Thuis in Noorwegen

Weer in Nederland

2011-10-20T21:38:00.001+01:00

Je hebt het vast al gemerkt: we zijn weer in Nederland. Mocht je daar langs willen komen, gewoon even bellen! Mocht je ons in Noorwegen willen bezoeken, ook gewoon even bellen!

Groetjes en misschien tot ziens!

Tussen eerste sneeuw en laatste soft-is-lunch...

2011-09-16T20:45:00.001+01:00

De appelstroop zit intussen in potten (geen hoeveelheid om over naar huis te schrijven, maar wel sùpergoed geslaagd) en ook in Noorwegen hebben we intussen wat Gerrit Hiemstra typisch herfstweer noemt: hevige buien en felle opklaringen. Vooralsnog niet hele dagen regen (dus we blijven nog even), maar wel hebben we intussen de kachel aan omdat de nachten kouder en de dagen korter worden. Johan loopt bij de website, het verslag en het fotoboek bijna op de zaken vooruit (zo veel tijd kan hij er door het weer in steken) en Corry vermaakt zich nog steeds met de spoelen wol.

Maar vrijdag 16 september is het zonnig en superrustig, bijna windstil weer, m.a.w. ideale omstandigheden om naar de boot en de loopplank te kijken.

De boot moet uit het water (de steiger kan blijven liggen) en de loopplank willen we ophalen, zodat de steiger niet bereikbaar is terwijl wij in Nederland zijn. Met de loopplank zijn we snel klaar: het is niet te doen om die samen omhoog te halen. Het is echt een wonder hoe Frode Lammetun dat ding in zijn eentje in de stromende regen heeft weten te plaatsen! Wij zouden minstens twee of drie buren moeten inschakelen om het voor elkaar te krijgen en als dat een eenmalige missie zou zijn, was het nog niet zo’n probleem, maar dit zou dan elk voor-en najaar opnieuw moeten gebeuren. Dat willen we niet en dus blijft de loopplank liggen waar hij ligt en hopen we dat ie er volgend voorjaar nòg ligt!

Na een kop koffie besluiten we dan maar met de boot aan de gang te gaan. Omdat we toch niet meer vissen (daar wordt het van lieverlee te koud voor en bovendien is er weer een beroepsvissersboot aan het werk) kunnen we de boot wel binnen halen.

Dankzij intussen jarenlange ervaring is het een werkje van niets en voor we het weten zitten we aan de volgende koffie. We hebben ons warm aangekleed voor het werk aan de boot en op het water, maar dat blijkt helemaal niet nodig! Een blik op de thermometer in de keuken leert dat het op ons terras 25°C is (en dat het dan verder 13°C is, maakt voor ons niet uit). We hebben de lunch in Byrkjelo dubbel en dwars verdiend!

Als het morgen nòg warmer en zonniger wordt, kunnen we altijd overwegen om nòg een keer naar Byrkjelo te rijden, maar als het morgen tegenvalt (weermannen en -vrouwen zitten er nog wel eens naast!), hebben we déze lunch alvast weer te pakken. Het zou zo maar de laatste van het seizoen kunnen zijn en die willen we niet missen! En dat, terwijl op de bergen rond Byrkjelo intussen (op bijna dezelfde datum als vorig jaar) de eerste poedersneeuw te zien is!

De Atalanta-vlinders in onze tuin storen zich daar gelukkig niet aan, die bezoeken enthousiast ons nieuwe struikje (hopelijk volgend jaar ook weer de pruimenbomen!) en gaan regelmatig op het terras zitten om net als wij lekker op te warmen.

Nadat we de lunch goed hebben laten zakken door heerlijk in het zonnetje even onderuit te gaan, roept de plicht weer: de boot moet schoongemaakt en ingepakt en in de tuin moeten een heleboel uitgebloeide bloemstaken (gele onrust) en varens gesnoeid en weggewerkt worden.

Het uit het water halen van de boot mag dan een klusje van niets zijn, het inpakken is des te ingewikkelder, maar ‘Gelukkig hebben we de foto’s nog’ van hoe we het vorig jaar gedaan hebben en ook al loopt het nèt een beetje anders, ze helpen ons toch aardig op weg.
Liever zien we dat het de komende weken alleen maar zonnig is, maar mòcht het onverhoopt gaan regenen, dan is de boot in elk geval ingepakt!

En volgens het laatste nieuws gaat het dankzij een team van Nederlandse bergers met de Nordlys van de Hurtigrute ook weer de goede kant op, dus uiteindelijk weer een dag met prima resultaten!

Terug in de schoolbanken!

2011-08-28T20:15:00.007+01:00

In de week van 20 t/m 27 augustus pakken we de belangrijkste kampeerspullen bij elkaar en reizen af naar het zuiden. Om precies te zijn naar Lunde in de kommune Nome, de omgeving van het Telemarkkanaal.
Even wat cijfers daarover op een rijtje:

het is een kanaaltraject door zuid Noorwegen, aangelegd tussen 1887 en 1892
door 500 man en het omvat
een geheel van 8 sluiscomplexen
met in totaal 18 sluiskamers om een
hoogteverschil van 72 meter te overbruggen van
Dalen naar Skien en van Skien naar Notodden.

Niet verwonderlijk dat dat indertijd het achtste wereldwonder genoemd werd!

Lunde is één van 'sluisgemeenten' en daar wordt in nauwe samenwerking met de kommune een intensieve basiscursus Noors verzorgd. In principe voor Nederlanders die van plan zijn te emigreren naar deze provincie, maar ook voor andere belangstellenden. En bij die laatste groep hoort Johan. Hij heeft al verschillende pogingen gedaan om het Noors onder de knie te krijgen, maar tevergeefs en nu wil hij het nog één keer proberen. Het intensieve van de cursus zit 'm in het feit dat hij vijf dagen duurt, tien dagdelen, van 09.00 uur tot 12.00 uur en van 12.30 uur tot 15.30 uur. En daarna natuurlijk nog het huiswerk voor de volgende dag!

We boeken een kamer in het Lunde Vandrerhjem waar de cursus ook wordt verzorgd, dus zijn we meteen op de juiste plek. Lunde ligt ruim 500 kilometer naar het zuiden en daarom gaan we al zaterdag uit Utvik weg. We rijden via het Hemsedal omdat Noorse vrienden daar een berghut hebben (al zou je het eigenlijk een bungalow moeten noemen!), maar ze zijn er helaas niet. Omdat het weer ons ook een beetje in de steek laat, besluiten we onderweg iets te eten en dan dezelfde dag nog door te rijden naar Lunde. We bellen om te horen of de kamer al vrij is, dat is het geval en dus rijden we meteen door.

Zondag bezoeken we de rommelmarkt bij de sluis, maar die valt compleet in het (regen)water en dus maken we daarna maar een ritje door de prachtige omgeving. In de loop van de avond arriveren verschillende van de andere cursisten. In totaal zijn er zes mannen en zes vrouwen, van dertigers tot en met (ver in de) zestigers en van allerlei achtergronden. Dat maakt het een boeiend geheel, al wordt al snel duidelijk dat een aantal deelnemers eigenlijk niet in deze A1 cursus had moeten zitten, maar in A2 of zelfs B1. Dat leidt echter niet tot problemen, werkt misschien zelfs wel mee en het is een leuke groep.
De meest deelnemers overnachten in het Vandrerhjem zodat je elkaar ook buiten de cursus nog tegen komt en even kunt afreageren over het huiswerk of zo. Het is echt hard werken en na een uurtje ontspannen nog huiswerk tot een uur of half tien 's avonds en dat hakt er behoorlijk in!

Donderdagmiddag is het tijd voor een soort mondelinge toets (en dat gaat goed!) en vrijdag volgt een uitgebreid schriftelijk 'examen' en ook dat gaat goed genoeg, zodat Johan aan het eind van de week 'thuis' komt met een mooi certificaat!
Nu kan hij aan de slag met boeken uit de bieb (hier in Norge een bij wet geregelde gratis voorziening) en kan hij aan zijn woordenschat werken.

Terwijl Johan 'op school zit' trek ik er in mijn eentje op uit. Maandag en dinsdag is het heerlijk zonnig en nestel ik me met een (Noors) boek in de tuin en maak wat korte boodschappenwandelingetjes naar het dorp. Dat gaat (met drie of vier keer op een dag) na twee dagen wel vervelen en dus maak ik de dagen daarna een rondje van een klein uur door de omgeving op aangeven van de beheerder van het Vandrerhjem. Het is daar prima weer voor en bevalt beter dan alleen maar heen en weer naar het dorp.

Op één van mijn rondes kom ik langs een huis dat (ogenschijnlijk) leeg staat. Dàt is niet zo boeiend, maar in de totaal verwaarloosde tuin van het huis staan drie appelbomen en dàt is wèl boeiend, want door de koude winter en het natte voorjaar is het in Utvik zielig gesteld met de fruitteelt en dat betekent: naar Nederland zonder appelstroop! Maar dankzij de ontdekking van dit paradijsje hoeft dat niet te gebeuren. Bij de plaatselijke supermarkt haal ik twee bananendozen en als Johan vrijdagmiddag klaar is met de cursus, rijden we samen naar de Sprookjestuin. Maar als we daar aankomen, staat de voordeur op een kier! En dus vràgen we gewoon of we appels mogen plukken en dat blijkt helemaal geen probleem. In een mum van tijd plukken we samen ca 30 kilo appels (!) bij elkaar en dat levert in elk geval weer een paar potten appelstroop op!

Als zaterdag op de terugweg naar Utvik onze Noorse vrienden in Horten wèl thuis zijn, praten we lekker bij onder het genot van een snel georganiseerde en heerlijke lunch en rijden daarna met een vol-daan gevoel weer naar huis.

Een in alle opzichten geslaagde week zit er op!

Weinig fruit, maar genoeg te doen

2011-08-13T11:38:00.004+01:00

Het slechte weer van de afgelopen tijd heeft plaatsgemaakt voor een heerlijk zonnetje. En ook al blijft de temperatuur wat achter (het gaat hier intussen naar de herfst toe!), in de zon op het terras wordt het nog makkelijk 30°C. Dankzij het zonnetje komen eindelijk de fuchsia en sundaville een beetje tot hun recht en worden de stekkies van bijvoorbeeld lupine en stokroos groot genoeg om eindelijk een vaste plek te geven.

We lunchen regelmatig in Byrkjelo (vorige week zelfs 5x !!!) en dat blijkt helemaal niet zo ongezond als je misschien zou denken. Het is 'gewichtneutraal' en ook het laatste uitgebreide bloedonderzoek van Johan laat een prima beeld zien: alles keurig netjes in de buurt van de streefwaarden.

Omdat het fruitseizoen nog wat op zich laat wachten (het kan hoe dan ook niet veel worden vanwege de kou en regen in het voorseizoen), luieren we wat in het zonnetje en vermaken we ons met het jutten en verwerken van al het hout dat dankzij het slechte weer en de overstromingen overal is aangespoeld. En al is het niet zo veel als op bijgaande foto, we kunnen er toch weer lekker een paar avonden van stoken!

En verder is de tuin een voortdurende bron van inspiratie!
De spontaan gestekte pruim (die we pas ontdekten toen we een verwilderde naaldboom omzaagden) krijgt een mooi gemulcht perkje en ook gaan we op zoek naar een stek om op de erfscheiding tussen ons en de buren te zetten. Daar stond een boom, maar die is de afgelopen jaren steeds slechter geworden en uiteindelijk dood gegaan en het is toch wel prettig om daar weer iets te hebben om de inkijk over en weer wat tegen te houden. Daar zijn de buren meer bij gebaat dan wij, dus een boom of struik kòpen, vinden we te gek, maar een stek verplaatsten is wèl een leuke optie. Het kost geen dr.. en als het aanslaat, heb je er dubbel plezier van! Beneden op het land vinden we een paar berkenstekjes en in het aardbeienbed op de helling vinden we er nòg twee van onduidelijke herkomst. Die laatste zijn ook al wat groter, dus hebben we niet zo snel het risico dat we ze met maaien wegmaaien.

En nu maar weer afwachten wat het allemaal gaat doen!

De vlag halfstok...

2011-07-29T12:54:00.001+01:00

Vandaag is het al weer een week geleden dat de aanslagen in Oslo en op Utøya plaatsvonden. In heel Noorwegen (en dus ook bij ons) hangt de vlag halfstok om dit te markeren. Je kunt er niet omheen om ook in zoiets banaals als deze weblog even stil te staan bij zo'n krankzinnige terreurdaad.

Om de omvang aan te geven: als je het aantal slachtoffers t.o.v. het aantal inwoners in Noorwegen vergelijkt met de aanslag van 9/11 in New York, zijn bij de aanslagen hier ruim anderhalf keer zo veel slachtoffers gevallen!

Volgens de Noorse media kan het nog minstens een jaar, maar misschien wel jaren duren voor de rechtzaak tegen de dader begint, omdat met betrekking tot alle slachtoffers afzonderlijk een aanklacht wordt opgesteld. Noorwegen reageert door te pleiten voor nóg meer openheid en democratie. Dat past bij de Noren, maar ook hier vind je tegelijkertijd natuurlijk mensen die pleiten voor meer controle, minder vrijheid, minder allochtonen...

Eindelijk ZOMER !!!

2011-07-18T11:47:00.001+01:00

Dinsdag 5 juli arriveert de zomer in Utvik. Dat komt mooi uit, want dat valt samen met de bouwvak. Voor ons maakt dat niet zo uit, maar voor de beroepsbevolking natuurlijk wel en wij genieten er gewoon van mee.

We lunchen maar liefst drie keer in de week in Byrkjelo, zodat daar intussen alle medewerksters naar de ijsmachine lopen, zodra ze ons zien binnenkomen.

We hebben dit jaar lang op de zomer moeten wachten, dus als die er dan is, gaan we geen tijd verdoen met een lollig stukje voor de weblog, maar gaan we naar buiten!

Ook na twee weken zomer houdt het nog niet op, maandag 18 juli is nog steeds zonnig en als het weer omslaat, melden we ons wel weer.

De groeten!

Op, in en rond het water.

2011-07-03T13:44:00.008+01:00

We hebben een boot, dat is bekend. Die ligt al jaren aan een boei, een stukje uit de kust voor ons landje. Die boei ligt daar (met wisselend succes) verankerd op de bodem. Met een rondgaande lijn trek je de boot aan land of naar de boei, als de lijn tenminste niet helemaal vast ligt door mosselen, wier o.i.d. Het eerste jaar lag de boei met een lijn om een stuk betonnen rioleringspijp, het tweede jaar met een stuk betonluik van onze waterput (die door de vorige buurman aan gort was gereden), maar beide keren werd de lijn door kruiend ijs doorgesneden en moesten we nieuw 'afzinklood' bedenken om de boei weer te verankeren. Dat is niet fijn en ook al konden we vorig jaar in het jachthaventje van Rasmus (dorpsgenoot) omdat buurman Arne zijn boot op de kant had, dat was maar een tijdelijke oplossing en dus gingen we op zoek naar een definitiever alternatief.

Zo bedachten we vorig jaar om zelf een drijvende steiger met loopplank aan te schaffen (voor één of twee bootjes) en zijn we gaan uitzoeken hoe dat met prijzen zat en waar je zoiets kon bestellen. We kwamen terecht bij Frode Lammetun voor de beste prijs-kwaliteitverhouding en bovendien had Frode een levertijd van maar veertien dagen! Vooral dat laatste was erg aantrekkelijk, want als wij iets bedenken, dan willen we het ook graag snel gerealiseerd zien.

Er was echter één maar: er moest een heuse bouwvergunning aangevraagd worden! En dààr is een jaar overheen gegaan voor die afgegeven werd. Maar nu is dat geregeld, maandag werd de steiger al geleverd en te water gelaten (tijdelijk afgemeerd aan onze boot, die aan de boei lag, dit keer met een anker van 15 kg) en woensdag, qua weer de slechtste dag van de week met de hele dag stromende regen, kwam Frode zelf de loopplank brengen en de hele boel installeren.
Hij is tweeënhalf uur bezig geweest, maar het resultaat mag er zijn en vanaf nu is het een stuk makkelijk om een eindje te gaan varen. Oòk voor hebberige of kwaadwillende lieden, maar daar kun je je toch niet tegen beveiligen. Onze boot is wat dat betreft niet echt aantrekkelijk (te weinig doorverkoopwaarde) om het risico te nemen dat je gepakt wordt!

Zaterdag is de zonnige dag van deze week (ja, we zijn al blij als elke week één zonnige dag kent!) en storten we ons met alle energie die we hebben op de tuin, het landje langs het fjord en de steiger. De helling wordt gemaaid, plantjes worden gepoot en andere verplaatst en we hangen oude autobanden aan weerszijden van de steiger ivm afmeren.
Ook krijgen we onverwachts bezoek van Noorse vrienden die drie jaar geleden bij ons hebben gelogeerd en nu op doorreis zijn tijdens hun vakantie.

En ten slotte komen er ook vandaag weer cruise-schepen langs. Twee kleine dit keer, de Ocean Countess en de Island Sky (voor wie ze wil googelen). Meestal varen ze midden op het fjord voorbij en kunnen we met de verrekijker zien hoe ze heten, maar de Island Sky komt zo dicht onder onze kust door varen, dat je de naam op de foto kunt lezen en de gasten aan dek ziet staan!

Een paar hoogtepunten

2011-06-27T08:14:00.004+01:00

Over het weer kunnen we het maar beter niet meer hebben. Gevolg is echter wel dat we minder in de tuin aan de gang kunnen of gezellige uitstapjes kunnen maken en meer gewoon in huis op de bank of achter de computer zitten. Dààr een spannend verhaal over schrijven, is een stuk lastiger. Een paar 'hoogtepunten' uit de afgelopen anderhalve week willen we je echter niet onthouden.

Zo is bijvoorbeeld het vliegengordijn voor in de kelder nu af. Het vervangt het bamboe vliegengordijn dat het zes jaar (zo lang zitten we hier al!) volgehouden heeft en spannend detail is misschien dat het uit minstens 320.000 lossen (haakterm) bestaat! Nee, dat hebben we niet bijgehouden, maar dat kun je met een meetlint en een stukje over naderhand wel uitrekenen :-) !

Verder zijn we de afgelopen week twee keer in Byrkjelo wezen lunchen dus hoe slecht kan het weer helemaal zijn?! Maar we moeten daarbij wel opmerken dat de zon weliswaar daarbij nog steeds een voorwaarde is, maar de minimumgrens is aangepast naar "20°C bij ons op het terras" en daar kan het zo maar tien graden warmer zijn dan in de rest van de omgeving!

De spaarzame dagen dat het lekker weer is, zijn we natuurlijk ook in de tuin en op de helling te vinden, maar omdat jullie toch niet weten hoe die er precies bij lag, heeft het ook niet veel zin om een foto te plaatsen die laat zien dat we:

gemaaid hebben,
reuzenbalsemien verplaatst hebben van het ene uiterstse van de tuin naar het andere uiterste, waardoor ze meer zon krijgen,
plantjes onderaan de helling gezet hebben (in de hoop dat die hun uitbundig bloeiende bloemen over de rand van de helling laten hangen, maar de eerste bloemen moeten nog komen),

een boom omgezaagd hebben,
de paadjes met worteldoek en toppbark gefatsoeneerd hebben, waardoor ze beter zichtbaar en begaanbaar blijven en
een toppbarkveldje rond de vlinderstruik en één van de pruimenbomen hebben gelegd, zodat we beter kunnen 'mulchen' (voor meer info zie: http://users.skynet.be/hofmeester/tuinartikels/mulchen.htm)

Wèl hebben we een foto van de coniferenstekkies, die drie (!) jaar geleden spontaan in één van de bloembakken op kwamen en die we sindsdien gekoesterd hebben. Als je nagaat hoe langzaam ze in die drie jaar gegroeid zijn, kun je je voorstellen wat een investering een boomkweker moet doen voor hij iets daarvan terugverdient!

En ten slotte een plaatje om te laten zien dat je ook met zulk wisselvallig weer nog steeds prachtige foto's maken van het uitzicht.

En het werd zomer... al was het maar voor één dag!

2011-06-16T20:53:00.003+01:00

Zondag 5 juni is de zomer terug in Utvik. Het is de hele dag heerlijk zonnig, vanaf dat we rond 11.00 uur aan 'de brunch' zitten (en waarschijnlijk al veel eerder ook, maar daar hebben wij geen weet van!) tot we ’s avonds naar bed gaan. Eindelijk zien we weer eens hoe heerlijk lang het licht blijft!!! Dat hebben we gemist! Pas tegen kwart voor tien verdwijnt de zon achter de bergen aan de overkant van het fjord.

Maandag is de herfst terug en regent het de hele dag en dinsdag zou wat droger zijn, maar ook dan regent het aan één stuk door. Tegen de avond wordt het droog en komt onze Poolse overbuurman (Lucas) langs om het gat verder uit te graven waar de sokkel van vlaggenmast in moet komen. Johan was daar al aan begonnen, maar op een paar grote keien gestuit en die haalt Lucas er in een mum van tijd uit. Goed gereedschap is het halve werk en als je dan ook nog jong van lijf en leden bent... Zo hebben we voor het zware werk een Poolse gastarbeider!
Donderdag komt hij terug om beton te storten voor de sokkel en al regent het pijpenstelen, hij gaat stug door. Nadat het beton een paar dagen uitgehard is, komt Lucas terug om de mast op te zetten. Wij hebben dan al het voorwerk gedaan, de mast in elkaar gezet en op zijn plaats gelegd, maar we wachten tot Lucas er weer is om de mast officieel in gebruik te nemen en de wimpel te hijsen.

De volgende dag is het heerlijk weer. Daar wordt meteen van geprofiteerd door nòg een keer één van de dubbele ramen er uit te halen. Het is bepaald niet streeploos opgedroogd en dat is een bijna even grote ergernis als het vuil dat er zeven jaar tussen heeft gezeten. Dus opnieuw de ladders tegen de gevel, de kamer verbouwd (je moet zo'n groot raam ergens laten) en zo mogelijk nòg serieuzer dan de eerste keer aan de slag met
met glassex en een verfkrabbertje. Als we het raam weer dichtschroeven (d.w.z. de twee ramen op elkaar), zien we echter toch nog weer een spetter die heel erg opvalt….. Daarom nog één keer het raam weer open en nòg een keer met krabbertje en doek en dan zetten we er definitief een punt achter. Het terugplaatsen is idioot zwaar, maar loopt soepel. Het resultaat is weliswaar niet perfect, maar we moeten ons daarbij wel realiseren dat het een raam is met glas van minstens vijfitg jaar oud!

Tussen de middag rijden we naar Byrkjelo, want het is (al voor de derde keer deze "zomer")20°C! Zodra we binnen komen, wordt de grote wafel al gepakt en niet lang daarna zitten we heerlijk in het zonnetje aan een welverdiende soft-is-lunch.

’s Middags maken we nog even een mooi platformpje met topp-bark rond de vlaggenmast. Dat voelt wel rijk hoor, als je dan heerlijk op je eigengemaakte bank in het zonnetje voor het huis zit, over het water uitkijkt en met zo’n prachtige vlaggenmast met vrolijk wapperende wimpel naast je!

Vraag niet hoe, maar we persen er nog een rondje sporten uit ook. Een kort rondje dit keer van een half uur ipv drie kwartier en dat sluiten we traditioneel af met een potje tafelvoetbal, dat al even traditioneel gewonnen wordt door Johan. Ach, soms moet je gewoon toegeven dat een ander iets beter kan!

Moet je tot slot eens kijken hoe onze kerstboom in de afgelopen zes jaar gegroeid is. En nu maar afwachten wanneer de buren komen vragen of ze hem om mogen zagen...

Toch weer klussen...

2011-06-04T15:54:00.006+01:00

Als het maandag 30 mei na weken storm en regen ineens windstil is en droog, is dit natuurlijk een geweldige kans om te kijken of we de twee grote ramen aan de voorkant met zijn tweetjes uit de scharnieren kunnen lichten om ook die ramen eindelijk net zo goed aan te pakken als alle ramen aan de achterkant. Het is hetzelfde systeem van oud dubbel glas, met scharnieren en dus moet het hele raam er uit, de scharnieren los geschroefd en deel voor deel (dus in totaal vier ramen!) geschuurd, gegrond, geplamuurd en geschilderd worden (en dan nog een keer geloof ik).

Het is een hele klus om zo’n loodzwaar raam er uit te lichten, maar Johan heeft precies bedacht hoe we met de ladders buiten een kleine steiger kunnen bouwen. De ‘tafelkist’ zetten we binnen onder het raam zodat we allebei op een hoogte staan waarbij we het raam niet boven onze macht uit de scharnieren hoeven te lichten. Het werkt perfect en daarom pakken we ook meteen het tweede raam erbij. Zo kan Johan met schilderen, plamuren e.d. gelijk op werken en hoeven we zo min mogelijk heen en weer te sjouwen met de ladders.

Nadat de voorzetramen los gehaald zijn, plaatsen we de andere weer terug. Keurig op tijd, want daarna…. gaat het waaien en regenen!!! Het is echt een voorjaar van niks!

Tussen de bedrijven door drinken we koffie en houden we pa en moe scholekster in de gaten, die hun eerste jong proberen te stimuleren om zijn vleugels uit te slaan. Ze hebben hun nest op het dak van de buren en vanaf dat dak is het eigenlijk een koud kunstje om je vleugels uit te slaan. Zeker als je dat doet in de richting van onze tuin, dan land je immers heerlijk zacht als het de eerste keer niet helemaal lukt. Pa en moe vliegen af en aan en roepen en duwen, maar het wil er maar niet van komen. Wel loopt het jong steeds dichter naar de rand van het dak en dat hoeft hij eigenlijk alleen maar één keer wat sneller te doen, dan vliegt hij er bijna vanzelf af, maar verder dan de goot durf hij nog niet te komen.

