Een rustige zondag

Op zo maar een zondag in augustus ga ik rustig een eindje nordic wandelen en geniet van het uitzicht op het fjord...

...vind ik de eerste vliegen- zwam van dit jaar....

... zien we tijdens een boottochtje
ineens zo maar een visarend overvliegen...

... en bereiken we Robbeneiland!

De drie robben die daar lekker liggen te zonnen kijken daar nog meer van op dan wij en weten dan ook niet hoe snel ze het water in moeten duiken!

De volgende dag pakken we rustig de draad van het schilderen weer rustig op, kies