Eenmaal in de goot raakt hij pas echt aan lager wal: hij heeft de regenpijp die van de goot naar beneden loopt op de heenweg wèl, maar op de terugweg niet goed in de gaten. Als de afvoer van de buren onderaan netjes met een schuin stukje pijp was afgewerkt, was er waarschijnlijk niets aan de hand geweest, maar de buren zitten nog volop in de verbouwing en de regenpijp mondt uit in een stuk goot dat er klem onder is geschoven. Water kan er dan nog wel met moeite langs (als het geen stortbui is), maar een klein scholekstertje is toch al te groot. Helaas, het is de natuur, maar als je het hele gebeuren van de eerste vlieglessen van zo dichtbij hebt gevolgd, is zò’n afloop toch een beetje een sneu!

Intussen vordert Johan gestaag met de ramen, komen er weer twee cruiseschepen voorbij en maakt Corry serieus werk van het nieuwe vliegengordijn. Daar heeft ze vorig najaar meters rode en witte snoeren voor gehaakt en nu moet blijken of dat zinvol is geweest of dat dat op een teleurstelling uitloopt. Het valt niet mee om de oude snoeren van bamboestukjes los te krijgen, ze zitten met gemene stukjes roestig ijzerdraad aan elkaar en voor je het weet heb je zo’n draad dwars door je vinger, maar als je de eerste stap gezet hebt, moet je de volgende ook wel zetten, nietwaar?!
Het resultaat van de eerste dag is zo’n twintig nieuwe snoeren aan de basislat. Niet iets om razend enthousiast over te worden, maar ook niet zo slecht dat het hele plan afgeblazen moet worden.

En nu we toch al met twee dingen tegelijk bezig zijn, kan er nog wel wat bij: voor Johan wordt dat een bijwerkschilderklusje aan de erker, voor Corry de inbouwkast in onze badkamer. Die is nog authentiek en dat kàn charme hebben, maar in dit geval is daar geen sprake van. Het is een rommelig, vlekkerig en van binnen hier en daar scheef geval en hij staat in schril contrast met de rest van de badkamer, die al een paar jaar geleden een opknapbeurt heeft gehad. Het idee is om de wanden van de kast wit te schilderen en de planken te beplakken met plastic folie met een grijs kriebeltje (dat past dan weer bij de grijze mozaïektegeltjes en het schilderwerk in de rest van de badkamer). Het resultaat mag er zijn, maar om er nou een foto van in de weblog te zetten, dat voegt niet echt veel toe!

Johan vordert zo snel met het schilderwerk dat we vrijdag de ramen al weer terug kunnen plaatsen! Het is een WERELD van verschil. Onvoorstelbaar wat die man met een pot verf en een ijzeren discipline en doorzettingsvermogen voor elkaar krijgt! De ramen zijn als nieuw en als zaterdag de zon ook nog even schijnt, lijkt het wel of je naar driedimensionaal HD-breedbeeld zit te kijken! Misschien laten we de vitrage en de gordijnen wel weg! In elk geval kunnen we nu wel heel scherp zien hoe veel sneeuw er nog ligt op het Strynfjell...

Van wandlaminaat dat we nog van de keuken over hebben, maakt Johan nieuwe vensterbanken en dat maakt het helemaal af. Corry maait terwijl het gras (het is op het moment gemiddeld eens in de twee weken een dagdeel droog, zodat het gras dan gemaaid kan worden!) en ook zet ze eindelijk de Sundaville in de pot op het terras. Die hebben we al twee weken in huis, maar door het slechte weer stond ie nog steeds in het trapgat bij de kelder. Nu de Sundaville ook op zijn plek staat, wil het misschien eindelijk een beetje zomer worden, dat zou bijzonder welkom zijn!

Een koekje van eigen deeg!

2011-05-29T11:54:00.001+01:00

Donderdagochtend regent het nog steeds/opnieuw en dat betekent: alle tijd voor Johan om de website en het verslag bij te werken en voor Corry om koekjes te bakken. Het moet niet veel langer blijven regenen, want anders hebben we geen ruimte om al dat baksel in te vriezen!

’s Middags wordt het ineens droog en daar maken we natuurlijk meteen gebruik van door weer eens de tuin in te gaan. Johan gaat met gezonde tegenzin de paardenbloemen te lijf terwijl Corry het gras maait. Het effect van de intensieve behandeling die we het schuine deel van de tuin vorig najaar hebben gegeven, wordt nu echt duidelijk zichtbaar: het gras groeit uitbundiger dan ooit tevoren. Voor we echter besluiten een volgend deel van de tuin op die manier aan te pakken, moet het eerst beter weer worden. Met regen en/of storm piekeren we er niet over om ook nog eens in de tuin aan de slag te gaan. Dat is nu eenmaal de luxe van 'gepensioneerden'.

Intussen hebben we iemand van de plaatselijke bouwmarkt 'Utvik Bygg' gevraagd om langs te komen omdat er een lei van het dak gevallen is (de woordspeling is al te voordehandliggend!).
En tja, dàn is een groot huis ineens niet zo praktisch, zeker niet als uitgerekend aan de kant van de gevallen lei de helling steil naar beneden loopt! Zelfs voor de ervaren man van de bygg is het een klusje waarbij hij het erg prettig vindt dat Johan toevallig een veiligheidsgordel heeft waarmee hij zich aan de schoorsteen vast kan sjorren voor hij aan de voorkant weer een stukje moet "abseilen"!

Als we vrijdag naar Byrkjelo rijden voor wat boodschappen (het is geen weer om te lunchen!) komen we op de hoogvlakte ineens nog weer rendieren tegen! Dat hadden we niet meer verwacht, zo laat in het voorjaar, maar als er op ònze 'hoogvlakte' (600 m) nog sneeuw ligt, geldt dat waarschijnlijk ook voor de nog hoger gelegen zomerweiden en dus zijn de rendieren nog aangewezen op wat ze bij ons kunnen vinden.

Zaterdag hebben we gelegenheid om de gele bremstruik aan te pakken. Hij is (aan één kant) prachtig als hij vol in bloei staat en dan ruik je hem ook in de hele tuin en op het terras, maar hij heeft, zoals de meeste dingen, ook nog een andere kant.

En dan kan er in een boekje heel mooi staan hoe je hem vanaf het eerste jaar moet snoeien, maar als je een exemplaar hebt staan dat al minstens zes jaar lekker zijn gang heeft kunnen gaan, zijn er drastischer maatregelen nodig dan “na de bloei, de uitgebloeide takken tot 2/3 terugsnoeien”. Omdat ie sterk naar één kant gegroeid is en er een heel gat ontstaan is aan de andere kant, hebben we drie nieuwe (paarsrode) bremstruiken gekocht om het gat de komende jaren op te vullen. Op dit moment zijn ze nog niet echt fotogeniek, maar tegen de tijd dat ze een beetje tegenwicht kunnen geven aan de gele, gaan ze zeker ook op de foto!

Behalve de brem, hebben ook de beide coniferen in onze tuin rustig door kunnen groeien. Je hebt er geen idee van hoe snel dat gaat! Zo lang ze mooi doorgroeien, is het ook geen punt: ze staan niet voor ons prachtige uitzicht op het fjord en zijn heel decoratief, maar dit jaar bij thuiskomst ontdekten we dat van één van de coniferen één van de vier hoofdstammen ziek of dood is en er daarom beter uit kan. En dus gaat Johan alvast aan de slag met een snoeischaar om de zijtakken weg te knippen, zodat daarna duidelijk wordt waar we de zaag er in moeten zetten. Maar dàt bewaren we weer voor een andere dag.

De zelfgeplante rodondendron staat intussen ook prachtig in bloei en is nog klein genoeg om de komende jaren te kunnen voorkomen dat ie wild en ontembaar uitgroeit tot het soort monster dat de brem geworden is!

Zondag arriveert het volgende stormfront en zitten we weer lekker bij de kachel (maar we zaten eerlijk is eerlijk, liever buiten!) en genieten we van ons eerste stuk 'kvæfjordkake' bij de koffie en dàt is, regen of geen regen, weer of geen weer, SMULLEN !!!

'Buiten giert de wind om het huis...'

2011-05-24T13:37:00.001+01:00

Het is momenteel ontzettend slecht weer: regen, storm en kou. Op bijna alle fronten zijn serieuze weerwaarschuwingen afgegeven , waarbij het campers bijvoorbeeld aangeraden wordt om open wegen en hoogvlaktes te mijden. Dat niet iedereen aan zo'n waarschuwing gehoor geeft, is te zien op bijgaande foto van een (sorry: natuurlijk) Duitse camper. Het zijn hier echt heel vaak de Duitse automobilisten die waarschuwingen, inrijverboden e.d. negeren en dat is dus niet zonder risico!

Met zulk weer doen wij niets anders dan puzzelen, lezen, haken, breien, bakken, website bijwerken en sporten. Dat sporten kan weer optimaal dankzij het nieuwe roeiapparaat dat we via een Noorse site in Duitsland besteld hebben en dat binnen veertien dagen keurig voor de deur werd afgeleverd.

Daarbij wilde het toeval dat we net op de terugweg van Førde waren toen de chauffeur belde dat hij met en grote vrachtwagen in Utvik stond! Gelukkig vond het hij het geen punt om even te wachten terwijl wij het fjell overstaken en daarna reed hij achter ons aan naar huis. Met een grote vrachtwagen bij ons op de snuplass straatje keren, terwijl de ene buurman zijn auto daar geparkeerd had (en niet thuis was) en de andere buurman een grote garage gebouwd heeft, dat vraagt om meer dan vakmanschap, dat vraagt om meesterschap. Met een keer of 20 heen en weer steken en iemand voor en achter om aan te geven wanneer hij nog 10 cm ruimte had, lukte het uiteindelijk en nu staat er dus een mooi, nieuw en heel degelijk roeiapparaat in de kelder en kunnen we er tegenaan! Want één ding is zeker, zo'n apparaat komt hier niet in huis om alleen maar indruk te maken, het wordt ook nog intensief gebruikt!

P.S. Een héél groot voordeel van dit weer is trouwens dat je de auto niet hoeft te wassen èn geen ramen hoeft te zemen. De regen slaat er zo hard tegenaan dat zelfs vogelpoep verdwijnt als sneeuw voor de zon! :-)

17. Mai

2011-05-17T12:37:00.002+01:00

Vandaag hangt de vlag uit. Niet alleen bij ons, maar ook bij veel Noren om ons heen. Voor òns omdat Maximà jarig is, voor de Noren omdat het "17. Mai" is (dag van de grondwet, voor uitleg zie voorgaande jaren). Helaas valt voor de Noren deze dag in het water. Dat weerhoudt de echte die-hards er echter niet van om keurig in zwart pak, jurk of andere passende feestkleding de ceremonie in het dorp en de optocht bij te wonen. Wij waren dat toch al niet van plan dit jaar, maar nu het regent al helemaal niet en dus blijven we lekker binnen, gooien een extra blok hout in de kachel en vermaken ons toch wel!

Bijvoorbeeld met een breiwerkje, een sudoku, of wat dan ook. Bovendien moet het verslag natuurlijk bijgewerkt worden (als ons geheugen ons in de steek gaat laten, willen we natuurlijk nog wel steeds kunnen teruglezen wat we ook al weer allemaal hebben meegemaakt!) en ook willen we/wil Corry zich dit jaar richten op het meer verantwoord snoeien van al wat groeit en bloeit in de tuin en op de helling. Het zou namelijk best kunnen dat haar rigoureuze snoeiaanpak van vorig jaar, voor de appel- en pruimenbomen niet de allerbeste optie is...

Daarom ligt er dit jaar een extra boek prominent op tafel: de 'Stap-voor-stap-snoeien-gids' van de Groenboekerij (altijd je bronnen vermelden!)

en tijdens elke koffie-pauze probeert Corry zo meer inzicht te krijgen in het hele gebeuren. Het boek oogt wel heel praktisch en staat ook inderdaad bomvol praktische aanwijzingen, maar het werkt niet om elke week van elke boom of struik op te zoeken of er nog iets mee moet gebeuren, dus om alle informatie overzichtelijk per maand te krijgen, wordt er een keurig snoeischema gemaakt. Je wilt niet weten hoeveel werk dààr al in gaat zitten en dan heb je nog geen stap in de tuin gezet! Maar van het voorwerk heb je jaren plezier, dus zit er niets anders op dan het serieus aan te pakken.

De aanpak van het mos op de helling naar de boer (zie weblog oktober vorig jaar) heeft overigens wèl uitstekend gewerkt, dus misschien krijgt dat dit jaar nog wel een vervolg voor de rest van het grasveld...

In de loop van de dag slaat het weer om en zien we met een stralend zonnetje voor het eerst dit seizoen de Ventura voorbij komen. Een mooie afsluiting van een dag die met regen en storm begon!

We brengen de zomer naar Utvik

2011-05-07T11:52:00.000+01:00

Na een heerlijke vakantie in Frankrijk zijn we weer thuis in Utvik. En terwijl het vorig jaar begon te regenen toen we thuis kwamen, lijkt het er nu op dat na de koudste en langste winter in 43 jaar, mèt ons ook de zomer hier is gearriveerd. En dat betekent: lekker op het terras zitten, een beetje in de tuin rommelen en verder alleen maar doen waar we zin in hebben! Helaas voor onze trouwe lezers: daar hoort niet bij dat we binnen gaan zitten voor een stukje op de weblog, als we buiten heerlijk van het zonnetje en de rust kunnen genieten!

Tot een volgende keer...

De winter komt en wij gaan!

2010-10-21T15:38:00.011+01:00

De trap is af en de overloop is in de was gezet. De dakbak staat op de auto en is ingeladen en zo komen we steeds dichter bij ons vertrek naar Nederland. Vorige week zaten we nog buiten, nu is alles ingepakt en is het guur en koud en nat. En met een weersverwachting die aangeeft dat het de komende week alleen nog maar kouder wordt, lijkt het er op dat het inderdaad winter wordt.

Gelukkig hebben we een overnachting in Bergen geboekt vóór we van maandag op dinsdag overvaren naar Denemarken, dus we kunnen rustig aan doen en hoeven niet te stressen als het onderweg druk is of de weg moeilijk begaanbaar.

Als er geen bijzondere dingen gebeuren, zal dìt waarschijnlijk voor 2010 het laatste stukje weblog vanuit Utvik zijn. We nemen afscheid van een heerlijke tijd en een geweldige zomer (en hebben al weer volop plannen voor de volgende!).

De trap is af (nu de overloop nog!)

2010-10-14T14:31:00.003+01:00

Donderdag 14 oktober is het feest: DE TRAP IS AF!!! En dat ie mooi geworden is, kun je op de foto's zelf zien:

Als je na gaat dat ik alleen al tijdens het schuren tijd heb voor:

ramen zemen,
afwassen,
auto stofzuigen,
auto ramen zemen (binnen),
boven èn beneden stofzuigen,
boven dweilen
en een sjaaltje haken,

dan kun je je misschien een beetje voorstellen hoeveel werk het is om de hele trap zo aan te pakken! Een gigantische klus en de laatste die we voor dit jaar op het programma hadden staan.

Er is echter één maar (of eigenlijk vier..!): Bij het werken aan de trap is het Johan opgevallen dat de vloerbedekking (linoleum) van de trap eigenlijk wel heel erg versleten is. En als de trap dan zo mooi geschilderd is, is dat een beetje een vlag op een modderschuit. Misschien moeten we overwegen om volgend jaar de trap dan maar te laten bekleden en ook meteen in de openhaardkamer vloerbedekking te laten leggen ipv zelf tegels te leggen zoals in de kelderkamer.

Maar als ik de trap ga schoonmaken, blijkt het linoleum niet versleten is, maar ONTZETTEND VUIL!! De slijtageplekken blijken gewoon krassen in het vuil. En dus ga ik aan de slag met pannenspons en sop en zo knapt de trap zienderogen op. Dàt is leuk werken.

Maar nu de trap zo schoon is, zie je op de overloop boven heel goed welke kamer het meest gebruikt wordt: de onze. En dus moet nu ook de overloop met een heet sopje en een pannenspons.

Daarna vallen de verf- en kitspetters (van vorige bewoners) op de vloer in de badkamer wel erg op, dus nemen we die ook mee in het schoonmaakverhaal.

De volgende dag blijkt dat het schoonmaken van ‘het pad’ naar onze slaapkamer goed gelukt is. Het is zo serieus aangepakt, dat alle oude vernislagen verwijderd zijn en er mooi een nieuwe laag op kan voor we naar Nederland vertrekken.

Maar je ziet ook duidelijk het verschil met plekken waar niet helemaal supergrondig alle vernislagen zijn verwijderd. Als je het niet weet dan zie je het niet.

Maar als je het wèl weet, zie je het dus wèl. En je weet hoe dat gaat: dan blijf je het zien en gaat het je dwars zitten dat je niet de moeite hebt genomen om alles zo grondig aan te pakken. Zo levert elk klusje een nieuw klusje op en hoeven we ons de laatste weken niet te vervelen.

Nog genoeg te doen...

2010-10-13T12:24:00.007+01:00

Door problemen met het internet lukt het niet om alle bijpassende foto's te plaatsen. We hopen dat het snel verholpen is en dat je binnenkort ook de andere foto's kunt zien!

Johan vordert gestaag met de trap en ik met haken en breien van een truitje en het vliegengordijn met de gratis garenspoelen van Selgren (de wolfabriek in Innvik). Tussendoor hark ik nog weer een m² mos weg, pluk pruimen, appels en bramen en maak daar nog weer heerlijke prutjes van.
Maandag tussen de middag gaan we naar Byrkjelo voor wat boodschappen, maar vooral ook om te lunchen. En nu maar hopen dat ze nog soft-is hebben bij de Spar. Het bord staat gelukkig buiten, dus kunnen we inderdaad een geweldige zomer op gepaste wijze afsluiten. Maar eenmaal binnen, zien we dat er geen wafels staan bij de soft-is machine en er blijkt inderdaad ook geen soft-is meer te zijn.
Dàt is een vette streep door de rekening! We worden weliswaar behoorlijk gematst bij het alternatief: schepijs, maar het kan toch niet tippen aan onze favoriete lunch. Misschien dat we later deze week nog een poging kunnen wagen om in Sandane het soft-is-seizoen af te sluiten. Als we de voorspellingen mogen geloven, zit dat er nog wel een keer in, maar we zullen zien.

Het halletje in de kelder waar de trap zit is intussen bijna klaar om de droger -die we mede voor de gasten gekocht hebben- te verwelkomen, maar het kan altijd mooier en terwijl we de boel staan te bewonderen, komen nieuwe ideeën naar boven: de puzzel achter de trap staat rommelig, dus die kan wel weg (erfenis van de vorige bewoner). Maar ‘weg’ is wel heel erg weg, hij kan ook gewoon naar de andere kant om de bakstenen muur wat op te vrolijken. Een mooi klusje voor mij (Corry).

Daarna moet de muur waar de puzzel hing wel weer gewit worden, maar ook dat is een klusje dat ik wel aankan. Dan hebben we ook nog een poster van de Briksdalsbre in de sportkamer. Daar hebben we een wissellijst voor gekocht en die moet ook nog opgehangen worden. Een mooi klusje voor…..? Inderdaad, voor mij. En dan kan òòk de doorgang naar de werkruimte nog wel een mooi kozijn gebruiken. In het kader van ‘wie wat bewaart, die heeft wat’ hebben we in de schuur nog wel deurstijlen liggen van de oude slaapkamerdeuren die Johan vervangen heeft. Die zien er natuurlijk niet uit, maar als je de oude verf verwijdert, wordt het weer als nieuw hoeven ze alleen nog op maat gezaagd te worden. Zò moeilijk is dat niet en dus een klusje voor mij. Zo lijkt het alsof ik heel wat doe terwijl Johan spijltje voor spijltje en tree voor tree aan de trap verder gaat.

En dàt is met alle horizontale, verticale en diagonale vlakken in alle richtingen een secuur en geduldwerkje dat typisch géén klusje voor mij, maar iets dat om de hand van de meester vraagt en dat dus alleen door Johan geklaard kan worden!

En zo lijkt het of we voorlopig nog niet van plan zijn naar Nederland te vertrekken, maar naast het klussen zijn we wel degelijk bezig met lijstjes, vriezer en kastjes leeg-eten etc en is de boot besproken!

Intussen hebben we het samen sporten moeten opgeven: Johan heeft het trekkoord van het roeiapparaat kapot getrokken! Niet door lompe kracht, maar door slechte kwaliteit van het apparaat. Dankzij de service van de importeur kunnen we het ding gewoon terug geven en volgend jaar beginnen met een nieuwe uit te zoeken!
Dat betekent wel dat we nu alleen nog maar om beurten kunnen fietsen op de home-trainer, maar daar houden we onze conditie de laatste weken ook wel mee op peil!

De week van de jam

2010-09-23T18:44:00.003+01:00

Na de week van de appelstroop regent het nog steeds (al meer dan een week, niet elke dag heel veel maar droog is het evenmin). Het lijkt er werkelijk op dat de grote regentijd is aangebroken. Toch kan de herfst in Sogn og Fjordane (de provincie waar wij wonen) wel degelijk heel mooie plaatjes opleveren, getuige bovenstaande foto. Helaas zien wij daar momenteel niet veel van, maar toch.

We hoeven ons echter niet te vervelen. Johan gaat verder met de trap en ik maak er na 'De Week van de Appelstroop' maar meteen 'De Week van de Jam' van. De 12 kilo fruit die we intussen verzameld hadden leveren zo'n 35 potten jam op, in vier verschillende smaken:

frambozen-aalbessen
aalbessen-bosbessen
frambozen-bramen
vier-vruchten

En dan kòmt er nog een partij bramen-aalbessen. We hebben meer dan we zelf op kunnen, dus als je zin hebt in een portie neem je een lege jampot mee als je bij ons op bezoek komt en dan zorgen wij dat ie gevuld is als je weer naar huis gaat! Zo lang de voorraad strekt kun je nog kiezen ook!

Intussen gaat het werk aan het vliegengordijn natuurlijk gewoon door. Een heerlijk klusje, want het is alleen maar een kwestie van 'lossen' haken en daar hoef je niet naar te kijken, niet bij te tellen of op te letten, dus ideaal om te combineren met tv-kijken of wat dan ook.

Geen idee hoe ik ertoe kwam, maar ineens bedacht ik een recept voor chocoladeschuimpjes. De bedoeling was dat het van die 'chocoladetongen' zouden worden zoals je bij de bakker kunt kopen, maar dàt is nog niet helemaal gelukt. De schuimpjes zijn echter ook al zo lekker èn supereenvoudig te maken, dat ik hier maar meteen doorgeef:

Benodigdheden voor ca 14 stuks:

1 eiwit (het eigeel gooi je gewoon door gebakken aardappeltjes of zo)

50 gram suiker

1 theelepel cacao

Klop het eiwit stijf (zodat je pieken kunt trekken)
roer er heeeeel voorzichtig, theelepel voor theelepel de suiker door (het geheel moet schuimig en redelijk stijf blijven, anders niet alle suiker toevoegen)
roer er vervolgens voorzichtig de cacao door
schep met een theelepel kleine bolletjes op een bakplaat met bakpapier
bak in 30 minuten op 160°C

Een heerlijke en een heel voordelige tractatie bij de thee!

En met het weer in het vooruitzicht dat we volgens onderstaand overzicht kunnen verwachten, gaan we volgende week weer lekker buiten aan de slag! Voor de goede orde: groen in het diagram betekent 'redelijk zeker' en geel betekent 'nog onzeker' dus op zò veel zon zullen we maar niet rekenen...

De week van de appelstroop

2010-09-17T11:36:00.002+01:00

Met de hele week regen en kou in het vooruitzicht bombarderen we deze week tot 'De Week van de Appelstroop'. Twee weken later dan vorig jaar, maar dat zal alles te maken hebben met de extreem lange en extreem koude winter van het afgelopen jaar.

De aftrap is maandag 13 september als Johan in eerste instantie verder gaat met de trap (oude verf verwijderen) en ik met het vliegengordijn. Tussendoor pluk ik de eerste emmer (val)appeltjes en knip de kleintjes uit de trossen om de andere appels meer ruimte te geven. Aan de trap en het vliegengordijn komen we vervolgens niet meer zo erg toe, omdat we de geplukte appels ook maar meteen gaan verwerken tot appelstroop.

De eerste keer is dat altijd weer even een beetje uitzoeken hoe het ook al weer ging, maar met de gebruiksaanwijzing van vorig jaar komen we daar snel genoeg uit.

Voor wie vorig jaar niet 'meelas' met de weblog, komt het in het kort hier op neer:

ca 7 kilo levert ca 3,5 liter sap op. Dat moet in ca 2,5 uur worden ingekookt tot ongeveer 0,5 liter donkerrode, bruisende stroop. Je ziet nog niet direct dat het stroop is, want het is dan nog heel heet en dus dun en het is heel spannend om het moment te kiezen waarop je besluit dat het voldoende ingekookt is om een mooie dikke stroop op te leveren.

Als we dat moment bepaald hebben, voegen we ca 1 eetlepel Honig Allesbinder toe en als dàt dan heel erg gaat bruisen, halen we vliegensvlug de pan van de plaat, roeren er 150 gram bruine basterdsuiker door en laten de boel afkoelen.

Dinsdag ontdekken we dat we gisteren dat moment te vroeg gekozen hebben, waardoor de stroop te dun is. Maar daar hebben we Noorse allesbinder voor die je aan koude sauzen en soepen kunt toevoegen en dus ook aan jam of appelstroop. Het levert een heerlijk friszure appelstroop op en dus gaan we dinsdag verder met de tweede partij.
Dit keer kiezen we exact het goede moment en het loopt nu zo soepel dat we woensdag twéé series verwerken. Tussendoor moet de sapcentrifuge even rusten en drinken wij koffie.

Het is bovendien zulk lekker weer dat ik de rest van de boom ook maar kaal pluk, dan hebben we alles in huis om donderdag en vrijdag de laatste series te kunnen verwerken.

Maar als Johan donderdag wakker wordt, heeft hij een manier bedacht om nòg economischer te werken, waarbij we alle appels (voldoende voor 3 series!) achter elkaar persen. Het sap vangen we op in een grote pan en twee emmers en zodra er voldoende gezeefd is voor de eerste serie, zetten we vast een pan op en kan de rest nog rustig verder zeven.
Het plan werkt perfect en al op donderdag om 21.40 uur sluiten we 'De Week van de Appelstroop' meer dan tevreden af.
In vier dagen tijd hebben we zo'n 50 kilo appels door onze handen laten gaan en het resultaat mag er zijn: bijna 4,5 liter appelstroop! Dat is meer dan je op grond van de verhouding 7 kilo » 0,5 liter mag verwachten, maar we hebben dan ook helemaal niets verspild/verspeeld.

Nu hebben we het met de appelstroop verder ook wel gehad, dus wassen we alles af en pakken het keurig netjes in voor volgend jaar!

Intussen wordt op het veld van de boer achter ons huis strijd geleverd tussen een meeuw en een valk (uitslag 0-1) en valt op de bergen bij Stryn de eerste sneeuw van dit jaar. In tegenstelling tot de appeloogst is de sneeuw twee weken éérder dan vorig jaar (maar wat dàt zegt over de komende winter, daar hebben we geen idee van, maar zien we vanzelf!).

De zomer houdt op!

2010-09-12T11:03:00.001+01:00

Konden we een week geleden nog openen met 'De zomer houdt aan', nu is het over! In elk geval wordt voor de komende week alleen maar kou en regen voorspeld. Dat nemen we meestal met een korreltje zout, maar nu ze het met de voorspelling van de afgelopen 10 dagen zon bij het rechte eind hadden, zullen we zien hoe terecht de voorspelling voor de komende week blijkt te zijn.

Niet dat we bang hoeven te zijn om ons te vervelen, want er staat nog genoeg op het programma. Behalve het verwerken van (vele kilo's !!) bessen, bramen en frambozen tot jam en appels tot appelstroop, hebben we ook nog een laatste grote klus in huis: het schilderen van de trap en -leuning. Johan maakt daar een begin mee door wat kieren te dichten, terwijl ik me weer op een nieuwe handwerkactiviteit stort. Het leukste daarvan is misschien nog wel dat ik gratis aan het materiaal gekomen ben en dat ik er de komende jaren nog wel op door kan fantaseren...

Dat heeft te maken met een wolfabriek die in Innvik zit (het volgende dorp) en waar ze de hele productielijn van schapenvacht tot meubel- en gordijnstoffen hebben. Het komt regelmatig voor dat ze klossen op het weefraam vervangen door klossen van een andere kleur vanwege een andere opdracht. De soms nog halfvolle klossen worden dan buiten in een container gedumpt en daar gaan wij af en toe checken of er nog klossen liggen in een mooie kleur. Dat heeft al een aardige verzameling opgeleverd en daar moet je dan natuurlijk wèl iets mee doen.

Het garen is te dun om meteen mee te breien of haken (iets dunner dan rijggaren), maar als je van drie of vier klossen een bolletje draait, kun je daar wèl mee aan de slag. Dat resulteerde eerder dit jaar in een vestje en een truitje, maar daar kun je ook niet eindeloos mee doorgaan.

Toevallig is het vliegengordijn dat we bij de kelderbuitendeur hebben hangen ernstig aan vervanging toe, maar we zijn nog niet geslaagd in het vinden van een alternatief. Dus.... ga ik het haken! In de kleuren van het huis.

Dat het een dievenbaan is , maakt niet uit. Het is een kwestie van een schier eindeloze ketting van lossen haken (volgens een ruwe berekening ca 300.000, maar steeds maar één tegelijk :-)!) en van het koord dat zo ontstaat vervolgens de slierten voor een vliegengordijn haken! Dat laatste is Johan zijn idee en dat is een puik idee, want dan heb je veel dikkere slierten dan alleen van een ketting lossen.

En om af te sluiten met een mooi plaatje: een foto van zondagmorgen (waarschijnlijk het enige vrolijke plaatje dat er vandaag te maken valt, want inmiddels is het overal bewolkt en ziet het ernaar uit dat het elk moment weer kan gaan regenen!).

De zomer houdt aan

2010-09-07T17:56:00.002+01:00

Omdat het zomerse weer aanhoudt en we buren hebben gekregen die het huis en de tuin ècht op gaan knappen, wordt het tijd dat wij ook een steentje bijdragen aan het mooie plaatje.

Om het oude gaashek te kunnen verwijderen lenen we een betonschaar bij de bouwmarkt in Byrkjelo, knippen en snoeien dat het een lieve lust is en zetten er een paar conifeertjes voor in de plaats. Dat is een heel wat beter gezicht dan de onkruidtroep die het was (sorry, geen foto van 'hoe het was'). Onderweg naar de hoogvlakte halen we wat stenen om het plaatje af te maken.

Ook aan onze eigen tuin kunnen we nog wel wat opknappen. Zo hebben we in het gras best veel last van mos. Dat willen we eigenlijk wel kwijt, maar in een tuin van ca 15x25 meter ligt aardig wat mos als je nagaat dat we per m2 ongeveer drie volle kruiwagens mos afvoeren!

We hebben wel tips gekregen over hoe en wat, maar we hebben geen zin om de hele tuin te doen en volgend jaar te ontdekken dat het niet werkte, dus pakken we eerst de schuine helling naast het land van de boer aan. We harken stukje voor stukje, horizontaal, vertikaal, diagonaal en alles ook weer terug. Dat levert een enorme berg mos op, dus is het wel de moeite waard. Het wordt echter tegelijkertijd een gatenkaas, dus moet er ook weer gras ingezaaid worden. Gelukkig is dat in het naseizoen allemaal in de aanbieding bij het Tuincentrum en we strooien er dan ook lustig op los!

Moe maar voldaan kunnen we dan 's avonds van een prachtig avondrood genieten, in de hoop op nòg veel meer van die prachtige (na)zomerse dagen.

Op dagen dat we veel in de tuin bezig zijn, vinden we dat we niet hoeven te sporten. Op andere dagen doen we dat wel, maar zeg nu zelf, met een uitzicht als dit, kun je dat toch nauwelijks een zware taak noemen!

En als het dan dinsdag nòg weer prachtig weer is, maken we eindelijk maar eens de tocht naar Stryn over het water. Dat is een stuk korter dan over de weg omdat we niet alle inhammen bij Innvik, Olden en Loen langs hoeven (over het slechtste stuk weg dat Norge 'rijk' is), maar de boot gaat zo veel langzamer dan de auto, dat de winst in de kortere afstand wegvalt tegen de snelheid waarmee je rijdt. Maar op zo'n dag als vandaag maakt dat helemaal niet uit. We worden wel vreselijk gedold door groepen makrelen. Die springen af en toe vlak bij de boot half boven water, maar tegen de tijd dat wij onze hengels uitgooien, duiken ze weer onder om een eindje verderop weer boven te komen! Met lege handen keren we weer naar huis terug...

Einde visseizoen, start van het fruitseizoen

2010-08-29T10:52:00.004+01:00

Met een makrelentocht (die op niets uitloopt) sluiten we waarschijnlijk het visseizoen voor dit jaar af. Zelf zijn we op dat punt niet zo succesvol geweest dit jaar, maar mede dankzij onze laatste gasten, hebben we nu toch nog een voorraadje gerookte vis in de vriezer liggen. De zalm die zij voor ons achtergelaten hadden, hebben we direct na het roken opgegeten.

Vis roken in de tuin vraagt trouwens heel wat meer georganiseer dan tijdens het kamperen (en je moet alles weer zo netjes achterlaten!).

Van onze kampeervakantie hadden jullie ook nog een paar foto's tegoed, dus bij dezen.

Links het uitzicht vanuit de tent op de Lofoten,

rechts onverwacht bezoek van een vos (hij kwam drie avonden op rij langs!)

en hieronder een foto van de uitstroomdelta van het zoetwaterbeekje waar we met de tent naast stonden: 'bomen in het zand'. Best artistiek zoals de natuur hier op eigen houtje bezig is geweest!

Voor wie nog nooit bij de poolcirkel geweest zijn: in Noorwegen ziet dat er zo uit:

Natuurlijk heel wat minder spectaculair dan de foto van de 'zandbomen' hierboven, maar toch.

En hiernaast (om het contrast met vrij kamperen aan te geven) een foto van hoe 'kamperen' er anno 2010 uitziet op een gemiddelde camping in Noorwegen:

Dan ben je wel blij dat je nog vrije plekjes weet om even bij te komen van de campingstress!

En nu wacht het fruit om geoogst te worden. Bramen en aalbessen genoeg, maar onze eigen appelbomen laten het dit jaar vreselijk afweten (eerlijk is eerlijk: er hangen nog twee of drie appels in de boom...):

En tot slot een foto van de reuzenbalsemien, die na drie 'proefboringen' eindelijk voet aan de grond heeft gekregen in onze tuin!

Gasten en vakantie!

2010-08-19T16:55:00.001+01:00

Na het weekje Aure hebben we precies één dag de tijd om het huis klaar te maken voor de komst van Patries. Maar dat is genoeg en zondag vlieg ik naar Oslo om Patries daar af te halen. We hebben intussen al zo vaak gasten of logees gehad, dat we een min of meer vast draaiboek hebben met uitstapjes en rustdagen. Van de uitstapjes met Patries volgt hieronder een kleine fotoselectie.

Tocht naar Geiranger

Robbeneiland

Briksdalsbreen en Avondrood (voor de zoveelste keer...)

Voor een uitgebreid verslag hebben we geen tijd, want de dag dat Patries vertrekt, komen 's avonds de volgende gasten alweer en wanneer zij aanstaande vrijdag vertrekken, arriveren de volgende gasten en zijn wij degenen die vertrekken.

Na een heerlijke vakantie op Tysnes (een vrij plekje aan het strand, met uitzicht op de Lofoten), zijn we intussen weer thuis. Onze laatste gasten hebben het uitstekend naar hun zin gehad en hebben nog het een en ander voor ons achtergelaten ook. Behalve het (meer dan overdadig) aanvullen van gebruikte voorraden, blijkt een la van de vriezer vol te liggen met vis: twee grote kabeljouwen (o.i.d.), zes medium size koolvissen èn als klap op de vuurpijl een grote zalm/zalmforel!

Met nog tweeënhalve maand te gaan hier, komen we dus volop aan de aanbevolen hoeveelheid dagelijkse omegaatjes.

Foto's van de vakantie volgen nog, maar eigenlijk hebben we weinig tijd voor dagboek/weblog etc. Het oogstseizoen is namelijk intussen ook begonnen, dus dagelijks plukken van frambozen, bramen, bosbessen etc en als dat achter de rug is, komen de appels. Sorry, maar de weblog schiet er dan bij in. Het moet wel leuk blijven!

Een weekje vakantie

2010-07-18T11:25:00.007+01:00

In de week van 3 t/m 9 juli hebben we gasten die een gedeelte van het huis huren. Ze maken regelmatig een uitstapje en genieten verder van het schitterende uitzicht en het heerlijke weer: niet te warm, niet te koud, af en toe een buitje en verder ook veel zon. Wij kunnen niet anders dan daar òòk van genieten!

Nadat zij zaterdag 10 juli in de ochtend vertrekken, arriveren in de loop van de middag de volgende gasten. Zij huren het hele huis en dus gaan wij een week kamperen op Aure. Dat is altijd een beetje thuiskomen en het bevalt ook dit keer weer uitstekend.

Een paar statistieken:

Bij aankomst is het 26°C.
Het kleine tentje gaat voor de tiende keer mee en past nog steeds!

We verliezen de WK-finale, zelfs al hebben we de Gjestegård in Aure afgehuurd om die te kunnen kijken.

We verliezen ook voorgoed ons geloof in oude volkswijsheden zoals *Avondrood, mooi weer aan boord*, want van dinsdag op woensdag regent het 33 uur aan één stuk, ondanks het schitterende avondrood van de vorige dag! Geldt dat dan soms inderdaad alleen ‘aan boord’ ???

We (Johan) vangen vier makrelen en dat is vier meer dan vorig jaar!

We zijn voor de 20ste keer op Aure: 9x met de Lada, 9x met de groene Jeep en 2x met de rode

Gasten en met vakantie gaan brengt allemaal best wat drukte met zich mee, dus houden we het op de weblog een beetje kort. Dat geldt ook voor de komende weken: vanavond krijgen we voor een week een logeetje, daarna komen er gasten en pas half augustus zijn we weer 'terug op het honk' en hebben we weer meer tijd om de weblog etc bij te houden. Tot die tijd geldt gewoon even: 'geen bericht is goed bericht'!

Utvik kleurt oranje

2010-06-29T20:10:00.001+01:00

Het Nederlands elftal staat er goed voor: we gaan zeker door naar de volgende ronde en dat moet eigenlijk ook hier in Norge wel onderstreept worden. Ipv de rood-wit-blauwe vaan besluiten we de oranje vlag uit te steken. Maar die moet dan wel eerst op maat gemaakt worden. Dàt hadden we niet bedacht, maar met zo’n fijne naaimachine is het een fluitje van een cent en nog voor er opnieuw gescoord wordt, hangt de nieuwe vlag uit!

Vrijdag regent het bijna de hele dag. Tussen de buien door even een boodschapje bij de buurtsuper, terwijl de rest van de dag in het teken staat van het recept van de Kvæfjordkake uitproberen dat we van Karin in Innvik hebben gekregen. Officieel hoor je na het bakken en afkoelen van de taart deze door midden te snijden, room op de ene helft te doen en dan de andere helft er bovenop te leggen, onder het motto ‘Dubbel op is eens zo dik’. Dat lijkt ons een beetje vreemd, maar als het in het recept van Karin staat, wijken we daar niet op eigen initiatief ineens vanaf. Maar ipv één taart doormidden te snijden en dan dubbel te leggen op de andere, kunnen we natuurlijk ook ‘gewoon’ twee taarten bakken. Op de onderste doen we de room en nog iets van amandelprut, de tweede leggen we in zijn geheel er bovenop en dan hebben we hetzelfde effect, maar dan twee keer zo veel en beter passend op elkaar! Scheelt weer een keer bakken...

Zaterdag regent het, maar wat deert dat: wij hebben kvæfjordkake bij de koffie! Tussen de ochtend- en de middagregenbui door even naar de winkel om kaas voor de zelfmaakpizza te halen. Na de zeer geslaagde kvæfjordkake, wordt ook de pizza een succes. Er kunnen twee grote pizza’s gemaakt worden van één pak pizza-bloem en die vullen we met een hussebusseltje van gehakt, paprika, uit, champignon en natuurlijk knoflook en we bestrooien hem rijkelijk met kaas. Natuurlijk niet onze lekker pittige kaas uit Nederland, dat is zonde van die kaas. Strooikaas uit Noorwegen doet het in dit geval ook prima. De twee pizza’s gaan tegelijkertijd in de oven, dus voor het werk van één keer, eten we twee keer. En dan houden we nog over ook, want ze zijn behoorlijk aan de maat! Wat we van de ene pizza overhouden, snijden we in kleine puntjes. Altijd handig voor bij een glaasje wijn. De tweede pizza gaat in zijn geheel in de vriezer.

Maandagmiddag kijken we de wedstrijd Nederland – Slowakije bij Yurdan en Marco in Tistam. Ook de Winkelhorstjes en Jennifer en Brian uit Innvik met hun kinderen zijn er, dus het is een hele Nederlandse happening.

De kinderen vermaken zich met veel kabaal en met elkaar. Het is daardoor wat lastig om je te concentreren op de wedstrijd, maar we hebben natuurlijk toch wel in de gaten dat Nederland wint!

Op de terugweg plukken we een paar papavers die gewoon op een soort afvalberg langs de kant van de weg groeien. Met wortel-en-al uittrekken lukt bijna niet en dan slaan ze niet aan. Zaad verzamelen uit de zaaddozen is vorig jaar niet gelukt, maar we zijn niet voor één gat te vangen en laten ons zelden door één mislukte poging uit het veld slaan. Dus gaat er een pol mee en zetten we die direct op de helling in de aarde. De twee geplukte en al deels uitgebloeide papavers zetten we in een vaasje voor het raam. We zien wel wat het wordt (òf het wat wordt!).

Arne (de buurman) komt nog even langs ivm het verplaatsen van onze en zijn boot. Hij wil de zijne morgen in het water leggen! Dat hadden we zo snel nog niet verwacht, maar het is niet anders. Het probleem met de verdwenen lijn heeft hij al zo vaak meegemaakt. Het probleem lijkt te zitten in de grote hoeveelheid ‘blåskjell’ (mosselen), die zich op de lijn hechten en hem zo loodzwaar maken dat ie naar de bodem zakt en pas weer los komt als de blåskjell een andere stek zoeken. Onze lijn verkeert volgens zijn zeggen dan ook in goed gezelschap: van een stuk of wat van zijn lijnen!

Een nieuwe ligplaats voor onze boot zoeken, is nog niet direct aan de orde: we mogen zijn ankerplaats gebruiken zolang zijn andere boot vanwege technische problemen nog niet in het water gaat.

En dus gaan Johan en Arne er dinsdag samen even op uit om de boot te verplaatsen. Dat is in een mum van tijd gebeurd, heel wat sneller dan het te water laten van Arne zijn eigen boot: daar gaat de rest van de middag mee heen. We zijn al lang en breed weer terug van boodschappen en (natuurlijk!) lunchen in Byrkjelo als de boot nog steeds op de trailer achter de trekker ligt. Maar de boer die de trekker rijdt, beschikt wel over heel wat stuurmanskunst: bij ons op de snu-plass gaat ie met trekker en trailer straatje-keren en komt daar nog goed mee weg ook!

Terwijl Johan en Arne de boot verplaatsen, kan ik de heg wel even trimmen. Nu onder de heg het onkruid zo mooi weggehaald is en er toppbark ligt, is het wel handig om even een zeil neer te leggen voor alles wat weggesnoeid wordt. Dat werkt als een tierelier. We hebben een stuk zeil dat bijna zo lang is als de helft van de heg. Het is dus een kwestie van neerleggen, snoeien, wegtrekken en dumpen op de composthoop achter in de tuin.

Met de diverse stekkies, planten, struiken en het fruitgebeuren gaat het intussen ook prima. De afwisseling van regen-en zondagen blijkt heel bevorderlijk voor de groei. De braam en frambozen staan volop in bloei en over de aardbeien zullen we het maar helemaal niet hebben. Daar kunnen onze gasten straks nog een hoop plezier van hebben!

Tuinklusjes en zo meer

2010-06-24T18:00:00.010+01:00

Er is eindelijk bericht dat de "gras-hand-trimmer" (hierna te noemen tuintondeuze) die we in Denemarken besteld hadden, in Innvik is aangekomen. Het belastingvoordeel valt tegen als we de rekening gepresenteerd krijgen van de invoerrechten, maar dat weten we dan ook weer. Dat ie er zo lang over gedaan heeft, is omdat ie van Oslo naar Ålesund, naar Måløy, naar Stryn en vervolgens naar Innvik is gestuurd. Waarom? Geen idee! Maar we hebben hem en hij is mooi en het is zaterdag geen weer om hem uit te proberen, dus hebben we uitgebreid tijd om het boekje te lezen voor we hem maandag wèl kunnen uitproberen. Hij is super! Als een tondeuse vliegt ie om de lavendelstruikjes heen en langs het kampvuur, de lupine en de rozen, zodat ik daarna met de grasmaaier niet meer op de kleintjes hoeft te letten!

Verder speelt zaterdag het Nederlands elftal tegen Japan die wedstrijd gaan we bij Yurdan en Marco in Tistam kijken. We winnen met 1-0 en verder maken we kennis met een andere Noorse klassieker op taartgebied: de Daim Iskake. De buurvrouw heeft die ter ere van Marco zijn verjaardag gemaakt en hij is werkelijk super! Zoals de naam al zegt, is het een ijstaart, met hazelnoten en meringue, karamel en chocola en een heleboel slagroom. Maar, hij is echt overheerlijk en ontzettend voedzaam! Aangezien wij ook al gebak bij ons hadden voor bij de koffie hebben we geen gaatje meer voor de wraps die we daar eigenlijk zouden eten, dus krijgen we ze gewoon mee, compleet met aangebraden gehakt en serveertips. Ook heerlijk en lekker makkelijk!

Met een beetje googelen kom je al gauw bij verschillende recepten en omdat het een klassieker blijkt te zijn, moet ie natuurlijk wel meteen uitgeprobeerd. Hij lukt niet perfect (de bodem en topping laten van elkaar los), maar de smaak is voortreffelijk en dat er een halve liter slagroom in zit, is bij roomijs niet zo gek...

Maandag is een echte rommeldag. De tuinspullen in de kelder moeten maar eens grondig geïnspecteerd en opgeruimd. Het is een zooitje van bakjes, potjes, zakjes, gereedschap en zestig paar kapotte tuinhandschoenen, dus hoogste tijd voor wat reorganisatie.

De voormalige voorraadkamer die na de opknapbeurt van de sportkamer is gedegradeerd tot opslagruimte, leent zich uitstekend voor de opslag van tuingereedschap en ander spul en dat maakt Johan zijn hobby-werk-ruimte ook weer wat overzichtelijker.

Dat komt goed uit, want hij is bezig met het opknappen van de laatste authentieke deur in huis: die van het kot in de logeerkamer. Het is geen fijn klusje, maar gelukkig hoeft deze deur maar aan één kant (de andere zie je nooit!) en het wordt wel weer ontzettend mooi.

Tussen de bedrijven door maai ik het gras maar weer eens en maakt Johan gehakt van de lange takken en stokken en stukken hout die naast de schuur liggen. Dat hout kunnen de gasten gebruiken voor het kampvuur in de tuin, maar dan moet het wel een beetje in hapklare brokken zijn en niet van die meterslange staken. Het is een tijdrovend klusje, maar het is lekker weer en het hoeft niet af (al gebeurt dat natuurlijk toch!).

Je snapt bijna niet dat we tussen al dat gedoe door nog tijd hebben om naar tennis en voetbal te kijken ook maar dat lukt wel degelijk. Uiteindelijk zijn we toch ook geen mensen om de hele dag in de zon te liggen bakken. Sporten komt er deze week niet zo heel veel van… Dat kun je wel eens hebben. Veel belangrijker is het dat de deur van het kot er weer netjes in hangt en dat de was gestreken en wel weer op bed ligt.

Woensdag begint fris, maar al bij de tweede koffie komt de zon er ineens bij en al gauw is het zomers warm. We doen nog een ultieme poging de ankerlijn op te dreggen, maar slagen daar niet in. Dan maar afwachten of het met Frode Lammetun en de drijvende vlonder lukt. We troosten ons zelf met een lunch in Byrkjelo, uiteindelijk is het vandaag zonnig en morgen regent het misschien wel weer.

Het is ook de avond voor Jonsok. Eigenlijk is het de 24ste pas Jonsok, maar net als bij Kerst, vieren de Noren dit de avond tevoren. Jonsok is de geboortedag van Johannes de Doper en valt samen met de viering van de langste dag. Tot 1770 was het een officiële feestdag, maar toen vonden ze dat er in Noorwegen wel heel veel van dat soort officiële feestdagen waren en dus werd er flink gesnoeid in het aantal en viel Jonsok af. Het wordt gevierd met een optocht in klederdracht, een groot kampvuur (we zien de vlammen boven de bomen uitkomen!) en een barbecue of ander gemeenschappelijk eten (rømmegrøt bijvoorbeeld). Voor meer informatie kun je natuurlijk googelen op Jonsok of terugbladeren in de weblog van juni 2007. Wij vieren het op gepaste wijze thuis: genietend van het avondzonnetje, het uitzicht op het fjord, de rust en de ruimte.

En vanaf nu worden de dagen dus al weer korter…! Daar merken we hier voorlopig niet veel van, want de zon is al op voor wij dat zijn en gaat vlak voor tien uur 's avonds pas achter de bergen aan de overkant van het fjord.

Donderdag is er eindelijk weer regen voorspeld is, maar dat stelt niet veel voor. Bij zo’n klein beetje regen moeten we vanavond gewoon planten, stekkies en zaaigoed sproeien, anders komt er niets van terecht.
Zodra het maar een beetje kan, zijn we buiten. Johan gaat heel dapper met de trimmer aan de slag om het land beneden langs de weg weer een beetje te fatsoeneren, terwijl ik de laatste nieuwe planten op de helling zet, onkruid wied, hier en daar wat sproei en zaai en lekker gewoon doe waar mijn oog op valt.

Dat betekent van alles en nog wat tegelijkertijd en bijna niets echt gestructureerd, maar dat kan hier ook allemaal. Samen maken we de kraamkamer klaar voor de nieuwe aardbeienplanten. Die van vorig jaar groeien als kool (:-) en dus maken we het gedeelte tussen de beide perken zo veel mogelijk onkruidvrij en sluiten vervolgens de boel netjes op elkaar aan.

Ik heb nog wat akeleizaad gevonden, dus dat moet zie afb. bovenaan dit bericht) langs de bessenstruiken want niet alleen de aardbeien groeien zo enthousiast, ook het gras en de rest op de helling. Ook het gras achter de schuur moest nog gemaaid en dan kom ik vanzelf bij wat brandnetels, waarvan we intussen ontdekt hebben dat ze bijna niet meer terugkomen als je ze met wortel en al uittrekt, dus dat is (anders dan het uittrekken van zuring) een klusje wat de moeite loont!

Tussendoor drinken we uitgebreid koffie en komt oma even buurten om te zeggen dat ze ons gemist heeft bij de Jonsok-viering van gisteravond en rond 19.00 uur komt er eindelijk een dikke regenbui!

Welkom op onze vernieuwde weblog!

2010-06-20T19:42:00.003+01:00

Nee, je bent niet op het verkeerde adres, je bent gewoon doorgelinkt naar de vernieuwde weblog van Johan & Corry Veerman. Na bijna vijf jaar vonden we het tijd voor een nieuwe, rustigere vormgeving (we worden allemaal een jaartje ouder :-), met meer ruimte voor de tekst en een duidelijker geheel.

We hopen dat je je hier weer net zo thuis voelt als bij de eerste lay-out en als je nog tips hebt, ben je van harte welkom om een berichtje achter te laten!

En om je nog even te laten zien wat we nu achter ons laten, een foto van 'hoe het ook al weer was':

Over kleine bootjes en grote SCHEPEN

2010-06-17T18:10:00.013+01:00

Eigenlijk is er weinig spectaculairs te melden. We hebben onze draai hier intussen gevonden en leven ons heerlijke leventje zoals waarschijnlijk de gemiddelde 'pensjonist' dat doet: opstaan, eten, drinken en vrolijk zijn, een klusje hier, een boodschapje daar en verder lekker leven. Maar omdat er anderen zijn die het toch wel erg leuk (en makkelijk) vinden om via de weblog een beetje op de hoogte te blijven, ook in de komkommertijd even een berichtje...

Op zondag 6 juni pakt Johan de boot uit. Het zeil eroverheen is keurig heel gebleven en de boot komt er dan ook prachtig schoon onder vandaan en kan maandag zò het water in.

Het is heerlijk rustig weer en dat hebben we wel nodig voor het speciale ‘project’ van vandaag: proberen de boeilijn op te dreggen. De boei waar de boot altijd aan vast ligt, ligt met een verankerde lijn in het water. Dat laatste is tenminste de bedoeling! In de winter halen we de boot, de boei en de inhaallijnen uit het water en bevestigen aan de ankerlijn een dunnere lijn. Die lijn maken we aan de kant vast, met voldoende speling en een beetje afgezonken m.b.v. een volle jerrycan in de hoop dat de boeilijn dan niet doorgesneden wordt als er ijs komt.

Nu hebben we deze winter geen ijs gehad, dus dàt zat wel goed, maar op mysterieuze wijze is de lijn losgeraakt, met de lus nog intact. Dat riekt naar sabotage, maar dààr zien we hier niemand voor aan, maar we hebben wel een probleem: de ankerlijn ligt nu op de bodem en dan kunnen we de boei er niet aan koppelen. Dus maakt Johan van vislood en een haak een soort dreg en zo hopen we de lijn weer boven te krijgen. Het eerste gedeelte verloopt voorspoedig. De boot ligt in een mum van tijd in het water, maar als we weg willen varen, blijkt Johan het sleuteltje vergeten te zijn. Hij is af en toe ook net een mens!

Dus blijft Corry in de boot en rijdt Johan naar huis voor het sleuteltje. Je hebt het niet over enorme afstanden en hij is ook al snel weer terug en met één keer trekken start de motor!

Dan varen we naar ‘onze’ kust en laten de dreglijn zakken. Het is zoals gezegd heerlijk weer en we varen een paar keer af en aan, voelen hoe de dreg over de bodem krast, maar vinden geen lijn. Het is ook geen superdreg natuurlijk, eigenlijk zou het met een klein anker of zo beter gaan, dan weet je ook zeker dat de haken de goede kant op blijven staan. Maar zo’n anker hebben we niet en dus hebben we een nieuw probleem: wat doen we nu met de boot?

Ook daar blijkt een eenvoudige oplossing voor. Net buiten Utvik is een haventje met soortgelijke sloepen en daar zijn toevallig nog twee plaatsen leeg. Eén plaats is van Arne, onze buurman, maar die zit in Verweggistan en heeft de boot nog op de kant, dus zo lang ligt ons bootje daar goed (op de foto de vijfde van links). Eenmaal thuis vragen we of Eli (de buurvrouw) weet wie de eigenaar van het haventje is. Ja hoor, dat weet ze (natuurlijk!) maar dat niet alleen: ze belt hem ook meteen even op om de situatie uit te leggen. Helaas is hij niet thuis, ook niet als wij even later bij hem langsrijden (hij woont bij ons achter, naast de boerderij waar ons land van ‘afstamt’), maar voor we goed en wel thuis zijn, rijdt hij bij òns naar boven. Eli heeft hem opnieuw gebeld en dus komt hij meteen even langs om te praten. En dan zeggen ze nog dat je met Noren geen afspraken kunt maken...

We leggen hem het probleem voor. Alle suggesties die hij doet over hoe je dat zou moeten aanpakken, hebben we al uitgeprobeerd, dus wat dat betreft lopen we een beetje vast. Hij heeft ook geen vrije plek in zijn haventje om de rest van het seizoen aan ons te verhuren, dus ook daar een dood spoor, maar hij is een Noor en de Noren hier kennen nog zoiets als goed ‘nabuurschap’. De boot mag blijven liggen waar hij ligt zolang Arne de plek niet nodig heeft en zodra Arne terug is, zullen zij zich samen over een oplossing buigen voor ons ankerprobleem.

Op internet zijn we intussen aan het googelen gegaan naar drijvende steigers en loopplanken. De prijzen die we tegenkomen zijn astronomisch en dus niet iets voor dit jaar, maar met een hoop sparen misschien voor volgend jaar? Zo hebben we meerdere ijzers in het vuur.

We besluiten dinsdag als we boodschappen gaan doen en lunchen in Sandane, meteen even bij een ‘Marin-butikk’ binnen te lopen voor een echt anker. Dàt lukt en laten ze nou bovendien een tafelvoetbalspel hebben staan! Daar zijn we al een poosje over bezig, maar dan zeggen we ‘daar moet je net tegenaan lopen’. Dat doen we nu dus en dan nemen we de tafel maar meteen mee ook. De steiger moest toch tot volgend jaar wachten!

Op het water is woensdag druk genoeg: er komen maar liefst drie cruise-schepen voorbij. Niet allemaal exact op dezelfde tijd om met zijn drietjes op één foto te kunnen, maar wel zo dat je maar éven hoeft te wachten en daarna wat knip-en plakwerk op de computer om ze toch bij elkaar te hebben en een klein beetje een idee te krijgen van de verschillende groottes...!

Donderdag gaan we weer eens gezellig naar Førde. De boodschappenlijstjes voor acht verschillende winkels zijn gestaag gegroeid en nu is het de moeite waard om weer eens te gaan.

Vooraf wordt de winkelroute ingepland, zodat we precies weten wat we gaan doen, dat maakt de zaak een stuk eenvoudiger. We slagen met bijna alles wat op onze waslijst staat, alleen de Kvæfjordkake blijft een probleem. Vorig jaar hebben we dat probleem gemaild naar de producent en vervolgens drie pakken opgestuurd gekregen, maar dat kunnen we niet elk jaar doen natuurlijk…..

In heel Førde slagen we niet, dus proberen we het uiteindelijk nog even bij de ICA in Innvik. Daar werkt Sandra, tegenwoordig die tot vorig jaar het postagentschap annex bakeri-konditori runde. Dat maakt de communicatie een stuk gezelliger. We vragen of zij ervoor kan zorgen dat de winkel de Kvæfjordkake voor ons bestelt, maar ze kan er zelf voor zorgen dat we het recept krijgen. Kijk, dàt is ons wel een extra ritje naar Innvik waard!

En tot onze grote verrassing komt dan aan het eind van de middag ineens nog een cruiseschip voorbij: de Queen Mary-2. Mooi weer om de gletsjer te bezichtigen hebben ze niet gehad, maar ondanks het slechte weer is het goed te zien dat het wel een pracht van een schip is. Voorlopig met een lengte van ca 345 meter één van de grootste cruiseschepen ter wereld en volgens een quote op het internet ‘the flagship of the world's most famous luxury ocean liners’. Nou, en dàt ben je niet zo maar!

6 juni, dus al ruim een maand hier!

2010-06-06T12:59:00.005+01:00

Het leven in Noorwegen is goed voor ons. We volgen het ritme van de natuur: we lunchen in Byrkjelo als het zonnig en warm is (en dat is tot nu toe al zo vaak, dat ze al weten hoe laat het is als we aan komen lopen) en rommelen wat binnenshuis als het een paar dagen regent. Dan heb ik ook mooi wat tijd om mijn nieuwe fototoestel uit te proberen en dat levert soms grappige dingen op zoals de schets van Johan aan de computer.

Johan vermaakt zich uitstekend met de paardenbloemen (die hij uitsteekt!). Zo veel moeite als hij deed om de madeliefjes ìn de tuin te krijgen (en met succes, er staan nu al 9 polletjes!), zo veel moeite doet hij nu om de paardenbloemen eruìt te krijgen. In hoeverre dàt een succesverhaal wordt, moeten we nog even afwachten, maar hij zit lekker met zijn rug in de zon, in de tuin, heerlijk ontspannen, dus wat wil je nog meer!

De tomaten zijn intussen overgezet in grotere potten en moeten nu, net als de reuzenbalsemien, laten zien of ze dat aankunnen...

De boot is alvast uitgepakt, ook al weten we nog niet of en hoe we hem in het water vast kunnen leggen, want de ankerlijn van de boei drijft (misschien) nog ergens, maar als we die niet vinden, moeten we een andere oplossing bedenken.

En tussen alle bedrijvigheid door door bak en lees ik er lustig op los. Behalve worteltjestaart, firekløverkake, vruchtengebak en muffins in alle soorten en maten, ligt er nu ook een flinke voorraad kwarktaart met gelei-topping in de vriezer. Altijd handig als er onverwacht bezoek komt of als het zò lang lekker weer is, dat ik aan bakken niet meer toe kom! Vi får se (ofwel: we zullen zien!).

Al bijna drie weken hier...

2010-05-21T21:18:00.003+01:00

In Førde hebben we behalve allerlei noodzakelijke boodschappen, ook weer een paar dingen voor de tuin meegenomen, o.a. drie blauwebessenstruiken, waardoor we straks al het fruit voor jam etc. uit eigen tuin hebben!

Op de terugweg ontfermen we ons ook nog over drie mini kerstboompjes. Die staan langs de kant van de weg tussen de hoogvlakte en Byrkjelo en volgens ons staan ze op de nominatie om de volgende keer door de grote verdelger weggemaaid te worden. Wij hebben nog wel een plekje in de tuin waar zij het naar hun zinnen kunnen hebben, dus trekken we ze voorzichtig los en hopen we dat ze de verhuizing overleven. De zomer zal het leren…

De weersverbetering die dinsdagmiddag inzet, bereikt woensdag zijn hoogtepunt. Al vanaf dat we wakker worden schijnt de zon en de eerste koffie drinken we meteen al op het terras. Het is een stralende, warme dag die we volledig uitbuiten door een was te draaien en alle planten die we gisteren gekocht hebben een plekje te geven. De drie dennenboompjes krijgen een plekje aan de zijkant, tussen ons huis en de buren, de blauwe bessenstruiken komen op de helling, de fuchsia in de hangpot bij de voordeur, de viooltjes en Spaanse margrieten in de bakken op de beide terrassen, de beide Sundaviles samen in een nieuwe pot op het zuidterras en zelfs de rotsplantjes geven we nog een plekje in de rotswand onderaan de helling. Of díe het gaan doen, is erg de vraag, maar we kunnen in elk geval een poging wagen. Als ze het niet doen, is er geen kapitaal verloren, als ze het wel doen, kunnen we uitbreiden!

Johan zaagt een zijscheut van de berk en overschotten van de hekpalen af en dat betekent al met al dat we opnieuw niet hoeven te sporten, me dunkt dat we dàt intussen wel hebben gedaan!

Donderdag en vrijdag doen er wat het weer betreft zelfs nog een schepje bovenop. Vanaf dat we opstaan, tot we om 19.30 uur naar binnen gaan om te eten, is het stralend zonnig èn warm weer en omdat er voor de komende dagen regen voorspeld is (een geschenk uit de hemel voor onze dorstige tuin!) maken we ook die dagen weer optimaal gebruik van de omstandigheden door de hele dag in de tuin te lummelen.

Het gras moet opnieuw gemaaid, de takken (halve boomdelen) die Johan van de berk heeft gezaagd moeten nog in hapklare brokken worden gezaagd en er doet zich terwijl we bezig zijn ook altijd weer van alles voor wat onze aandacht afleidt van waar we eigenlijk mee bezig waren. Maar wat maakt het uit, we doen alleen waar we zin in hebben en wat we nodig vinden.

Vrijdag tussen de middag wordt het soft-is-seizoen officieel geopend met een lunch in Byrkjelo. Het is een wat magere lunch naar onze zin, maar we doen het er maar mee, in de hoop dat er nog veel van zulke lunches mogen volgen!

De zaadjes in de bakjes beginnen te ontkiemen en tot onze grote verrassing komen zowel de stokrozen als de reuzenbalsemien enthousiast boven de grond. Die laatste zijn van zelf verzameld zaad en dus extra leuk dat dat allemaal lukt. Ze mogen als eerste apart in potjes om aan de grote wereld te gaan wennen!

Daardoor komen er weer kiembakjes vrij en dit keer is het de beurt aan gele en rode paprika en vleestomaten. Die passen uitstekend in een uitgebalanceerde voeding (vinden we héél belangrijk) en die eten we zo veel dat het de moeite loont om ze zelf te kweken.

De verstel-, strijk- en schoonmaakklusjes moeten maar wachten tot het wat minder weer wordt. Dat komt er vanzelf een keer aan!

En dan heb je in een grote tuin ook nog wel eens dat er wèl gras groeit waar je het nìet wilt en dat het niet groeit waar je het wèl wilt. Nou, dan doe je net als Gerard Joling met zijn haar: dan implanteer je het waar je het wilt hebben. Het is natuurlijk de vraag of het lukt, maar we hebben een hele lange zomer voor de boeg om het uit te proberen.

Het is al met al best een inspannend klusje om de graspollen uit te steken en terwijl ik daarmee bezig ben, word ik door Eli, de buurvrouw, geroepen: oma gaat het Pinksterweekend een paar dagen naar haar zus en voor ze weggaat wil ze me nog even een goed weekend wensen! Moet je voorstellen: een omaatje van 91 dat met de bus bij haar zus van 89 op bezoek gaat. En niet naast de deur, maar een paar uur met de bus. Of ze dat niet vervelend vindt? Nee hoor, ze kent de route èn de buschauffeur, dus dat komt wel goed.

Als ze uitgezwaaid is, stort ik me weer op de graspollen en als dat gedaan is, ligt er nog snoeiwerk en als dàt gedaan is, moet het gras rond de lavendelstruikjes nog weggeknipt worden en als dàt gedaan is, is het van lieverlee tijd voor een pauze met een fruithapje.

Johan zaagt intussen doodleuk een stuk (de hoofdsteun) van de bank af die hij twee jaar geleden zelf gemaakt heeft. Die hoofdplank maakte de bank eigenlijk een beetje topzwaar en je zit toch maar weinig met je hoofd tegen zo’n hoofdsteun aan, dus kon ie net zo goed eraf. Het resultaat mag er zijn. De bank lijkt meer in evenwicht en zal ook een stuk makkelijker te versjouwen zijn!

Na de fruitpauze nog even het gras bestrooien met voeding en anti-mos-en-onkruid. Voordat ik dat doe, zet Johan omgekeerde bloempotjes over de madeliefjes, want die worden door de korrels waarschijnlijk ook voor onkruid aangezien en dan is alle moeite voor de madeliefjes voor niets geweest.

En dan is het echt klaar voor vandaag!

Zo kan het ook!

2010-05-19T08:08:00.002+01:00

Hoewel de financiële verschillen tussen Noorwegen en Nederland “dankzij” de invoering van de euro steeds kleiner worden, blijft Noorwegen op sommige gebieden toch nog "achterop" lopen bij Nederland...

Bijvoorbeeld op het gebied van gespecialiseerd werk. Waar je in Nederland bijna overal wel een opleiding, training of bijscholingscursus voor hebt (en zelfs kunt promoveren op onderzoek naar de emancipatie van de mug in Zuid-Limburg!), moet Noorwegen het nog steeds stellen met algemeen geschoolde werknemers. Daar liepen we afgelopen maandag tegenaan nadat we vorige week een storing hadden in de internetverbinding...

Midden op de dag hadden we ineens geen internet meer. Wat je hier net als in Nederland in zo’n geval doet, is naar de klantenservice bellen (mailen kan niet suffie, want je had juist geen internet!). Na verschillende keuzemenu’s kom je dan (het eerste verschil) al vrij snel bij een technisch medewerker, die je wat algemene testjes laat doen om te checken waar de storing zit.

Als die vervolgens niet héél snel het probleem kan achterhalen, krijg je te horen dat het mogelijk in je verouderde modem zit, dat dat te traag werkt en de nieuwe snelheid van het internet niet goed kan verwerken. In Nederland denk je dan: ‘Daar ben ik mooi klaar mee, kost me een nieuw modem en moet je maar weer afwachten hoe snel ze dat sturen en of het wel naar een postbus kan’ etc.

Hier gebeurt het volgende:

- je wordt direct vanuit de centrale op een snellere verbinding overgezet (ongeacht je goedkoopste abonnement), zodat je in elk geval weer verder kunt.
- je krijgt bericht dat ze het probleem zo snel mogelijk verder gaan uitzoeken (dàt zeggen ze in Nederland ook), maar als dat langer dan een dag blijkt te gaan duren, krijg je vervolgens een sms-je met excuses omdat het langer duurt dan verwacht.
- omdat 17 mei in Noorwegen een nationale feestdag is, duurde het nòg een dag langer, maar werden we vervolgens dinsdag om 09.00 uur gebeld: de monteur! Hij had een storingsmelding gekregen en wilde langs komen om het probleem verder te onderzoeken!

Nu zouden wij boodschappen gaan doen in Førde, maar hij verwachtte dat het zó gefikst was, dus dat moest geen probleem zijn. Bovendien hadden we geen vaste afspraken in Førde, dus ook nog de mogelijkheid om wat later te vertrekken.

Het kostte uiteindelijk twee uur om het probleem op te lossen, maar dat kwam vooral omdat hij ALLES in zijn eentje moest doen:

- Lijn doormeten

- Naar de hoogvlakte rijden om in de schakelkast te kijken hoe of wat en te ontdekken dat daar kortsluiting was geweest

- de aansluiting in de schakelkast vernieuwen

- in een telefoonpaal klimmen om een stuk lijn te vernieuwen

- heen en weer rijden om weer alles door te meten en te controleren

- Een nieuw modem leveren en aansluiten
- Alles uitgebreid uitleggen en demonstreren en (last but not least)
- EXCUSES omdat het allemaal langer had geduurd dan hij verwachtte!!

Nadat hij zijn excuses had aangeboden vertelde dat we voor alles wat hij in zijn eentje gedaan heeft in Nederland verschillende specialisten hebben:

- eem telefoniste die belooft een storingsmelding door te geven, maar dat vergeet zodat je intussen dagen (of weken) geen internet hebt,

- een specialist om het probleem in kaart te brengen,
- een administratieve kracht die een nieuw modem moet bestellen, maar niet weet waar het naar toe gestuurd moet worden,
- een monteur die het modem moet installeren, maar die het adres niet kan vinden en ga zo maar door.

En als alles eindelijk geregeld is excuses aanbieden? Hoezo, dit is toch allemaal overmacht?!

Kijk, en daarom vinden wij het helemaal niet erg dat het personeel hier ‘algemeen’, maar dus wel breed geschoold is!

De eerste week zit er op!

2010-05-11T16:24:00.002+01:00

De eerste week zit er op. Een korte samenvatting van onze activiteiten:

lezen, puzzelen, slapen, luieren, lekker in de zon zitten, wasje draaien, beetje tuinieren èn... weer sporten!

Wat het weer betreft, dat is net zo wisselvallig als vorig jaar om deze tijd. Het is òf buiten in de zon zitten, bij 26°C òf (voor het eerst dat we dat hier meemaken) sneeuw in de tuin! Koning winter laat zich dus vooralsnog niet defintief terugdringen en net als in Nederland is ook hier de natuur een stuk achterop bij vorig jaar. Alles was nog bruin en grauw toen we een week geleden arriveerden. Dat zag er niet gezellig uit, maar nu kunnen we tenminste alles in de tuin van het eerste prille begin af aan zien groeien.

Vandaag komt de schoorsteenveger en met het weer van vandaag zien we liever hèm buiten bezig, dan dat we zelf naar buiten willen! Dat was in Frankrijk wel anders....

Wie het uitgebreide verslag van onze vakantie in Frankrijk wil lezen, kan t.z.t. beter in Beekbergen langskomen, maar kort samengevat was het HEERLIJK!! Veel zon, veel dingen gezien en gedaan, leuke ontmoetingen en unieke samenlopen van omstandigheden. Verrassende dingen gegeten (niet geheel vrijwillig, maar gewoon omdat ons Frans en Italiaans tekort schoten!) en gedaan, zoals een rit met de auto in de trein en het hoogste treinstation van Europa bezocht.

Van de Dordogne en de Camargue tot St.Tropez, het Lago Magiorre en de Zwitserse Jungfraujoch en ten slotte door bemiddeling van een Tsjech in Duitsland de overtocht naar Noorwegen kunnen boeken, het was genieten!

En alles, dat moet gezegd, onder de bezielende leiding van Bram. We hebben n.l. nèt voor we vertrokken eindelijk besloten ook maar eens een TomTom aan te schaffen. Voor de Nederlandse tekst konden we kiezen uit Eva en Bram, dus je begrijpt dat dat eigenlijk geen keuze was.

Natuurlijk kochten we hem alleen omdat ie toen net in de aanbieding was en omdat we hem dan mooi op weg naar Noorwegen konden uitproberen en controleren, want je denkt toch niet dat wij zomaar voetstoots aannemen dat zo'n ding ècht overal de weg weet!

Intussen weten we beter: hij weet zelfs de weg, waar de weg dat zelf nog niet weet! In een nieuwbouwwijk in de buurt van Fontvieille in de Camargue, waar de weg nog niet eens af was, liet Bram ons rechtdoorgaan op een denkbeeldige rotonde! Natuurlijk ben je er dan zelf bij om in te grijpen, maar we kunnen ons nu wel meer voorstellen bij die reclame waarbij iemand in de heg belandt!

Al met al zijn we na twee weken heel tevreden over Bram en we hebben al ontdekt dat er nog veel meer te ontdekken valt. Voor we ons alle menu's en beschikbare informtie eigen hebben gemaakt, zijn we waarschijnlijk al weer op weg naar Nederland.

Maar zo ver is het nog lang niet....!

Weldadig lekker weer!

2010-05-07T19:47:00.003+01:00

Even een kort berichtje om jullie te laten meegenieten van het schitterende uitzicht dat wij momenteel op het Strynfjell hebben. Het is al de hele week prachtig weer en ook al is het met 10°C natuurlijk niet warm, op het terras voor het huis hebben we tot 19.15 uur in ons T-shirt in de zon zitten GENIETEN !!

Natuurlijk zien we op het journaal dat jullie het onder invloed van de koude wind uit het noorden nu even wat minder treffen dan wij, maar dat zal de komende zomer best ook wel eens andersom het geval zijn.

Intussen treffen we voorbereidingen voor de publicatie van het eerste deel van het vakantieverslag, maar het was zulk lekker weer dat we eerst even 'druk' geweest zijn met drie wassen draaien (ja, de loodgieter is echt geweest!), stekkies in de tuin zetten, zaadjes in zaaibedjes strooien en het hek repareren dat door de buren omver is gereden.

De buren van het witte huis zijn nu zelf ook tot de nogal onthutsende ontdekking gekomen dat zij helemaal geen septic-tank (en dus geen afvoer voor toilet etc!) hebben, dus die moest met spoed vorige week ingegraven worden. Dat gaat natuurlijk met groot materieel en waarschijnlijk hebben ze daarbij het luik op onze waterput kapot gereden.
Het is wat met dat luik: twee jaar geleden heeft de vorige buurman de betonplaat die er toen op lag kapot laten vallen en nu heeft zijn opvolger het aluminiumluik dat zijn voorganger gemaakt heeft aan gort gereden. Dus zijn wij vandaag ook even naar Byrkjelo gereden om het te laten lassen en zo hebben we allemaal wel iets met dat luik te maken!

Van wegwerkers "lenen" we* tijdens hun afwezigheid even een bord om zo lang over de put te zetten tot we volgende week het gerepareerde luik weer kunnen ophalen.

P.S. De eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat deze actie volledig onder mijn (Corry) verantwoordelijkheid valt. Johan heeft het alleen maar gedoogd!

Ja hoor, we zijn er weer!!

2010-05-06T10:17:00.001+01:00

Op precies dezelfde datum als vorig jaar (maar dat is toeval) gaat de weblog van Norge weer open voor publiek! Na een heerlijke vakantie met alleen maar goed weer, lieve mensen, leuke ontmoetingen, interessante uitstapjes en een heel aparte koninginnedag (daarover later meer), zijn we afgelopen maandag weer in Utvik aangekomen.

Sindsdien is het hier na weken van grauw weer en lage temperaturen, weer eens heerlijk zonnig en al is de temperatuur met 8°C nog niet echt hoog te noemen, op het zuidterras in de zon en uit de wind, wil het al 26°C worden en dàt zijn omstandigheden waaronder we heerlijk buiten koffie willen drinken!

Er ligt minder sneeuw dan toen we hier vorig jaar aankwamen, maar het uitzicht is onverminderd schitterend en alleen maar genieten. Dit jaar ook geen rendieren op het fjell, maar wèl in het dorp en thuis allemaal lieve mensen die ons 'welkom thuis' heten en dat is een heerlijk gevoel.

De winter is zò extreem lang en koud geweest dat er bijna niemand zonder vorstschade vanaf is gekomen.
Ook wij niet, want zowel de thermostatische mengkraan in de badkamer als die in de douche zijn kapotgevroren. Gelukkig hoeven wij niet zo lang te wachten op de loodgieter als we van anderen horen (zelfs ook van onze Noorse buren!), dus wordt het ongemak nog in de eerste week verholpen en kunnen we vanavond al weer gewoon water tappen, douchen, wassen etc.

Weer in Nederland

2009-10-29T21:06:00.003Z

We zijn weer in Nederland! Misschien volgt over de terugreis ook nog wel wat uitgebreider informatie, maar het is de eerste dagen zo knetterdruk, dat we daar nog even geen tijd voor hebben. Uiteindelijk moet er weer (zelf gebakken) brood op de plank (want dat flutbrood van de Super zijn we nu al zat!). Ook de verzamelde werken van de post van een half jaar (een stapel van ongeveer een meter hoog!) moeten doorgewerkt worden en bovendien hebben we ons voorgenomen voor onze eigen gezondheid wat eerder op de rem te trappen. Dat zou je niet zeggen na afgelopen woensdag en donderdag, met hele dagen inkopen en een "Rondje Rijnmond" doen, maar vanaf morgen gaat de rem erop.

En zie ons dàn nog maar eens voor een afspraak te strikken...!

De laatste week!

2009-10-18T18:32:00.017+01:00

Tja, en dan komt onvermijdelijk het moment dichterbij dat we moeten besluiten wanneer we weer naar Nederland gaan. De keuze is gevallen op een overtocht van Bergen naar Hirsthals op vrijdag 23 oktober en dat betekent dat we aan onze laatste week hier bezig zijn. Het is dat we niet zo ‘into supernatural things’ zijn, anders zouden we ons op zijn minst afvragen of het wel een verstandige beslissing of handige timing is, immers:

• De bestelde winterbanden worden in de verkeerde maat geleverd
• De wisselknop in de douche in onze badkamer scheidt er mee uit (en is ook niet zoals afgesproken al weer vervangen) en ten slotte, maar zeker niet het minst indrukwekkend:
• De spiegelwand in de hal bij de voordeur komt zondagmiddag spontaan en met een hels kabaal van de muur af!!!

Ik sta net wat op te ruimen terwijl dat gebeurt, dus ik schrik me op zijn minst de pl….., maar nòg wonderbaarlijker is het misschien wel dat het allemaal goed afloopt en alle spiegels heel blijven! Kunnen we wel weer eens zien hoe leuk roze de hal was ten tijde van de vorige bewoners...

Afijn, zoals gezegd, we zijn niet bijgelovig en er zijn een paar ontzettend goede redenen om wèl naar Nederland te vertrekken, dus dat zetten we gewoon door.

Nu echt geen grote klussen meer, alleen nog afronden en schoonmaken. De kasten in de logeerkamer zijn intussen ook opgeleukt met hetzelfde behang als op de overloop (misschien vinden we deze paar dagen nog wel ergens een stukje plint dat bij de schoorsteen past) en als het meezit krijgen we morgen bericht dat de nieuwe banden in Byrkjelo zijn aangekomen, dus dan hebben we nog even een leuk uitje.

Voor mensen die niet bekend zijn met het fenomeen ‘zeevlam’ en voor wie ‘laaghangende bewolking’ in Nederland eigenlijk niet meer dan een wazige omschrijving is van een bewolkte dag (in Nederland heb je immers nergens een plek waar je hoog genoeg kunt komen om te controleren of de bewolking inderdaad alleen maar een dunne laag is met daarachter een stralend zonnetje of dat ie gewoon tot in de hemel reikt!), onderstaande foto’s. De eerste zijn al eerder gepubliceerd, de laatste is een foto van vandaag en laat zien hoe zo’n wolk er van onderen uitziet.(overigens in de zelfde richting genomen als de eerste foto's).

Gelukkig trok de bewolking in de loop van de dag op en hebben we nog even heerlijk kunnen genieten van het zonnetje en het schitterende uitzicht. Dat laatste gaan we wel heel erg missen, maar 'gelukkig hebben we de foto's nog'!

(kijk nog maar even naar de laatste foto van het berichtje op 9 oktober j.l.!)

Eerste winterdag en tòch nog behangen...

2009-10-14T10:15:00.013+01:00

Volgens de oudste Noorse jaartelling is 14 oktober de eerste winterdag. Is het die dag mooi en koud weer, dan wordt het een goede winter met veel sneeuw. De eerste sneeuw ligt er al een poosje, maar het is vandaag opnieuw strakblauw en koud, dus we zullen zien wat er van die oude 'waarheden' uitkomt.

Afgelopen zaterdag was het opnieuw verrassend zonnig. Dus draai ik een was en kan die buiten nog zo goed als droog krijgen! De rest van de dag daalt er een soort vaag besef op ons neer van ‘de laatste twee weken’. Van elke dag die we nu hebben, komt er nog maar één voor we naar Nederland gaan. Alles wat we nog oppakken is afronden, geen grote klussen meer, maar huis, tuin en opbergschuur klaarmaken voor de winter. We kùnnen natuurlijk nog van alles oppakken. De trap staat op het programma om geschrapt en geschilderd te worden, voor de gangkast op de overloop hebben we spannende plannen, maar … daar hebben we allemaal geen zin meer in.

Omdat het zulk lekker weer is, zoek ik toch nog wat dingetjes in de tuin om te doen. Lupine kortwieken, coniferenstekkies ingraven, halve zakken tuinaarde en toppbark naar de schuur etc. Bij mijn rondgang om het huis kom ik vlak langs de appelboom van de buren die nu vol hangt met ‘snack-appeltjes’. Twee happen en hij is op, maar heerlijk voor de tussendoortrek, dus daar gaan we weer. Ondanks het lekkere weer hebben we wel de kachel aan, al is dat soms ook (vanwege de cv die het goed doet) alleen voor de gezelligheid!

Zondag houden we vast aan de rustdag, grappig dat dat doorwerkt ook als je al jaren gestopt bent met werken en dus eigenlijk zeven rustdagen in de week zou kunnen hebben… Daar zijn wij de mensen niet naar, maar maandag ‘gaan we weer los’. De wisselknop in de douche heeft het voor de tweede keer begeven, dat zul je altijd zien: net voor we weer naar Nederland gaan. Een telefoontje met Eivind (die hem geïnstalleerd heeft) loopt uit op een telefoontje met Ronny Rør (de loodgieter) zelf: als we even naar de winkel in Sandane komen, kan hij bekijken of hij gerepareerd of vervangen moet worden. Het wordt het laatste, dus dat betekent bestellen en afwachten of de wisselaar nog geleverd wordt voor we naar Nederland gaan.

Het is intussen werkelijk spectaculair weer: regen, zon, sneeuw, dreigende donkere wolken en knalblauwe luchten wisselen elkaar af zo ver je kunt zien. En doordàt je hier zo ver kunt zien, kun je dus ook van dat hele scala genieten en dat doen we dan ook! Natuurlijk wordt er regelmatig gesport en maakt Johan zich op om tòch de kastdeuren op de overloop nog te behangen. Dat blijkt nog niet zo gemakkelijk (had ie ook niet verwacht gelukkig) en natuurlijk (hij zegt weleens wat van mij) moet het perfect. Voor minder doet ie het gewoon niet. Tussendoor komt Annelies (een van de geëmigreerde Nederlanders hier in het dorp) gezellig een bakkie doen en kunnen we heerlijk nog een keer buiten op het terras zitten. Uit de wind en in de zon is het zelfs bij 5°C genieten!

Ook woensdag is dat het geval: opnieuw stralend weer en voor een keer, dus buiten lunchen en toch ook nog maar de auto in de was zetten. Dat zat er sinds eind augustus eigenlijk niet meer in, maar nu we een paar mooie dagen achter elkaar hebben, deinst Johan er niet voor terug om 's morgens de auto te wassen èn nog te sporten en 's middags de auto nog in de was te zetten ook. Stel je voor dat het morgen weer voor een week of wat gaat regenen... Daar gaan we niet van uit, maar als het wèl zo is, is de auto lekker gedaan!

Het zit weer eens (bijna allemaal) mee!

2009-10-09T18:27:00.010+01:00

We kunnen in elk geval zeggen dat 'het weer' van de laatste zes weken een constante factor is: het regent, regent en regent nog meer. Da's niet leuk (en tussen de buien door is het af en toe ook wel eens een uurtje droog), maar het geeft ons wèl de gelegenheid de kelderkamer helemaal af te maken en daar vervolgens tijdens het sporten heerlijk van te genieten. Het is een kamer geworden om trots op te zijn en we zijn meteen ook zò weg van de tegels dat we ideeën krijgen om volgend jaar de openhaardkamer aan te pakken…

Een van de dingen die we hier ook nog willen regelen, is de aanschaf van de winterbanden en dat betekent een rit naar de garage in Ørsta. Daar hebben we een set winterbanden op velgen besteld, zodat we ze volgend voorjaar gewoon zelf weer terug kunnen wisselen voor de zomerbanden. Het hele grote voordeel zit hem in de BTW, die hier 25% is en die wij als buitenlanders terug kunnen vragen.
We hebben de afspraak gemaakt voor vrijdag 9 oktober, omdat we binnen vier of vijf weken na aanschaf de factuur door de douane moeten laten afstempelen op het moment dat we klaar staan om aan boord te gaan (en dus het land uit). Voor het eerst in weken is het mooi weer. Dat zit mee en dat we met de winterbanden niets te vroeg zijn, kun je aan de foto wel zien.

We rijden via Stryn en halen daar bij de Byggmakker (plaatselijke bouwmarkt) een emmertje voegspecie en een paar muizenvallen (als je een muis in een rattenval probeert te vangen, heb je grote kans dat je alleen zijn staart vindt!). Ook dàt zit mee en als we bij de pont in Folkestad aankomen, komt de pont er zelf ook net aan en hij vertrekt ook weer zodra iedereen ingescheept is. Nòg een meevaller!

We zijn ruimschoots op tijd voor onze afspraak bij de garage, wippen nog even bij de Jernia (ijzerwaren en huishoudelijke artikelen) binnen en slagen voor een Langpanne-bakvorm. Dàt is een echte meevaller, want daarvoor zijn we al bij heel wat winkels geweest. Het lijkt al met al dus een hele geslaagde dag te worden.

Nu nog de auto bij de garage afleveren en dan een kop warme chocolademelk met een heerlijke versgebakken wafel met rømme en jam bij onze 'stamkroeg' in Ørsta en wat rondlopen terwijl ze bij de garage de nieuwe banden er onder zetten. Ze beloven zelfs de zomerbanden schoon te spuiten en in zakken ingepakt in de achterbak te leggen!

Na anderhalf uur gaan we terug naar de garage. De auto staat al weer voor de deur geparkeerd, dus nemen we eerst even een kijkje voor we naar binnen gaan om te betalen. De velgen lijken heel erg op onze oude velgen, maar dat vinden we alleen maar fijn. Maar ze lijken niet nieuw… en ook de banden lijken niet nieuw… Sterker nog, ze zìjn niet nieuw, het zijn gewoon onze oude velgen en zomerbanden… Binnen krijgen we te horen hoe dat zit: De garage heeft aan Chrysler Noorwegen gevraagd welke banden en velgen voor onze auto besteld moesten worden en dat hebben ze (volgens zeggen) keurig gedaan. Maar toen ze de nieuwe velgen wilden monteren, bleek de diameter van de ”kern” niet te passen! Die van de nieuwe velgen was 67 millimeter en van onze auto 73 (of zoiets, maar in elk geval passen ze niet!!!). Dàt is een fikse tegenvaller! Er zit niets anders op dan ze opnieuw te bestellen in de juiste maat en dan worden ze gestuurd naar de Esso garage in Byrkjelo, zodat we in elk geval niet nòg een keer naar Ørsta hoeven rijden (dat zit weer mee!).

Gelukkig bedenkt Johan vlak voor we wegrijden dat we nog wèl een stempel nodig hebben op het formulier voor de douane en dat kan niet meer geregeld worden als we de factuur via de post krijgen, dus stap ik weer uit en regel een stempel en een handtekening (op een verder blanco formulier, dus hoe dat allemaal gaat aflopen, zullen we nog moeten afwachten…!).

De volgende dag is de lucht bijna strakblauw als we opstaan, draai ik dùs een was (die we gaan proberen te vriesdrogen) en hebben we al met al weer niets te mopperen!

De winter is in aantocht

2009-09-30T17:45:00.010+01:00

Een week later is het alleen maar ‘winterser’ geworden. Behalve op de hoge bergen bij Innvik, ligt sinds een paar dagen ook sneeuw op de bergen rond Utvik en daarmee is de sneeuwgrens gedaald tot zo’n 600 meter. We hebben bijna elke dag de kachel aan en profiteren nog lekker van de voorraad die Olav Bjørn heeft achergelaten. Denken we af en toe ook nog eens positief terug aan hem…
In de douche en de kelderkamer zijn het vooral de details die nu het verschil maken: wat extra tegeltjes hier, een nieuw plankje voor de toiletspullen op de plaats waar de tandenborstels hingen, de tandenborstels op hun beurt verhuisd naar de ruimte tussen de spiegels en ga zo maar door. Wat Corry heeft met lapjes e.d. heeft Johan met steentjes, hout e.d.: niets weggooien, van alles kan nog wel iets gemaakt worden. Dus als we steentjes over hebben van de douche, gebruiken we die in de kelderkamer om de ondermuren ‘op te pimpen’. Het wachten is nog op de nieuwe tapijttegels. En verder kijken we met dit weer uit naar ons dagelijkse uurtje sporten, want daar worden we door en door warm van!

Afgelopen zaterdag zijn we naar Skei geweest om de jassen te halen die we bij de souveniershop voor Johan hebben gekocht. Omdat we daar vaste klant zijn, kunnen we altijd rekenen op een goede prijs, zelfs als de eigenares er zelf niet is. Dan wordt ze gewoon even opgebeld om te vragen hoe of wat. Ook voor mij vinden we een heerlijk winterjack en bovendien kopen we een nieuwe rendiervacht. Degene die nu in de kamer ligt, heeft van meet af aan verschrikkelijk verhaard en dat zijn we een beetje zat. Dus komt er een nieuwe in de woonkamer bij de kachel en gaat de oude aan de muur in de kelder. Isoleert en dempt het geluid en staat nog sfeervol ook.

Natuurlijk wordt er nu we meer binnen zitten ook weer meer gequilt. Uiteindelijk is de quilt van ons eigen bed in Nederland een paar jaar geleden gestolen, dus daar moet nog een nieuwe voor in de plaats komen. Het wordt er één van nog kleiner stukjes stof dan de vorige, een stuk minder vrolijk (de andere was in alle kleuren van de regenboog) maar deze past weer beter in de slaapkamer in BB.

Hoewel we het fruitseizoen eigenlijk (al twee keer!) afgesloten hebben en alle toebehoren voor het verwerken weer schoon opgeborgen liggen voor volgend jaar, hebben we van oma (de oude buurvrouw) nog een emmer appels gekregen. Dus halen we de sapmachine maar weer tevoorschijn en wagen nog een laatste poging om een mooie pot appelstroop te koken. Een emmer vol is een kleinere hoeveelheid dan we meestal verwerken, dus het persen van de appels is in een vloek en een zucht gedaan.

Er is een hoop sap uit gekomen en terwijl dat verder door de theedoek zakt, wassen we de boel weer af en ruimen het netjes terug in de doos weer in de kelder op. Tot volgend jaar! Het is prachtig helder sap en het kookt heel mooi èn snel in. Zo snel dat we er niet op tijd bij zijn om te voorkomen dat het te ver inkookt. Het is nog net geen teerstroop, maar wel te ver gekaramelliseerd om het stroop te kunnen noemen. Veel te laat bedenken we dat we het gewoon op een tefal bakvel hadden moeten uitsmeren en er kandijsnoepjes of stokjes van moeten snijden zo lang het nog taai was. Maar dat bedenken we pas als het al lang en breed in het zakje voor ‘nat huishoudelijk afval’ ligt…

Maandag breng ik de emmer terug naar oma en een potje zelfgemaakte jam als dank voor de appels. Ik vertel maar niet dat het niet gelukt is. De jam valt in heel goede aarde en omdat ze zo veel appels heeft, krijgen we dinsdag nòg weer een emmer vol…Geen punt, halen we gewoon de sapmachine wéér tevoorschijn en doen we nog een laatste poging om het appelstroopseizoen met succes af te ronden! We zijn intussen zo ervaren en de taken zijn zo duidelijk verdeeld, dat we binnen een half uur de hele emmer appels hebben schoongemaakt en geperst en de machine alweer schoon is ook. Met meer aandacht dan ooit volgen we het inkoken van het sap en dat werpt vruchten af (!). Het resultaat is een prachtige, donkere appelstroop, heerlijk van smaak en uitstekend smeerbaar. Meteen het stappenplan voor volgend jaar aanpassen, printen en in de doos van de sapmachine opbergen!

We hebben nù al zin in volgend jaar!

De eerste sneeuw

2009-09-23T21:07:00.003+01:00

En terwijl Nederland zich koestert in het warme najaarszonnetje, valt bij ons de eerste sneeuw...

Een onbehoorlijk drukke week

2009-09-19T17:34:00.022+01:00

Dinsdag is het feest: de gevel is AF!!! Dat wil dus zeggen, ALLE GEVELS van ALLE KANTEN (en als je ons huis kent, weet je dat dat er dus vier zijn!). Moet je eens indenken: een heel huis helemaal rondom helemaal 3 x geschilderd!!

En dan nog vinden we tijd om andere dingen te doen.
Bijvoorbeeld het opknappen van de kelderkamer. Nu die er zo mooi bij staat, vinden we dat we ook wel toe zijn aan nieuwe vloerbedekking daar. Er liggen (nota bene!) Heugavelttegels, maar die hebben zo te zien al heel wat lekkage en andere rotzooi moeten verdragen, dus tijd voor wat nieuws. Tegels zijn een ideale oplossing, zeker als je wel eens gasten hebt met kleine kinderen of zo, maar daar is hier in Noorwegen nog helemaal niet zo makkelijk aan te komen. Het mondt er in uit dat we naar Heugaveld Nederland mailen voor dealers in Noorwegen en vervolgens naar die dealers voor verkooppunten in de buurt van Utvik.

Toevallig verkopen ze de tegels bij een bouwmarkt in Stryn, zo’n 45 km verderop en omdat we dinsdag tòch al een tochtje van plan waren naar Olden, zijn we dan al een stuk op weg in de goede richting.

Als we 's morgens opstaan, is het huis (en niet alleen het onze) in nevelen gehuld: een dikke laag mist hangt boven het water. Dit fenomeen staat ook wel bekend als 'zeevlam' en lost vandaag gelukkig al snel weer op (als je een beetje pech hebt, blijft het de hele dag hangen!).

Het bezoekje aan Olden moeten we wel op dinsdag doen, want dat is de laatste dag dat er dit seizoen een cruiseschip langskomt en, geloof het of niet, dat is dus ook zo’n beetje de laatste dag van het jaar dat deze souvernierwinkel open is! We informeren er naar een rendiervacht met ‘niet-verhaar-garantie’, maar dat lukt niet. Als je zo’n vacht op de grond legt in een woonkamer o.i.d. gaat ie op den duur door droogte en wrijving altijd verharen (maar de onze heeft het van meet af aan gedaan, dus dat was achteraf waarschijnlijk niet zo’n goede).

We maken ook meteen nog maar even een foto van de Boudica die op dat moment voor anker ligt in Olden, want het is het laatste cruiseschip dat dit jaar ons fjord aandoet. Van de mist (‘zeevlam’ oid) die vanmorgen als een dikke deken vlak boven het water hing, is dan niet veel meer over en wat overblijft, is een heerlijk zonnetje.

Dan door naar Stryn, waar we (gewoontegetrouw, doordat we eerst veel oriënterend voorwerk hebben gedaan) eigenlijk meteen slagen. En nog onder ons budget ook! Helaas moeten de tegels wèl besteld worden en dat betekent hier eigenlijk altijd een behoorlijk bedrag extra aan vervoerskosten, maar omdat ze zelf in de winkel ook weer de voorraad willen aanvullen en we niet maar 1 of 2 vierkante meter bestellen, hoeven we de transportkosten niet te betalen. We moeten er natuurlijk wel een keer extra voor naar Stryn, maar aan de extra ritjes raken we ook al gewend. Førde dachten we ook niet meer te zien dit jaar, tot Johan ineens een tia kreeg met een hele sleep vervolgonderzoeken.

Als we thuis komen, is het tijd voor een lichte lunch (we hebben in Stryn koffie-mèt gedronken) en daarna hebben we tijd om zoals gezegd de laatste hand aan de gevel te leggen. Johan neem de nis onder de parabool voor zijn rekening en ik het laatste overhangende stukje van het afdak bij de voordeur. We vieren het met een Amaretto di Saronno Original en genieten met een goed gevoel van een heel tijdvak van buitenschilderwerk!

Woensdag gaan we naar Førde voor een MRI (laatste onderzoek n.a.v. de tia). We zijn keurig op tijd bij de Konditori voor koffie-mèt, doen nog even wat boodschapjes bij Biltema en rijden dan door naar het ziekenhuis, waar we ons precies een kwartier voor het onderzoek aan het loket melden. Het is hier gebruikelijk dat je voor elk onderzoek of consult de eigen bijdrage meteen in het ziekenhuis afrekent, maar door een computerstoring kon dat vorige keer niet geregeld worden. Dus melden we ons nu bij het bewuste loket om dat alsnog te regelen en te vragen waar we voor de MRI heen moeten…… niet naar een bepaalde afdeling, maar naar het ziekenhuis in NORDFJORDEID!!! Dat hebben ze expres gedaan omdat dat net wat dichterbij is voor ons! Wie rekent daar nou op, dat ze dààr over nadenken bij het inplannen van zo’n onderzoek?! Wij in elk geval niet (in het vervolg natuurlijk wèl!). Als je dan weet dat het van Førde naar Nordfjordeid 100 km èn een keer overvaren is, begrijp je dat we die afspraak nooit op tijd meer konden halen. Gelukkig komt zoiets naar het schijnt vaker voor, maar wrang is het wel:

Utvik – Nordfjordeid = 40 km + 1 keer overvaren
Utvik - Førde = 80 km
Førde – Nordfordeid = 100 km + 1 keer overvaren
Utvik – Førde – Nordfjordeid – Utvik = 220 km en 2 keer overvaren.....!

Maar ach, Beekbergen – Rotterdam – Beekbergen = 280 km, dus waar hebben we het over. We zijn al blij dat ze regelen dat we ’s middags nog alsnog in Nordfjordeid terecht kunnen, rijden ons rondje en komen, dat wel, behoorlijk afgedraaid aan het eind van de middag weer thuis!

De volgende dag komt MISSCHIEN Eivind-de-Loodgieter om de wastafel uit de logeerbadkamer te verplaatsen naar de onze (zodat we ’s morgens niet op elkaar hoeven wachten, winnen we weer wat tijd mee en daar hebben we nog niet zo veel van!). Het is altijd een beetje afwachten of hij echt wel komt, maar intussen vermaken we ons toch wel, met het voorbereiden van vloer in de kelderkamer voor de nieuwe tegels.

De oude laten we als isolatie liggen, maar we willen natuurlijk niet dat de naden van de oude en nieuwe precies op elkaar komen. Er liggen negen tegels en een beetje in de lengte en 7 tegels en een beetje in de breedte en net als wij willen doen, zijn ze bij de inloop begonnen met hele tegels zodat je in de verste hoek de halve tegels krijgt. Als we nou die halve tegels omleggen naar de inloop van de kamer, kunnen wij met hele tegels bij de inloop beginnen en liggen er dus geen naden boven elkaar.

De samenwerking loopt voortreffelijk en de klus is dan ook redelijk snel geklaard. Nu kunnen de plinten definitief vastgezet worden en dat is typisch een klusje voor Johan. Intussen is het zes uur, tijd voor een fruithapje en wie komt daar het pad oprijden: Eivind-de-loodgieter.

Daar horen we blij mee te zijn, maar om deze tijd is het eerder een beetje een tegenvaller, vooral voor Johan, want die moet nu aan de (was)bak om de verhuizing van de wastafels mogelijk te maken.

Terwijl Eivind de ene wastafel verwijdert en de nieuwe installeert (mooi hoor, je moet eigenlijk eens komen kijken!), heeft Johan handenvol werk aan het zagen van een gat in onze ‘wastafelbank’ zodat de tweede wastafel naast de eerste kan komen. Natuurlijk sta je dan altijd weer voor verrassingen, of (zoals Eivind zegt) voor interessante oplossingen, waar je wel weer direct een antwoord op moet vinden, want Eivind is er nù en niemand weet zeker wanneer hij wéér tijd heeft.

Voor mij is de rol van ‘cateraar’ weggelegd, want in zo’n kleine ruimte als een badkamer is het al snel te vol en er moet tenslotte ook gegeten worden!

Het is bijna kwart over tien voor Eivind de boel weer aangesloten en gecontroleerd heeft en dan zitten we er alle drie wel een beetje doorheen. Als we rond half vijf klaar zijn, hebben we dan ook nergens anders meer zin in dan een lange, warme douche en alleen nog maar op de bank hangen. Maar dan wacht vrijdag wel een behoorlijke klus om de boel weer netjes op orde te krijgen en schoon te maken. De randjes langs de wastafels moeten natuurlijk afgekit worden en dat is volgens Eivind (en natuurlijk zijn we dat met hem eens) een stuk voordeliger als wij dat zelf doen.

Zaterdag volgt ineens een ongewoon stralende en warme dag en dan voelen we ons toch een beetje gedwongen om de boot winterklaar te maken. Deze hele week heeft een beetje in het teken gestaan van dingen die allemaal nog moesten gebeuren en ook allemaal in deze ene week moesten (behalve het uitstapje naar Stryn voor de vloerbedekking, maar dat koppelden we weer aan het ritje naar Olden… We zijn dus gewoon een beetje moe en futloos, maar als vandaag de laatste mooie dag van dit najaar is, krijgen we spijt als we de boot niet ingepakt hebben, dus vandaag nog maar even doorzetten. We doen het weer heel anders dan vorige jaren, met een nieuw zeil, tentpennen en een heleboel grote stenen en het eindresultaat bevalt ons wel.

Het zat ook niet echt tegen en dus wast Johan de auto nog even en pluk ik een kilo of zeven à acht appels van onze eigen (tweede) boom, omdat die nu ook rijp zijn. Hoewel we het appelmoes-sap-compote-verhaal wel een beetje zat waren, voelt het gewoon niet goed om de appels te laten verrotten, dus laat ik nog een stuk of twintig hele grote appels hangen om nog even door te rijpen voor handappels en de rest verwerk ik zondag in appelmoes.

En dan hebben we er al met al een (on)behoorlijk drukke week op zitten!! Volgende week maar weer wat rustiger aan...

Twee weken regen

2009-09-13T17:04:00.012+01:00

Na twee weken regen zijn de tweede en derde portie appelstroop een feit en kunnen we dat experiment geslaagd noemen. Voor de tweede serie appelstroop hebben we het met de nieuwe buurman op een akkoordje gegooid: wat hèm betreft kunnen we de boom in, zij hebben het veel te druk met het huis op te knappen omdat ze er voor de winter nog in willen trekken. En met elke volgende portie hebben we weer wat bijgeleerd en dat wordt natuuuuurlijk allemaal opgeslagen, zodat we volgend jaar meteen bij de eerste voorraad goed van start kunnen. Eén van de reacties op onze appelstroopberichtjes leert dat we dankzij ons experiment iemand anders (een 'totall stranger') hebben kunnen behoeden voor dezelfde beginnnersfouten en dat is wel grappig om te horen (zie reactie op 'Appelstroop???').

Natuurlijk hebben we tijdens die twee weken regen niet stil gezeten. Het buitenwerk lag wel even stil, waardoor Johan nog steeds niet de laatste hand heeft kunnen leggen aan de buitengevel, maar binnen zijn we intussen wel druk bezig geweest.

De kelderkamer heeft een zodanige metamorfose ondergaan dat het nu bijna leuk is om te gaan sporten. We hebben hem in elk geval een heel stuk lichter gemaakt, zodat het niet meer zo'n deprimerende ruimte is. Het fietsen en roeien doen we vooral als het geen weer is om buiten aan de slag te gaan en als het dan al somber weer is en je zit ook nog in een sombere kamer, dat schiet niet op.

De dokters in het ziekenhuis hebben ons nòg weer eens op het hart gedrukt hoe belangrijk een goede basisconditie is om zulke gekkigheid als tia’s e.d. zo goed mogelijk te doorstaan, dus geheel vrijblijvend is dat sporten niet meer, maar er zijn ergere dingen. En gelukkig heeft de ene keer de één niet zo veel zin en de andere keer de ander, maar we krijgen elkaar zo toch steeds weer aan de gang.

En met al die regen ben je weer extra blij als zondag 13 september de zon weer eens uitbundig schijnt. Volgens de voorspellingen wordt het ook maandag 14 september goed weer en als dat meezit, halen we de boot uit het water èn kan Johan het buitenschilderwerk definitie afronden!

Voor de boot zorgen we samen en terwijl Johan schildert, kan ik het gras weer eens maaien. De finishing touch van het schilderwerk moet tot dinsdag wachten, maar dàn is de hele buitengevel ook echt helemaal gedaan!

Ook beginnen de appels van onze eigen ‘tweede’ boom aardig te rijpen. Dat zijn gelukkig heerlijke handappels (het compote-, appelmoes- en appelstroopverhaal hebben we nu wel een beetje gehad!) en daar kunnen we zeker een week of twee à drie mee toe voor ons dagelijkse fruithapje!

Driemaal is scheepsrecht!

2009-08-31T19:25:00.016+01:00

Zondag 23 augustus doen we een tweede poging om appelstroop te maken. We brengen een paar belangrijke verbeteringen aan, o.a. door het sap eerst door een zeef en vervolgens nog door een theedoek te zeven. Daardoor raak je al het schuim kwijt en wordt het sap dus helderder. Maar hoewel het al een stuk beter gaat dan de eerste keer, ook deze poging eindigt bij het afval. Gelukkig is de boom nog niet leeg, er hangt zéker nog een portie appelstroop aan de boom, dus we proberen het volgende week zondag gewoon weer!

Maandag rijden we naar Sandane voor wat boodschappen en om meteen even te informeren hoe het staat met onze grasmaaier. Die van Tim doet het prima, maar die van ons blijkt redelijk eenvoudig te repareren: kwestie van het gietijzeren hoofd waar het mes op gemonteerd zit vervangen (is vorig jaar vlak voor vertrek naar Nederland gebroken). In tegenstelling tot het steigergebeuren gaat deze reparatie wèl heel Noors en dus heeeel traag. Héél toevallig zijn de nieuwe onderdelen nèt binnen gekomen, dus als we over een klein uurtje terugkomen, is ie klaar. Dat klopt. Het mes is vervangen, zit goed vast en de machine start en loopt als een zonnetje. Nieuw probleem: hij stòpt niet meer vanzelf. Wel als je dan weer de bougie loshaalt en weer terugzet, maar dat lijkt me niet echt een fijne oplossing. En dus laten we hem toch maar wéér achter, voor een vervolgreparatie. Het wordt een vervelend verhaal! Maar we hebben weer lekker geluncht en er zit niets anders op dan maar weer af te wachten.

De dagen daarna is het af en toe droog, zodat Johan aan de gevel verder kan, terwijl Corry wat in de tuin rommelt. Johan schiet zo hard op, dat er eigenlijk nog maar één goede dag voor nodig is om de gevel helemaal af te maken. Misschien zaterdag?

Maar zaterdag regent het, dus wordt er niet aan de buitenkant 'gewerkt'. Geen punt, dan is er weer tijd voor het restauratiewerk aan de kozijnen in de kelder en wit Corry alvast het plafond in de sportkamer. Dàt ziet er meteen heel anders uit en omdat ze nog bijna een hele emmer over heeft, begint ze ook maar meteen aan het plafond in de gang van de kelder. Je moet toch wat, niet waar?

Want intussen is wel degelijk de Grote Regenperiode aangebroken! Af en toe pakken we nog wat zonnige momenten en het mooie van die regen is dat je maar een beetje zon nodig hebt om schitterende regenbogen te zien, dus genieten doen we toch wel (al hebben we heel eerlijk natuurlijk ook liever een zonnetje, of in elk geval wat meer afwisseling!).

Zondag 30 augustus is een dag van een H E L E B O E L regen, maar ook van de derde poging om appelstroop te maken… en die SLAAGT!!!!!!!

De ruim zes kilo valappeltjes die we ervoor gebruiken, hebben we zaterdag al geperst en gezeefd, zodat we zondag al onze aandacht kunnen richten op het inkoken van het sap. Daar hebben we bijna drie uur voor nodig, maar dàn is het inderdaad zo ver ingekookt dat een druppel op een schoteltje als een bolletje blijft liggen. Dàt is het moment dat we de pan van het ‘vuur’ halen en de suiker er door roeren.

Als het eenmaal afgekoeld is, is het wel wat aan de dunne kant, maar het is in elk geval geen teerstroop en dat is al heel wat. Met nog een volle boom in onze eigen tuin en een aantal bomen bij de buren, hebben we bovendien nog genoeg appels in voorraad om de stroop verder te verfijnen! Maandag lunchen we thuis (het is toch geen "soft-ijs-weer") en proeven we voor het eerst de appelstroop op brood en eerlijk is eerlijk, het is echte RINSE appelstroop. Vooral een beetje rins, maar wel degelijk een lekkere frisse appelsmaak en dus zijn we meteen al weer aan het nadenken over mogelijkheden om de volgende portie verder te perfectioneren!

Een "regenachtige" zaterdag ??

2009-08-22T16:40:00.008+01:00

Van dat gemopper in Nederland over een zgn onterecht afgegeven weeralarm kunnen we ons hier niets voorstellen, al slaan ze hier bij Meteo Norge ook regelmatig de plank mis, maar daarover straks meer.

Eerst nog even een aanvulling op het bericht "En steeds meer fuit..." van 18 augustus. Het idee dat we Førde voorlopig niet meer zouden zien, werd verstoord door een 'geintje' van Johan. Nadat hij die zaterdag de kans om te schilderen niet aan zich voorbij laat gaan en weer een flink stuk geschilderd heeft aan de laatste zijgevel, gaan we lunchen in Byrkjelo. Tot en met het ijs gaat het prima, maar dan gaat het mis: Johan krijgt (waarschijnlijk) een tia. De Nederlandse campagne van “Hangt een mondhoek scheef” etc. is bij ons goed aangekomen en dus roep ik direct om een ambulance. Voor die er is, zijn we een kwartier verder en is Johan eigenlijk al weer opgeknapt, maar ze nemen geen enkel risico en dus wordt hij per ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis in Førde. Daar wordt de voorlopige diagnose van een tia gesteld en moet Johan blijven voor nader onderzoek.

Voor de MRI van het hart moeten we contact opnemen met de arts in Enschede omdat sommige kunstkleppen problemen geven bij een MRI. Dat blijkt bij die van Johan niet het geval en dus kan een MRI aangevraagd worden (intussen hebben we een oproep voor 3 september). Bij het doppleronderzoek (ivm kwaliteit van de bloedvaten in hals en hoofd) worden geen verontrustende afwijkingen gevonden en ook bij een 24-uurs-hartritme-onderzoek is alles goed en dus mag Johan in afwachting van de MRI naar huis. We eten een soft-is in het ziekenhuis om het lange wachten een beetje te breken, lunchen op de afdeling voor lopende patiënten (daarvoor is op een andere afdeling een ziekenhuiskamer ingericht als ‘lunchroom’ waar je bij een lopend buffet zelf je eten en drinken kunt pakken) en laten het ziekenhuis en Førde weer achter ons zodra we toestemming krijgen om te vertrekken.

Intussen is Johan (onder voorbehoud van de MRI van het hart) weer helemaal fris verklaard en staat hij weer vol enthousiasme en energieker dan ooit op de ladder om ook de laatste gevel af te maken. Dat gaat dit jaar wel lukken. Zeker als het zulk lekker weer blijft als vandaag. We hebben deze zomer al heel vaak een week regen voorspeld gekregen, maar daar is maar zelden iets van uitgekomen. Voor ons is dat geen reden om te mopperen op de weermannen, maar dat terzijde. We vermaken ons dan gewoon binnen, Johan bijvoorbeeld met de kozijnen in de kelder en ik met een doosje dat ik omtover tot naaidoos. Als je geen naaidoos kunt vinden die aansluit bij wat je nodig hebt, maak je er beter zelf één! En daar had ik de afgelopen week mooi de gelegenheid voor omdat het toen wèl behoorlijk heeft geregend. Sinds dinsdag is het echter weer heerlijk zomers met temperaturen tussen 22°C en 28°C, voor ons warm genoeg!

Voor vrijdag werd weer regen voorspeld (maar we hadden alle reden om toch maar weer te gaan lunchen in Byrkjelo!) en voor zaterdag tussen 06.00 uur en 12.00 uur zelfs 42 mm!! Het eerste dat we dan ook doen als we 's morgens opstaan, is ons verbazen over het prachtige uitzicht met witte wolken en blauwe luchten en nergens de aanstormende regenbuien te zien. En dus gebruikt Johan deze "regenachtige" zaterdag om aan de nis bij de keuken verder te schilderen, terwijl ik vandaag van de catering en de interieurverzorging ben (want dat 'moet' af en toe ook bijgehouden worden).

Verder genieten we van de enorme rust die van Noorwegen en in het bijzonder onze omgeving uitgaat. Hoe anders was dat de laatste maanden in Nederland, toen we van afspraak naar afspraak reden en ons huis alleen nog tegenkwamen als we gingen slapen! Dus àls er al aanleiding was geweest voor een TIA, dan was dat in Nederland geweest en niet hier in Noorwegen. We zijn dan ook vàst van plan om te proberen het ritme waar we hier zo van genieten, straks mee te nemen als we weer naar Nederland gaan!

Appelstroop ???

2009-08-19T16:16:00.012+01:00

Zondag 16 augustus regent het DE HELE DAG!! Een ideale situatie dus om het appelstroopproject te starten.

In een paar stappen ziet dat er als volgt uit:

1. Appels wassen en slechte plekken wegsnijden
2. appels in de ‘sapmachien’ verpulpen (pulp en sap worden automatisch gescheiden, de techniek staat voor niets)
3. sap door een zeef in een pan gieten
4. nog meegekomen schuim wegscheppen
5. sap inkoken tot stroop
6. stroop in schone potten overgieten.

Kan het eenvoudiger? Als een kind de was kan doen, zullen wij toch wel appelstroop kunnen koken?! Stap 1 t/m 4 verlopen uitermate soepel. Omdat we geen zin hebben de sapcentrifuge voor een paar kilo appels schoon te moeten maken, hebben we gewacht tot we 15 kilo appels hadden i.p.v. 5, zoals in het recept staat. Het principe blijft hetzelfde, toch? Het sap doen we in de mooie pan van IKEA en al is het ‘maar’ 7,5 liter i.p.v. de verwachtte 9 liter, het gaat om het idee.

Als al het schuim is weggeschept, zetten we de pan op. Het duurt even voor zo’n hoeveelheid kookt, en op elektrisch is het een beetje lastig om het laag door te laten sudderen en dan stuiten we op het eerste ‘probleem’: moet het deksel òp of vàn de pan? En moet het borrelend doorkoken of zacht sudderen? Ook hebben we ons een beetje verkeken op de hoeveelheid: voor 3 liter sap, moet je op 2 uur inkoken rekenen, dus voor 7,5 liter sap minstens 5 uur! Geen probleem, we zijn om 16.30 uur begonnen, dus net voor we naar bed gaan moet het klaar zijn. Maar dat is het niet!! Er verdampt wel degelijk een boel water, maar verder gebeurt er niets dat op ‘indikken of verstropen’ lijkt. We roeren het regelmatig door en durven ook niet goed halverwege op te geven en morgen weer verder te gaan, maar om 01.30 uur is het gedaan met ons uithoudingsvermogen. De stekker gaat eruit en morgen zien we wel verder.

De volgende dag zetten we de pan opnieuw op en brengen het sterk ingekookte vocht opnieuw aan de kook. We besluiten het nu te laten doorborrelen en ja hoor, nadat er nog maar 1 tot 1,5 liter sap over is, begint het donker te kleuren en zowaar in te dikken! Maar het is erg zuur en dus gooien we er suiker bij. En maar doorborrelen, het borrelt en bruist dat het een lieve lust is, maar echt stroperig wordt het niet. Als we echter bij wijze van proef een druppel op een bord laten vallen, is die meteen keihard: gekaramelliseerd! Dan toch maar de pan van het vuur en de inhoud in twee weckpotten. Maar als het daarin verder uithardt, krijgen we het er nooit meer uit en kunnen we de potten ook weggooien. Dus gieten we het weer over, dit keer in twee jampotten. We doen er voor de zekerheid nog een beetje water in en laten de boel dan afkoelen. In de loop van de dag wordt duidelijk dat we dit goedje misschien wèl kunnen gebruiken om een bitumen goot dicht te smeren o.i.d., maar zeker niet om op ons brood te smeren! Het is niet alleen behoorlijk smerig, maar misschien ook wel behoorlijk ongezond!

Tot zover de eerste poging. Nou geven we nooit meteen op, dus wordt er de volgende dag druk ‘gegoogled’ naar recepten om zelf appelstroop te maken. Bij alle recepten wordt duidelijk aangegeven dat het èrg veel moeite is, voor een erg pover resultaat en daar zijn wij het na dit experiment helemaal mee eens!!

Maar als je omkomt in de appels, probeer je het een andere regenachtige zondag gewoon nog een keer, toch? Wordt dus vervolgd!

En steeds meer fruit...

2009-08-18T17:37:00.015+01:00

We laten Bergen zo snel mogelijk achter ons en kiezen de kustroute om weer richting Førde te gaan. We varen over van Leirvåg naar Sløvåg en zien onderweg langs de kust vooral ontzettend veel olieraffinaderijen en daarmee samenhangende industrie. Dan vinden we bij Byrkjeland ineens zo maar weer een leuk vrij plekje. Mét een wc-huisje èn een vissteiger èn een kampvuurplek. Alleen zitten we een beetje verlegen om goed brandhout, maar voor één nacht redden we ons wel.

Omdat het de volgende dag bewolkt is (terwijl volgens de krant de zomer in Noorwegen is aangekomen) trekken we verder. We checken een ‘oud’ plekje op houdbaarheid en al slaan we er dit keer niet ons tentje op, in geval van nood kàn het nog wel, maar vandaag houdt Johan het bij vissen en ik … ontdek een waar bosbessenparadijs. Zùlke grote bessen heb ik dit jaar nog niet gezien en ook niet zò veel bij elkaar. Die mòet ik gewoon plukken en dat houd ik langer vol dan Johan het vissen. En dus helpt ie een handje mee. Alleen jammer dat ie ipv bosbessen, rijsbessen plukt. Volgens onze bloemen- en plantengids ga je daarvan hallucineren en braken wanneer je er te veel van eet. Maar ja, wat is ‘te veel’? En dus selecteren we die er weer fijn uit voor ik er ’s avonds jam van maak. Zijn we toch even leuk bezig geweest!

We vinden bij Leirvik i Sogn een camping naar ons hart: de Birkeland Camping aan het Aksevatnet dat gekarakteriseerd wordt als één van de beste viswateren in Sogn og Fjordane. Dat is leuk! En het gebruik van boot of kano is bij de prijs inbegrepen! Maar zodra de tent staat, gaat het regenen en het wordt niet meer droog tot de volgende ochtend! Tot zo ver het gratis gebruik van de boot…

Bij Nordgulen gaan we even van weg 57 af, om de kustweg te kunnen nemen die nog niet zo lang geleden aangelegd is. Bij Gulen stuiten we op één of ander monument dat Gulatinget wordt genoemd. Het blijkt een herinneringsplek aan de oudst bekende vorm van rechtspraak en regeringssystemen in Norge en voert meer dan duizend jaar terug. Typisch Noors is het om dat dan vervolgens jaarlijks te herdenken met een speciale openlucht-toneel-voorstelling. Johan gooit een paar keer uit in de het nabijgelegen haventje en na wat boodschappen rijden we door naar de pont van Rutledal naar Rysjedalsvika. Hoe we het voor elkaar krijgen, weet ik niet, maar het is de hele tocht al: aankomen bij de pont, oprijden en vertrekken. Zo zou je het niet eens kunnen plannen!

De volgende ochtend is het opnieuw bewolkt. We pakken de boel weer in, doen boodschappen en lunch in Førde en zijn ’s avonds weer thuis, in de stellige overtuiging dat we hier voorlopig niet snel terug komen. Maar de dingen lopen wel eens anders dan verwacht... (daarover in een volgend bericht meer!)

Met de post is als we thuis komen een pakket gekomen van Møllerens (Noorse variant van Koopmans): omdat ik de Kvæfjordkake nergens kon vinden, hebben ze drie verschillende taartmixen opgestuurd!!! En dat terwijl ik ze uiteindelijk toch gevonden èn drie pakken gekocht heb in Førde! Dat wordt taart eten tot we er bij neervallen, dus nodig jezelf eens gezellig bij ons uit voor een kop koffie-mèt.

Intussen is het herfst geworden. Dat was al te merken aan de korter wordende dagen, maar met avondnevel boven de beken en meren, is het definitief geen zomer meer. De verschillende soorten fruit volgen elkaar in rap tempo op. De frambozen zijn nog niet eens allemaal tot jam verwerkt, of de aalbessen komen. En terwijl die nog lang niet allemaal zijn geplukt, vallen de eerste rijpe pruimen van de boom en laat ook de ene appelboom al appeltjes vallen. Die moeten natuurlijk wel verzameld worden, want voor je vijf kilo appeltjes hebt om tot twee liter sap te persen dat dan weer ingekookt kan worden tot één liter appelstroop. Uiteindelijk blijkt dat mee te vallen: er liggen elke dag nieuwe appeltjes onder de boom. Het "appelstroopproject" komt dichterbij!

Ik vind eindelijk tijd om de uitgezaaide stekkies goudsbloemen, reuze afrikanen en Japanse speerdistel een definitieve plaats te geven en ruim ook meteen weer wat onkruid weg terwijl Johan de binnenkant van de kelderkozijnen grondig aanpakt. Eens kijken of we op die manier de houtworm oid kunnen bestrijden! Zodra het droog is gaat hij verder op de ladder aan de zijkant van het huis. Ik pluk een halve emmer aalbessen bij de buurvrouw aan de andere kant van ‘het bos’ aan het eind van onze helling en ontdek ook nog een bosbessenveldje met zùlke grote bessen, dat ik ze in weerwil van mezelf tòch maar weer pluk. Een uurtje plukken betekent 3 à 4 potten jam en “Alles waar de natuur je van voorziet, moet je in dank aanvaarden”, aldus één van onze gasten en daar zìt wat in! Het is gelukkig (!) nog even wachten op de bramen, want het is druk genoeg met de rest! De planken in de voorraadkamer blijken die enorme hoeveelheid jam, sappie, frisdrank etc. toch niet zo goed aan te kunnen als we dachten. Om te voorkomen dat we de jam binnenkort van de vloer kunnen eten, maakt Johan van een oude deur (die hebben we intussen immers allemaal vervangen) twee mooie stevige planken in één van de nissen in de kelder. Als alles daarheen verplaatst is, is er gelukkig nog wel genoeg ruimte voor de ruim 6 kilo jam die er nog aan zit te komen!

De klusjes thuis onderbreken we af en toe even voor bijvoorbeeld een kraamvisite. Yurdan en Annelies zijn beiden bevallen, van respectievelijk een zoon en een dochter en daar moeten we natuurlijk even feliciteren en een zelfgemaakt kraamcadeautje achterlaten. Met Yurdan en Marco hebben we bovendien afgesproken dat ik van het pak Kwæfjordkake dat zij nog hadden staan een taart zou bakken als zij de satellietontvanger komen brengen waarmee wij de Noorse zenders kunnen ontvangen.

De taart lukt nog steeds niet, de bodem wil gewoon niet gaar worden in dezelfde tijd als de meringue nodig heeft om op te stijven. En dus maak ik van een pak muffinmix in een handomdraai weer een nieuwe bodem. Zo hebben we een muffinbodem met kvæfjord-bovenkant en dat smaakt prima! De halfgare kvæfjordbodem bak ik nog even verder door, smeer er eigengemaakte jam op en dek dat af met de muffin-bovenkant, zodat we de hele week iets extra lekkers bij de koffie hebben.

Misschien moet dan ook het sporten maar weer opgepakt worden van lieverlee, maar zo lang we nog in de tuin en aan de gevel bezig zijn, krijgen we genoeg beweging om wat we eten er weer af te zweten!

Een bekend probleem: de dagen zijn te kort!!

2009-08-09T07:18:00.010+01:00

Bijna drie weken geleden dat we voor het laatst iets van ons hebben laten horen via de weblog. Niet dat er in de tussentijd niets gebeurd is, in tegendeel! Maar de dagen zijn (zelfs zo noordelijk als hier) toch nog te kort om alles te doen waar we zin in hebben. Over het algemeen worden we ook niet in toom gehouden door een gebrek aan energie en bovendien is het over het algemeen te lekker weer om binnen te gaan zitten en dan kan het zo maar gebeuren dat je drie weken verder bent voor je weer tijd vindt om de weblog aan te vullen. Als je daar erg mee zit, weten we nog wel een leuk cadeautje: een lapptop!

De dag dat de laatste gasten van dit jaar vertrekken, pakken wij wat kampeerspullen bij elkaar om een nachtje te bivakkeren op een camping in de buurt van Bergen. Daar halen we namelijk voor een keer Dien af van het vliegtuig. Het is al de tweede keer dat Dien ons bezoekt en dan probeer je wat te variëren op een thema! We zetten ons tentje neer op een camping vlakbij Bergen en gaan daarna gezellig boodschappen doen, o.a. bij Ikea. 's Nachts regent het behoorlijk maar de volgende ochtend is het weer heerlijk weer en lost de bewolking al heel snel weer op. We hebben wel héél weinig spullen ingepakt en zo ontdekken we al snel dat we wel het keteltje, maar niet het dekseltje bij ons hebben (dan duurt het heeeel lang voor het water kookt!) en ook dat we geen handdoeken oid bij ons hebben, maar voor beide 'problemen' vinden we een redelijke oplossing.

Het KLM-vliegtuig waar Dien mee arriveert is keurig op tijd en omdat Bergen maar een klein vliegveld is, zijn we ook weer snel op weg. Na de nodige koffie- en lunchpauzes onderweg zijn we aan het eind van de middag weer thuis.
Het wordt een week met afwisselend rij- en rustdagen en op één dag na is het lekker weer. Boodschappen in Førde combineren we met een terugtocht via Hyen.

We maken een tocht naar de gletsjers en het gletsjermuseum in Stølaholmen aan het Fjærlandsfjord. Het is redelijk helder weer en het zicht op de diverse gletsjeruitlopers is indrukwekkend. Ook het museum en de film daar (alsof je in een helikopter over de gletsjers vliegt) zijn een tweede bezoek zeker de moeite waard. Op de terugweg doen we de souvenirwinkel in Skei aan en we sluiten de dag af met een etentje in het Best Western Hotel van Skei.
Het is er behoorlijk druk (hadden we niet op gerekend!) maar er is nog een tafel vrij bij het raam en het eten blijkt werkelijk UITSTEKEND en zeker de moeite waard om nog eens terug te komen!

Zondag en maandag doen we het dan weer rustig aan omdat we dinsdag weer de reis naar Bergen maken om Dien weer weg te brengen. ’s Middags pakken we de auto in, omdat we nadat we Dien hebben weggebracht een paar dagen willen kamperen. We bereiden ons iets beter voor dan op de heenweg, zodat we nu in elk geval ook het dekseltje van het keteltje bij ons hebben en een handdoek en washand.

Het is dinsdag heerlijk weer, het vliegtuig vertrekt pas aan het eind van de middag en daarom vinden we het leuk om ook nog even een indruk van Bergen mee te geven. De zon schijnt uitbundig, we vinden een geweldige plek voor de auto en we lunchen zoals dat past bij een warme zonnige dag! Daarna struinen we op ons gemak de markt over, die steeds meer souvenirkramen omvat en steeds minder vis, maar toch gezellig is en vervolgens hebben we ook nog even tijd voor Bryggen. Dien heeft meer belangstelling voor de souvenirwinkeltjes dan voor de oude pakhuizen, maar ze heeft ook zo veel mensen voor wie ze iets mee wil nemen!

En dan is het tijd om naar het vliegveld te gaan, waar we nog mooi tijd hebben om een kop koffie te drinken voor we echt afscheid moeten nemen. De beveiliging bij het inchecken is het er niet mee eens dat we dan nog een laatste foto nemen, dus komt iemand ons vertellen dat we die foto moeten wissen, maar dat maakt immers ook niet zo veel uit.

En dan zijn we (na ruim twee maanden!!) voorlopig weer met ons tweetjes! Kijken of dat nog weer wil wennen...

Nieuw schip en nieuwe gasten

2009-07-22T17:53:00.020+01:00

Eerst nog even terug naar een uitstapje dat we vorige week maakten naar Geiranger, om een aanleiding te hebben onderstaande foto te plaatsen:

Ik vond hem te mooi om niet te gebruiken! Hij is gemaakt tijdens een tocht naar Geiranger, waarbij we via Grotli en de oude weg over het Strynfjell weer terug naar huis reden. Op de één of andere manier kun je bij dit huisje altijd wel een mooie foto maken, die ook steeds weer anders is dan de andere die we daarvan al hebben, dus nemen we er maar weer één!

Dinsdag maken onze gasten toevallig ook een tocht naar Geiranger, maar zij varen over naar Hellesylt en komen via Nordjfordeid en met de pont Lote - Anda via Sandane weer terug naar (ons) huis. Het weer is helaas niet super, Dalsnibba ligt in de wolken en is daardoor niet zo spectaculair, maar het is in elk geval droog.

Wij vermaken ons door in de middag bosbessen te plukken voor de vier-vruchten-jam (nieuw in ons assortiment): aalbessen, bosbessen, frambozen en 1 of 2 aardbeien (of misschien nog een paar). Het heeft 's morgens geregend, maar aan het begin van de middag wordt het droog. We trekken lange broeken aan (bah!) en laarzen en beiden gewapend met een beslagkom trekken we de bergen in. Na ruim een uur plukken, op twee verschillende plekken, hebben we voldoende. Dat laat zich ook eenvoudig omschrijven als: we hebben geen zin meer!
Thuis wacht ons dan de "leukste" klus: bessen lezen. Je staat er versteld van wat een troep je dan nog tussen die bessen vandaan plukt! Maar het resultaat is ruim een kilo bosbessen en als we dat combineren met al het fruit dat we al schoongemaakt en ingevroren hebben liggen, levert dat toch minimaal acht potten jam op (hopen we).

Terwijl we bezig zijn, komen onze gasten terug. Ze hebben twee hele leuke piramide-vormige kaarsen, versierd met roze en rode bloemen (helemaal mijn kleur!) als aardigheidje voor bij het afscheid meegenomen. Ze krijgen een mooi plaatsje in de hal.
Als de jongens die avond naar bed zijn, genieten we nog even met elkaar van een goed glas wijn en een al even goed gesprek. Jammer dat we daar tot de laatste avond mee gewacht hebben, maar zo gaan die dingen. Je wilt ook niet eerder inbreken in hun avondprogramma met de jongens.

We draaien een was en maaien het gras, maken het huis weer aan kant voor de volgende gasten die vanmiddag arriveren en Johan trimt het landje bij het fjord. Na een uitgebreide "koffiestop" (met de nieuwe gasten) en een verlate lunch, maken we het grasmaaien af en hang ik de was op. Het weer was, toen ik de was in de machine stopte veelbelovend, maar daar is nu weinig van over. Dan maar een keer noodgedwongen op de traditioneel Noorse manier de was drogen: net zo lang laten hangen tot het na een dag (of dagen) regen weer droog wordt! In Vlaardingen was dat een ramp, want dan zat er zo veel vuiligheid en stank in van de Botlek, dat je net zo goed opnieuw kon wassen. Hier zal dat wel meevallen….

En verder spotten we een nieuwe ster aan het 'cruise-firmament', de Costa Luminosa. Het blijft indrukwekkend om zo'n groot schip gewoon voor je huis langs te zien varen, als is ze met een lengte van 294 m dan ook lang niet zo groot als de Queen Mary 2, die met 350 meter het grootste transatlantische cruiseschip ter wereld is!

Het regent, het regent, de pannetjes worden nat!

2009-07-20T09:49:00.018+01:00

Zondagavond begint het te regenen en dat houdt niet op voordat het maandag halverwege de middag is. Een mooie gelegenheid om de weblog bij te werken...

De bijna anderhalve week die we daarna tot het volgende bezoek hebben, worden vooral buiten doorgebracht. Johan verdraagt de warmte beter en hooit en maait waar hij maar denkt dat het nodig is, terwijl ik het lekker rustig aan doe onder het zonnescherm. En natuurlijk lunchen we regelmatig in Byrkjelo!

Woensdag 8 juli arriveert het eerste bezoek van dit jaar. We hebben het trouwens over ‘gasten’ als ze bij ons huren en over ‘bezoek’ als het gaat over familie of vrienden die bij ons komen logeren. In dit geval is het Ida Nap die een kleine week komt logeren en bijpraten. We wisselen de ‘praatsessies’ regelmatig af met uitstapjes, zoals naar Ørsta en Geiranger, omdat het anders de ene of de andere kant uit wel heel vermoeiend wordt en zo vliegt de week om. En op de dag van het uitstapje naar Ørsta na, is het weer al die tijd mooi weer en zijn we blij dat we het zonnescherm hebben!

Als Ida weg is, hebben we één dag om het huis weer in orde te maken voor de volgende gasten: een gezin met drie kinderen in de leeftijd van 4 tot 10 jaar. Dat is weer heel wat anders dan de eerste gasten (een ouder echtpaar zonder kinderen). Af en toe lach je je gek om wat die jongens zeggen of doen en andere momenten verbaas je je vooral over de grote verscheidenheid aan mensen en hun instelling, maar het is overwegend erg leuk om mee te maken.
Ze arriveren op een regendag (uniek moment!), maar kunnen zich de volgende dag meteen al koesteren in de warmte van een uitbundig schijnende zon. Een ideale gelegenheid dus ook om nog diezelfde middag de boot uit te proberen, want je weet nooit wanneer het weer omslaat.

Vrijdag komen Yurdan en Marco een tas vol kersen brengen (‘deze hebben we alvast voor jullie geplukt en als je meer wilt, ga je ze maar halen’) en trakteert de buurman ons op een bakje kersen uit eigen tuin. Stella heeft nog niet veel gepresteerd, dus de kersen zijn bijzonder welkom. We hebben zo veel dat we ook een flinke schaal neer kunnen zetten voor onze gasten en proberen ons door de dag en de kersen heen te eten voor ze gaan schimmelen. Dat lukt maar ten dele, zodat we toch ook een kleine hoeveelheid weg moeten gooien, maar het is niet anders.
Zaterdagmiddag zijn we bij Yurdan en Marco in Tistam uitgenodigd voor een tuinfeest. We gaar er voor de verandering met de boot ipv de auto naar toe. Eigenlijk zijn we niet echt van die feestnummers, maar het is prachtig weer, er zijn volop lekkere hapjes (door iedereen iets meegebracht) en het is erg gezellig. Terwijl Johan de ‘Nederlandse tafel’ opzoekt, raak ik gezellig aan de praat met wat Noorse dames. Heerlijk om zo mijn Noors weer wat op te halen en wat bij te leren!
Tegen het eind van de middag gaan we weer op huis aan en omdat we ons de hele middag tegoed hebben kunnen doen aan een grote variatie aan hapjes, kunnen we het avondeten simpel houden.

Zondag is het bewolkt, maar nog steeds een heerlijke temperatuur. Aan het eind van de middag trekt de wind ineens aan en draait naar het noordwesten, het begin van een regenperiode? Voor de tuin is het nog steeds bijzonder welkom en zo kunnen we ook meteen controleren of alle goten goed liggen. Voor de afloop aan de tuinkant heeft Johan de geul wat uitgegraven en een keurige goot neergelegd om het water af te laten wateren naast ipv over de toppbark. Langs die goot hebben we een paadje afgestoken, zoals we dat op de helling al overal gedaan hebben en de rest hebben we opgevuld met stenen. Je staat er van te kijken hoeveel emmers stenen je kwijt kunt op zo’n klein driehoekje land!! Maar die hoeven we niet te kopen, je kunt ze hier overal vandaan halen: uit het omgeploegde land van de boer of van een enorme berg waar we op weg naar Byrkjelo langs rijden.
Intussen zijn we ook al weer volop bezig met zaad verzamelen. Dit keer van grote witte pluimen (maar geen idee of we ook echt het zaad verzameld hebben of de vliesjes van de uitgebloeide bloemen) en van papaver. Ook van verse paprika drogen we het zaad, wie weet komt het nog gewoon op ook...

Het is hier fantastisch!

2009-07-18T11:35:00.005+01:00

Met excuses voor de vaste lezers van onze weblog, maar er is weinig nieuws en het is bovendien veel te lekker weer om binnen te gaan zitten.

We hebben intussen bezoek gehad (waarmee we een paar van de bekende highlights bezocht hebben) en gasten. Volgende week komen er nieuwe gasten, de week daarop weer andere gasten en daarna weer bezoek. En al die tijd is het uitzonderlijk mooi weer. De 'regenweek' die al tijden aangekondigd wordt, laat nog steeds op zich wachten. Wel hebben we na een flink onweer de afgelopen week twee of drie lekker stevige buien gehad, maar die vielen 's avonds en dus hadden we daar geen last van. En bovendien waren die buien ontzettend hard nodig om te voorkomen dat de tuin helemaal verdorde. Sproeien is dan een druppel op een gloeiende plaat, maar een flinke bui doet wonderen!

De aardbeien groeien goed. We hebben al twee keer een maaltje voor het ontbijt kunnen oogsten (= in totaal 16 aardbeien!) en nu zijn we aan het verzamelen voor de nieuwe voorraad frambozen-bosbessenjam. Ook het gras achter de schuur komt aardig op, al is het onkruid nog fanatieker, dus dat heeft af en toe wat extra aandacht nodig.

En verder kijken we uit naar de appel-en pruimenoogst, want we hebben intussen een 'sapmachine', dus straks in elk geval genoeg sap om een paar potten appel- en/of pruimenstroop te maken!

Tot zover het laatste nieuws, volgende keer weer wat plaatjes!

Buiten te warm!

2009-07-02T20:43:00.021+01:00

Dat kan òòk nog: dat het buiten zo warm is, dat je het lekkerder vindt om binnen wat te rommelen! En dùs natuurlijk ook een stukje voor de weblog.

Dinsdag trekken we naar Aure. Voor de statistieken: 308 km, vier overtochten, zes bruggen (waarvan één met tol) en twaalf tunnels in zeven uur reistijd. Omdat bij alle overtochten de pont al kwam aanvaren en praktisch meteen vertrok, kun je Aure dus niet sneller bereiken.
Het is koud, regenachtig en wordt gaande de reis alleen maar kouder en regenachtiger. Wat hebben we gedaan?!

Maar woensdag schijnt de zon en is de lucht strakblauw en wordt het 25°C! We lunchen dan ook in Aure. Qua omvang valt die lunch een beetje tegen, maar onder het mom van ‘wat er niet aankomt, hoeft er niet af ook’ leggen we ons daar soepel bij neer.

We vangen geen makreel maar wel een koolvis en een knots van een kabeljauw, die we voor de verandering maar eens roken ipv in alufoil in het kampvuur stomen en dat blijkt een enorm succes. Wat een lekkere vis! De kabeljauw is bovendien zo groot dat we daar op donderdag gewoon een hele avondmaaltijd aan hebben met zijn tweeën. Donderdag is het nog een graadje warmer en lunchen we dus opnieuw in Aure, maar opnieuw geen makreel. Wel zien we ze vrolijk springen in het fjord, maar wel ver buiten het bereik van onze hengeltjes.

Vrijdag doet het weer er nog een schepje bovenop en wordt het 27°C. Opnieuw lunchen we in Aure en helaas opnieuw geen makreel. Het mag zelfs een beetje een wonder heten dat Corry het vissen nog steeds volhoudt, want ze vangt na de eerste dag helemaal niets meer. O ja, toch: iets dat op een zeester lijkt, maar het niet is. Of toch wel? Wie het weet mag het zeggen (graag!!).

Maar ja, of je nou wat vangt of niet, er gaat toch niets boven gezellig samen vissen? Zaterdag zetten we de wekker op 05.15 uur!!! Zondag gaan onze gasten namelijk weg en we willen niet pas laat zaterdagavond thuiskomen als zij de volgende dag om 9.00 uur vertrekken. En nu we weten dat we gerust acht uur kunnen uittrekken voor de reis, zetten we dus de wekker. We hebben op de heenweg (o, wat slim!) al nagevraagd hoe vroeg de eerst afvaart op zaterdag is, en dat blijkt om 06.50 uur te zijn. We rekenen er op dat we een half uur nodig hebben voor wassen, aankleden, inpakken er wegwezen zodat we daarna rustig naar de pont kunnen rijden. Dat doen we en onder het motto ‘liever een half uur te vroeg, dan een minuut te laat’, bereiken we tien voor half zeven Aresvika, vertrekplaats van de eerste pont. Daar hebben we dan lekker de tijd om nog te ontbijten voor we als enige passagiers om exact tien voor zeven overgezet worden naar Hendset.

De rest van de reis verloopt supersoepel. Wat ziet alles er toch bij 25°en een zonnetje compleet anders uit dan bij 12°C en regen! We genieten van de terugweg dan ook meer dan van de heenweg en zijn rond 14.00 uur in Stryn. Daar doen we nog even wat weekendboodschappen bij de Bunnpris (=bodemprijs, dus goedkope winkel, maar had je anders verwacht?!) en rijden dan door naar huis. Daar constateren we dat we er (inclusief deze ca 600 km van de 'vakantie')nu in twee maanden Noorwegen precies 2000 km hebben gereden. Daar hadden we in Nederland soms maar twee weken voor nodig!

De gasten zitten heerlijk op het terras aan de voorkant, in de schaduw nog even van het uitzicht te genieten. Volgens hen komen steevast om 16.00 uur de bruinvissen langs, maar wij kunnen dat tot op heden niet bevestigen…
En zo hebben we vanaf zondag weer het rijk alleen. Ook deze gasten hebben de boel weer keurig schoongemaakt achtergelaten, dus we hoeven helemaal niets te doen!
Hoewel er al weken door meteo Norge aangekondigd wordt dat en regen op komst is, is die nog steeds nauwelijks gevallen. Het beetje dat zondagavond tijdens het onweer de grond bereikt is een druppel op een gloeiende plaat en omdat het de week daarop ook weer elke dag boven de 25°C is, besluiten we om donderdag toch maar te gaan sproeien. We hebben het grasveld opnieuw behandeld tegen mos en onkruid en dat heeft al heel wat mos losgemaakt, maar er zit nog veel meer en deze behandeling schijn je officieel tot 1 juli te kunnen herhalen, dus we zijn al twee dagen over tijd, maar wagen het er toch maar op.

Tussen de bedrijven door laten we woensdagmiddag de boot in het water (alles zit mee, de 'noodlijn' ligt er nog en we kunnen met niet al te veel moeite de ankerlijn weer boven water trekken om de boei aan te haken), wordt de heg op zomerstand gesnoeid (niet te kort), het gras gemaaid, de grond aan beide kanten langs het hek met de boer getrimd, de helling getrimd en gehooid, de schuur aangeveegd en natuurlijk weer het e.e.a. ‘opgepimpt’. Een haakwerkje dat als proeflapje begint, eindigt in een leuk hempje, waar dan weer van een oud T-shirt een bijpassend hempje bij genaaid wordt omdat het anders wel erg doorkijkt en zo besluiten we vanaf nu helemaal niets meer weg te gooien, want voor àlles verzinnen wij uiteindelijk wel een tweede leven! Stukken plank die we nog hadden staan, gebruiken we om een mooi ‘hekje’ om de aardbeien te plaatsen, zodat we met trimmen en maaien makkelijk om de aardbeien heen kunnen en stukken goot die we nog over hadden, worden ingezet om het regenwater (àls het nog weer eens gaat regenen) beter af te laten lopen langs het terras aan de voorkant. Van de stekjes van struikjes die we twee jaar geleden uit BB meegenomen hebben, knippen we opnieuw stekjes en zetten zo de toppbark bovenaan de helling helemaal af (moet je zien om te kunnen begrijpen, denk ik) en zo wordt alles elke keer weer mooier.

Ook met de kieviten gaat het goed, al blijven de jongen wel heel wat langer 'onder moeders vleugels' dan wij hadden gedacht. We hebben tot nu toe drie grote en drie kleintjes gezien. De grote lijken de kleintjes (die nu ongeveer een decimeter groot zijn) in een soort co-ouderschap te verzorgen, bewaken en beschermen tegen al te opdringerige meeuwen, maar vooral tegen kraaien. Spreeuwen en kwikstaartjes laten ze daarentegen ongemoeid.

De rozen die tegen het hek met de boer staan heb ik vorig jaar ontzettend uitgedund (zou goed zijn tegen de luis, omdat ze dan meer kunnen ademen). De luizen tieren nog even welig, maar datzelfde kan gezegd worden van de roos, dus nemen we dat eerste op de koop toe. Aan de voorkant bloeien de duizenschoon, 'onrust' en de margrieten, komen de wilgenroosjes sterk op en blijken ook de goudsbloemen het goed te doen (direct in de 'volle grond' gezaaid), dus al met al hebben alleen de stokrozen en de reuzenbalsemien het dit jaar af laten weten. Een aardige score!

En terwijl ik de koelte van de woonkamer (22°C t.o.v. 29°C buiten) opzoek en rustig aan het verslag werkt, zoekt Johan buiten in het zonnetje een activiteit waarbij je het alleen maar warmer krijgt! Maar het ruìkt wel lekker!

Weer thuis.

2009-06-30T11:26:00.002+01:00

We zijn weer thuis, Aure was heerlijk, maar het weer hier nog te lekker om binnen achter de computer te gaan zitten. Binnenkort meer nieuws, maar nu nog even lekker buiten genieten!

Kikker gaat vissen...

2009-06-22T16:26:00.015+01:00

Omdat het de komende dagen prachtig weer belooft te worden, besluiten we ons boeltje bij elkaar te zoeken en lekker een paar dagen op Aure te gaan vissen!

Maar niet voordat we maandag eerst nog even het gras maaien en een nieuw project opstarten: aardbeien telen. We doen dat natuurlijk (zeker in eerste instantie) op zeer bescheiden schaal en starten daarom met tien plantjes Korona en tien plantjes Polka.

Volgens het advies van de 'plantenboerin' kun je die Korona zo plukken en eten, terwijl de Polka-aardbeien ook geschikt zijn om in te vriezen of jam van te maken. Na het onkruidvrij maken van de grond achter de schuur, is het een fluitje van een cent om voor de aardbeien twee bedjes klaar te maken en nu maar hopen dat ze willen aanslaan.

Voor de appels en pruimen hebben we dit jaar ook een nieuw project op het oog: Stroop koken! We hebben over het algemeen meer fruit dan we kunnen wegeten en als ik het recept goed begrepen heb, heb je voor één kilo stroop maar liefst vijf kilo fruit nodig. Kijk, dàt zet zoden aan de dijk. We houden je op de hoogte!

Een rustige week

2009-06-21T13:03:00.011+01:00

Nu de schuur aan de achterkant geschilderd is, moet het stuk grond daar ook maar eens rigoureus aangepakt worden. We hadden het al een keer ‘een beetje’ gedaan, maar dat heeft geen indruk gemaakt op de brandnetels en ander onkruid. Nu doen we het serieuzer. Dat levert kruiwagens vol onkruid en stenen op en zelfs zulke grote stenen dat we die op de snuplass naast het huis neerleggen (om te voorkomen dat bezoekers bij het achteruitsteken tegen onze gevel aanrijden).

Het laatste stukje ligt er wel aardig bij, maar als je het goed aan wilt pakken, moet je ook de stukken doen die ‘er wel aardig bij liggen’, dus ook dat gaat op de schop en in de kruiwagen en pas als ik heel zeker weet dat er de eerste dertig centimeter diep geen onkruid- wortelvertakkingen meer liggen of stenen, hark ik de boel aan en strooi graszaad.
De regen die voor de hele week voorspeld is (maar niet gekomen) begint vlak daarna als op verzoek te vallen en houdt pas de volgende ochtend weer op. Dan breekt de zon door en wordt mijn ingezaaide veldje dus lekker verwarmd. Het kàn haast niet anders of dat moet een mooi stuk gras worden!

De rest van de week passeert zonder echt bijzondere ‘high-lights’. Er komen bijna geen cruiseschepen voorbij, we rommelen wat in huis en in de tuin en Johan werkt uren achtereen aan de website, die nu weer toegankelijk is. Onze gasten staan over het algemeen op voor wij wakker zijn, vertrekken voor wij ontbijten en pas aan het eind van de dag (soms zelfs van de avond) zien we ze ‘moe maar voldaan’ weer terug.

Donderdag besluiten we om ook maar weer eens een dagtocht te maken. We rijden ruwweg richting Bremanger en hopen een plekje aan de kust te vinden waar we èn in het zonnetje kunnen zitten èn een poosje kunnen vissen, maar die combinatie blijkt lastig te vinden.

Wel vinden we bij Mulen een schitterende vrije plek. Dat we die niet ontdekt hebben toen we hier (jaren geleden) al eens waren! Het moet wel zijn dat we op dat moment slecht weer hadden of net even ergens anders naar keken, want de plek is eigenlijk niet te missen. Hij ligt aan een fjordbotn en helaas ligt de aanvoer van zoet water bijna droog, maar dat kan een ander jaar best weer beter zijn. We noteren hem in elk geval op de kaart en in het ‘Vrije Plekken Register’, want je weet nooit.

We lunchen bij Svelgen, heerlijk in het zonnetje en drinken koffie op weg naar Ålfot. Daar willen we ook nog even lekker onderuit in het zonnetje, maar daar werkt het zonnetje niet aan mee. Wel vinden we zo’n lekker volle pol madeliefjes dat we die niet kunnen laten staan. Johan snijdt een pak melk open en de pol madeliefjes uit en transplanteert ze vrolijk verdeeld in onze eigen tuin. We rijden door naar Isane, nemen daar de pont naar Stårheim en rijden via Stryn weer naar huis. Onderweg eten we in Stryn (komen wij ook eens laat thuis, maar juist die dag komen onze gasten èxtra laat thuis).

Zaterdag begint bewolkt, maar zodra de gasten weg zijn, draai ik toch maar een was, want anders moet ik volgende week twee wassen draaien en dat is natuurlijk veel te veel werk ineens. Geloof het of niet, maar zodra de was klaar is, breekt de zon door. En al regent het links en rechts van ons en kunnen we de berg achter ons huis af en toe bijna niet zien door de regen, bij òns blijft de zon schijnen tot de was droog is!

En met een zonnige week in het vooruitzicht, met temperaturen tussen 25°C en 28°C, mogen we natuurlijk niet klagen als het zondag een wat minder uitbundig zondag is! Dat geeft mij ook weer de gelegenheid om tòch weer een stukje voor de weblog bij elkaar te fantaseren.

Het moet niet gekker worden!

2009-06-15T09:37:00.021+01:00

Als we vrijdag naar Sandane gaan om wat boodschappen te doen en koffie-mèt drinken, stuiten we op de terugweg op de hoogvlakte op de kudde rendieren. Ze liggen heerlijk te herkauwen en uit te rusten en zo hebben we toch nog de kans om ze te fotograferen. Natuurlijk niet zo spectaculair als wanneer ze vlak voor je auto de weg oversteken, maar toch.

En hoewel er opnieuw een week met regen voorspeld is, is het zaterdag zulk lekker weer dat we de zuidgevel af kunnen schilderen. Johan is zo lief om mij de middenverdieping te laten doen, zodat ik dat stuk bijna helemaal alleen gedaan heb, terwijl hij natuurlijk de nok doet en vorig jaar het gedeelte onder het zonnescherm heeft gedaan.

Ook het plafonnetje bij de voordeur doe ik voor de tweede keer (niet boeiend genoeg voor een foto), terwijl Johan de rest van de windvang (uitbouw rond de voordeur) voor zijn rekening neemt. Nu staat de hele zuidgevel er weer prachtig bij!

Zaterdagmiddag rijden we nog even naar Bjørn Otto om te melden dat hij de steiger kan afbreken, maar daar is niemand meer aanwezig, dus moet dat wachten tot maandag. Zondag hebben we opnieuw heerlijk weer en maandag rijden we na de eerste koffie naar de Bygg. Terwijl ik binnen kom lopen, gaat de telefoon, maar ik heb alleen een mededeling over de steiger, dus piep ik er even tussendoor. We merken vanzelf wel of de boodschap overgekomen is. Op de terugweg even wat boodschappen in het dorp en dan weer naar huis...

... waar twee mannetjes van de Bygg bezig zijn de steiger weg te halen!!!!!

Het moet niet gekker worden! Straks krijgen de Noren nog de naam dat ze alles zo supersnel regelen!

De rest van de dag is het wisselend bewokt en af en toe valt er zò'n flinke bui dat ik besluit de lakens van de gasten maar binnen te halen nu ze bijna droog zijn. Waarom de Noren dat niet doen, wordt maar weer eens duidelijk als na zo'n bui de zon weer stralend doorkomt en het op het terras al gauw 25°C is!

Voor de lunch fatsoeneren we het stuk achter de schuur weer wat. We zetten de zinken golfplaten tegen het hek van de boer, zodat de grond de schuur in het vervolg ook gemaaid of getrimd kan worden. Johan neemt na de lunch de gedeeltes onder handen waar ik met de grasmaaier niet zo makkelijk kom en ik ben van plan het gras (dat tegen de klippen opgroeit!) te maaien, maar het blijkt ineens hartstikke guur geworden te zijn, dus bak ik tussendoor koekjes. Dat heb ik vorig jaar ook al eens geprobeerd, maar toen deed ik het met vloeibaar bakspul en (heel raar :-) dan worden de koekjes niet hard! Maar al doende leert men en het resultaat is dit keer een heel stuk beter!

En uiteindelijk aan het eind van de middag toch nog maar even gras gemaaid...

Lekker 'cocoonen'

2009-06-09T17:47:00.011+01:00

Vandaag staan we lekker laat op, we zijn een beetje moe van gisteren. We kunnen niet schilderen omdat alles eerst nog een beetje moet harden voor we het de tweede keer kunnen doen en dat vinden we vandaag helemaal niet erg: het waait als een gek ventje! Dus maken we de gastenverblijven alvast in orde voor de gasten die donderdag komen. ’s Middags rijden we naar Byrkjelo voor een nieuwe lading topp-bark (houtsnippers) en een bus witte verf. Die verf moest nota bene speciaal besteld worden en we zaten er wel een beetje mee omhoog. Met de toppbark bedekken we een gedeelte van de schuine helling aan de voorkant net onder het huis om daar een mooie afscheiding te hebben van vaste planten en 'vrije radicalen' (mooi en minder mooi onkruid).

Op de heenweg kruisen we bovenop het fjell een kudde rendieren van een stuk of tien – twaalf, met indrukwekkende geweien. Zo laat hebben we ze nog nooit bij ons op het fjell gezien en ook al niet met zulke grote geweien. De koppen leken wel helemaal achterover te hangen onder het gewicht daarvan! Daar wil je graag een foto van zien? Helaas, beide camera’s lagen thuis! Dat zul je altijd zien. En we hadden nog wel afgesproken dat we mijn camera (die immers lekker klein is) altijd bij ons zouden hebben, want ‘je weet nooit’. Nou, fijn hoor, die rendieren moet je dus maar op ons woord geloven. De camera ligt intussen weer in de auto.

Op de terugweg halen we bij de dorpssuper een voorraadje fanta appel-perencider. Is hier een nieuwe smaak (in Nederland drinken we zulke dingen nooit, dus we weten niet eens of ze dat in Nederland ook hebben) en nog belangrijker: is een superaanbieding! Het is de frisdrank die Johan het lekkerst vindt en als hij dan tòch moet drinken, dan maar iets wat te pruimen is. Bij thuiskomst realiseer ik me pas dat ik zelfs voor een aanbieding wel erg weinig betaald heb. Het lijkt er zelfs op dat ik helemaal niet betaald heb voor de frisdrank! Nou is dat een welkom voordeeltje in het dure Norge, maar dit is al te gortig en dus ga ik na de thee even terug naar de winkel. De dorpsomroepster is daar ook net en die pikt het hele verhaal over ‘te weinig betaald en dan terug gaan naar de winkel’ mooi mee, dus morgen weet heel Utvik over die eerlijke Nederlanders.

Ik krijg helemaal een goed gevoel als ik hoor dat het meisje dat me geholpen heeft vandaag voor het eerst de hele dag alleen staat! Had ze toch mooi een kastekort gehad van bijna € 15,- ! Ze weet niet hoe vaak ze me moet ‘tusend takken’ . Laat het nou een Poolse zijn, die hier is komen wonen in dezelfde tijd dat wij het huis kochten. We zijn dus allebei nieuwe inwoners en onder de indruk van elkaars Noors. En leuk dat er ook nog Polen naar Utvik komen die niet alleen geïnteresseerd zijn in een snelle manier om aan een buitenboordmotor te komen (n.l door zoals twee jaar terug de botenhuizen open te breken!). Intussen wonen er zeker vier Poolse en even zoveel Nederlandse gezinnen in en om Utvik. Een internationaal georiënteerd dorp!

Verder kregen we vandaag weer een factuur van de ‘Stichting Noorse Luchtambulance’. Die steunen we (sinds mijn ‘epilepsie-incident’) met een jaarlijkse bijdrage, die we toevallig vorig jaar verhoogd hebben: ipv voor één persoon, betalen we nu voor een echtpaar. Dat levert een leuk voordeeltje op: als we voortaan in het buitenland (dus hier vandaan ook Nederland!) in het ziekenhuis komen te liggen, dekt de verzekering de komst van een Noorse verpleegster! Lijkt me een grappig gegeven, maar net niet grappig genoeg om de proef op de som te nemen!

David en Goliath

2009-06-08T18:45:00.013+01:00

We hebben het nogal eens over de enorme cruiseschepen die hier vlak voor de deur voorbij varen, maar dat het niet alleen maar grote zijn, merken we als we vrijdag klaar gaan zitten voor de Quest. We hebben dat schip nog nooit gespot, dus geen idee wat we kunnen verwachten. Laat nou dat hele kleine, ogenschijnlijk onbenullige vrachtscheepje de Quest zijn!

Natuurlijk komt ie niet op dezelfde dag, laat staan op hetzelfde moment langs als de Ventura, dus is er wat knip-en-plakwerk voor nodig om je een idee te geven hoe de David en Goliath van de cruiseschepen zich tot elkaar verhouden. Maar hoe klein ie ook is, ook de Quest 'cruist' door 'ons' fjord voor een excursie naar de Briksdalsbre...

Een andere opvallende verschijning is 'Mein Schiff', het enige cruiseschip dat we hier ooit gezien hebben, waar zò groot de naam op staat. Een beetje last van grootmoedswaanzin?

Verder treffen we het enorm met het weer. Woensdag is, zoals gezegd de steiger naar de voorkant verplaatst en eigenlijk dachten we daar een beetje pech mee te hebben omdat er voor een hele week regen voorspeld werd. Maar die blijft woensdag uit, en donderdag, en vrijdag...

En ook zaterdag kunnen we gewoon lekker schilderen. Ik aan de windvang en de overkapping bij de voordeur en Johan aan de daklijst en nok.

Zondag denken we dan lekker in de tuin een middagdutje te kunnen doen, maar dàn hebben we net even pech. Het is zowiezo minder warm en minder zonnig dan de afgelopen dagen en aan het eind van de middag gaat het nog onweren ook! Dat hebben we nog bijna niet meegemaakt hier, donder en bliksem en hoosbuien die over het water trekken.

Maar maandag is het weer lekker weer en ook al hadden we gedacht eerst even naar Byrkjelo te moeten/kunnen om een nieuwe voorraad witte verf te halen, de verf is nog niet aangekomen, dus hebben we geen reden voor verder uitstel en kunnen ons meteen weer omkleden in onze schildersoutfit. We hebben wat moeite met opstarten, maar daarna hebben we al snel weer de slag te pakken en voor we aan de lunch toe zijn, is de gevel van de eerste verdieping geschrapt en geschuurd en is op de tweede verdieping het kit- en ander voorbereidend werk gedaan.

Bij de laatste kop koffie komt er vanuit het westen een behoorlijk buiencomplex opzetten, zodat we de laatste koffie binnen moeten doen. Daar plakken we meteen de lunch ook maar aan vast en daarna.... knapt het weer op, komt het zonnetje weer door en kunnen we gaan schilderen!!! Het zit wel eens mee, het zit wel eens tegen, maar bij ons dit jaar over het algemeen MEE!! En daar verbazen we ons over en daar genieten we van. Wat moet je ook anders?!

We gaan vandaag wat langer door (het zit nu eenmaal mee), maar aan het eind van de dag smaken we dan ook de voldoening van een gevel die er weer strak bij staat. En dan is ie nog niet eens voor de laatste keer afgelakt!

Verder kunnen we melden dat de stokrozen het definitief NIET gered hebben. Aan mijn groene vingers kan het toch niet liggen, gezien de foto van de lupine die we vorig jaar zelf opgekweekt hebben (en gezien al die andere zaadjes die het wel doen). Misschien nog een laatste poging voor ik me gewonnen geef en moet beseffen dat stokrozen net een stapje te hoog gegrepen zijn voor een beginnend tuinierster als ik...

En even een extraatje...

2009-06-03T20:35:00.004+01:00

Dìt resultaat verdient natuurlijk wel een aparte vermelding:

Met nog even onderstaande foto als toegift, voor wie zich nù al niet meer kan voorstellen hoe het ook alweer was:

't Is feest, tralala!

2009-06-03T16:39:00.008+01:00

Vandaag is het een jaar geleden dat Johan met succes geopereerd werd aan zijn hart. Dat is reden voor een (bescheiden) feestje. Daar komt nog bij dat we de voorgevel nu echt helemaal af hebben, de ramen gezeemd en wel en dat de steiger vandaag al (!!!) naar de andere kant verplaatst is. Gistermiddag zijn we op de terugweg van boodschappen in Byrkjelo even bij Bjørn Otto aangewipt om te melden dat we aan de voorkant klaar zijn en dat ons betreft de steiger verplaatst kon worden. Met die mededeling hebben expres gewacht tot we echt helemaal klaar waren, omdat de vorige keer tot onze stomme verbazing de steiger nog dezelfde middag werd gebracht. Nu is hij er een uur na thuiskomst nog niet en zelfs ’s avonds nog geen teken van beweging bij de Bygg vandaan, maar de volgende dag, nog vòòr de lunch, komt er een auto van Utvik Bygg met twee mannetjes die opdracht hebben gekregen om ergens een steiger te verplaatsen!

En natúúrlijk kan Johan het dan niet nalaten om nog dezelfde middag, nadat de ergste buiigheid achter de rug is, meteen de steiger op te gaan en een begin te maken met het afföhnen van dertig oude verflagen (beetje dik aanzetten). Dat betekent een nieuwe map in het fotobestand, namelijk die van ‘steiger achterkant’. Eens kijken wanneer we die map weer kunnen sluiten!

Nog even over Tweede Pinksterdag: daar doen ze hier wel aan, maar er wordt niet gevlagd. Wij maken die dag optimaal gebruik van het mooie weer door uitgebreid in het zonnetje koffie te leuten, met een heerlijk stuk chocoladetaart-met-rumglazuur.

Verder doen we natuurlijk ook nog wat klusjes (vanwege het mooie weer iets meer klusjes dan gebruikelijk), zoals:

ramen verfvrij maken en binnen en buiten zemen (gastenverblijven)
achterkant van de schuur schilderen
stekkies verpotten
boot schoonmaken
bramen verzorgen (uitgraven, nieuwe aarde, topbark)
parkeerplaats boot trimmen en harken

En nog even over de stokrozen: ik denk NIET dat ze het redden….

Een vrolijke Pinksteren

2009-05-31T18:47:00.011+01:00

De volgende dag regent het inderdaad en gaan we boodschappen doen in Stryn. Natùùrlijk keurig voorbereid met tassen en lijstjes en binnen anderhalf uur hebben we zo een auto vol boodschappen en kunnen we er voorlopig weer even tegen. Op weg naar Stryn zien we in Olden twee cruiseschepen liggen. Het ene is de Ventura (van dichterbij nog een stukje indrukwekkender dan vanuit de woonkamer!) en het andere, de Grand Voyager. Echt ‘grand’ kun je die echter niet noemen, zeker niet naast de Ventura!!

Ook woensdag en donderdag zijn regenachtige dagen en zo kil dat we zelfs af en toe een houtblok in de kachel doen om de ergste kilte uit huis te verdrijven. Buiten is het in deze tijd van het jaar sneller warm dan binnen, want als ik naar de winkel loop voor de weekendboodschappen, voel ik dat er al wat meer warmte in de lucht hangt, maar die weet nog niet tot binnen door te dringen. Vrijdagmorgen zit ik dan ook met mijn lekker dikke vest op de bank, maar diezelfde middag zitten we onder het zonnescherm voor het huis!

’s Middags komt de visboer langs. Da’s wel heel toevallig, want ik heb net van de week met de vishandel in Ålesund gemaild om te vragen wanneer de visboer bij ons langskomt. Helaas is die visboer met pensioen, dus lijken we pech te hebben, maar vrijdagmiddag rijdt er een andere visboer het pad op. Maakt niet uit, als ie maar goeie vis heeft. De vis wordt hier zowiezo duur betaald, maar dan wil je wel kwaliteit hebben! We kopen zes kilo zalmfilets, zes kilo gerookte kabeljauw en twaalf kilo verschillende soorten visburgers (een soort hamburgers maar dan van gemalen vis, met kruiden, knoflook etc). Moet genoeg zijn om schubben en kieuwen te kweken, maar natuurlijk vol van gezonde vetten en omega-3, -6 en weet ik wat al niet meer!
We maken het vanwege de hoeveelheid af op een mooi bedrag, maar de visboer vraagt zich wel af waar ik zo goed heb leren afdingen dat ik dat als Nederlandse in Noorwegen voor elkaar krijg. Hij belooft in september langs te komen om te kijken of we nog meer nodig hebben en anders zien we elkaar wel weer in mei volgend jaar.

De kieviten hebben intussen hun eerste vlieglessen gehad en of de boer het weet… de dag daarop gaat hij voor het eerst sinds we hier zijn weer zijn land op met de tractor om het één of ander te sproeien. De kieviten lijken daar geen last van te hebben, want ook de dagen daarna gaan de vlieglessen gewoon door, inclusief snoekduiken en jacht maken op kraaien.

Zaterdag is een stralende dag. Strakblauwe lucht, weinig wind en prima temperatuur (zoiets als bij jullie!). We gaan samen de steiger op om het schilderwerk aan de voorkant dit weekend af te kunnen ronden, dan kunnen we dinsdag naar Bjørn Otto om te zeggen dat ie hem naar de achterkant kan komen verplaatsen.
Met schilderen ben je natuurlijk toch beperkt in je tempo: op een gegeven moment moet je wachten tot de verf droog is. In de tussentijd draai je dan een was, maai je het gras, trim je een gedeelte van de helling en haal je de boot uit zijn winterjas (hij staat trouwens expres zo schuin om het water van de afgelopen week er vanzelf uit te laten lopen). Natuurlijk doe je dat niet allemaal op zaterdagmiddag, maar verdeel je dat een beetje: de activiteiten mèt geluid”overlast” en de was op zaterdag, de rest voor een keer op zondag. Uiteindelijk hebben we door de regen van de afgelopen week drie ZONDAGEN midden in de week gehad!
Dat 'in de tussentijd' is geloof ik wel een steeds terugkerend thema bij ons. Komt denk ik doordat we toch slecht stil kunnen zitten, ook al doen we tegelijkertijd (zoals beloofd) rustig aan. We lezen, puzzelen en fröbelen wat af en zitten soms zelfs ook even gewoon te zitten!

We weten eigenlijk niet of ze in Noorwegen ook aan Tweede Pinksterdag doen, maar dat zien we snel genoeg: of op de hele helling de vlaggen wel of niet weer in top gaan. Want kerks of niet, bij kerkelijke feestdagen gaat hier massaal de vlag uit! Wij sparen nog even door tot wij ook zo'n mooie vlaggenmast kunnen kopen...

Hemelvaart

2009-05-25T12:28:00.015+01:00

Nog net voor Hemelvaart lukt het mij om het gras te maaien en te bestrooien met leuke paarse korreltjes. Dat moet effectief zijn tegen mos en onkruid en daar hebben we erg veel van. Nu maar hopen dat madeliefjes niet onder onkruid vallen, want daar hebben we met veel zorg en liefde nu 6 a 7 polletjes van gekweekt.

Verder is het heel vreemd, maar dat het Hemelvaart is, kun je hier meteen merken aan het verkeer. Het is zowiezo een stuk stiller, maar zeker wat betreft de vrachtwagens!
En terwijl ik van een eenvoudig wit hempje iets leuks probeer te pimpen, viert Johan Hemelvaart op gepaste hoogte!

De dagen daarna klimmen we samen op de steiger en dat is wèl zo gezellig. Terwijl Johan schuurt, føhn ik weer een stuk af, want van het gedeelte van de slaapkamer aan de voorkant op de eerste verdieping, halen we wel eerst alle oude verflagen weg voor we er nieuwe op strijken. Behalve blauwe, komen we verder bijna alle kleuren verf wel een keer tegen, maar bij rood voelen we ons toch het best, dus dàt komt er weer op. Het lukt ons om vóór zondag de eerste verflaag er op te zetten en dat is een goed gevoel, want vanaf maandag wordt er regen verwacht. Voor de tuin is dat perfect, maar met schilderen kunnen we dan even niet verder.

Intussen begint het zaaigoed in de 'kweekbakjes' ook al aardig op te schieten. Van de stokrozen steken al 9 stekkies hun koppie boven het plastic uit, de kruiptijm en kruiplobelia doen het ook goed en zelfs de wilgenroosjes komen in grote getale boven. De reuzenbalsemien wil echter nog niet zo en ook voor de violen moeten we wat meer geduld hebben, maar dat is dan weer een aardige oefening! Voor de stokrozen houd ik mijn hart vast, want dit is de derde poging. Bij eerdere pogingen kwamen we net zo ver als we nu zijn (een sprietje met twee blaadjes) maar als ze dan onder het plastic vandaan gehaald werden, verwelkten ze binnen een paar dagen. De komende week is dus beslissend!

Maandag begint bewolkt en stormachtig, maar ipv regen, krijgen we af en toe zon en dan trekt Johan tòch maar weer de stoute schoenen aan en gaat het kitwerk doen dat aan de volgende schilderbeurt vooraf gaat. Voor mij heeft het vandaag (gelukkig) niet zo veel zin dat ik ook de steiger op ga en ik vermaak me met wat prutswerk binnenshuis.

Voor morgen wordt veel regen verwacht, een mooie dag dus om boodschappen doen in Stryn en tot slot kunnen we melden dat het 'jacht'seizoen weer is geopend, met de Ventura als lichtend voorbeeld van wat ons de rest van de zomer op cruisegebied nog weer te wachten staat!

De Noorse aanpak van overtredingen...

2009-05-22T17:30:00.004+01:00

Even een klein berichtje dat ons opviel in een Noorse krant:

'De politie in Halden is de overlast op feestdagen zoals 17.mai zo zat dat besloten is de boetes te verdubbelen. Volgens deze maatregel moet je nu Nok 28.000,- betalen wanneer je betrapt wordt op bezit van alcohol in het openbaar of het hinderen of beledigen van de politie.'

Omgerekend betekent dit dat je dan een boete krijgt opgelegd van ca. € 3155,- voor genoemde overtredingen. Misschien dat dat ook een idee is voor Nederland?

De steiger

2009-05-20T08:22:00.014+01:00

Afgelopen vrijdag is de steiger geplaatst. De enige grote klus die we voor dit jaar op ons lijstje hebben staan is het schilderen van de nok aan de voorkant. Die nok zit op ca 9 meter hoogte en omdat aan die kant de steile helling zit, kun je daar onmogelijk met een ladder komen. En dus hadden we vorig jaar al besloten om bij Bjørn Otto van de plaatselijke Gamma te informeren naar de mogelijkheid van huren en plaatsen van een steiger.

Dat huren mogelijk was, wisten we al van iemand anders hier in het dorp, maar iedereen kent hier iedereen en dus help je elkaar als een steiger geplaatst moet worden. Bij ons is een beetje het probleeem dat iedereen òns wel kent, maar wij lang niet iedereen en bovendien is het voor ons bijna niet mogelijk een vrienden- cq burendienst terug te 'betalen' met een wederdienst. Dus informeren we bij Bjørn Otto naar de mogelijkheden om te huren.

Omdat het niet om een giga-steiger gaat, is er veel mogelijk, maar Bjørn Otto weet op dat moment niet precies wat hij verhuurd en toegezegd heeft, dus spreken we af dat we over een paar weken nog maar eens komen informeren. We zijn op dit moment ook nog helemaal niet aan grote klussen toe en hebben nog de hele zomer de tijd. Bovendien weten we intussen hoe dit in Noorwegen werkt: informeren, pappen en nathouden, informeren, pamperen en nog eens informeren en een maand of twee verder is het dan voor elkaar.

Het druist dan ook tegen alle Noorse principes in, dat een half uur later een maatje van Brørn Otto de maat komt opnemen voor de steiger. En nòg gekker is het dat die een half uur later terugkomt met de plaatselijke stagiair om de steiger binnen een uur op te bouwen!

En nu staat hij er dus en kunnen we aan de slag. Dat aan de slag op de steiger is vooral een taak voor Johan. Ik ga wel een keer enthousiast ook mee om even te beleven hoe het is om vier hoog op een steiger te staan (prachtig uitzicht, dat wel!) en steek dan meteen maar een helpende hand toe ook, maar de volgende dag stap ik door mijn knie (ja, nauurlijk de geopereerde) en dan lijkt het niet slim om nog weer de steiger op te gaan.

Dat betekent dat ik verantwoordelijk ben voor de catering en de tuin (waarin de heg nodig gesnoeid en het gras nòg nodiger gemaaid moet!) en dat Johan het zware, hoge werk doet. Maar 'what's new'?

Het allerhoogste punt kunnen we ondanks de steiger echter nog steeds niet helemaal bij, dus bedenkt Johan een alternatieve oplossing: een 'kunstarm' als verlengstuk waar zowel een schrapper als een kwast in kan!! Wie wat bewaart die heeft wat hè?!

En tussen al dat klussen door, hebben we gelukkig ook nog tijd en oog voor de omgeving. Zo had ik nog niet vermeld dat we op de heenweg, nog in Zweden, ineens een behoorlijk groep kraanvogels hebben gespot en gisteren gewoon in onze 'achtertuin' (land van de boer) een zilverplevier. En dan te bedenken dat dat beest broedt op de Russische taiga en overwintert in kustgebieden van West-Europa, Middelandse-Zeegebied en West-Afrika! Héél toevallig dus dat ie op weg naar zijn/haar broedgebied even een tussenstop maakt op het land van de boer en dat Johan nèt op dat moment naar buiten kijkt!

Er ligt trouwens ook een kievitnest op dat land, maar het eerste ei zal al wel gevonden zijn... Benieuwd of we meemaken dat de eitjes uitkomen!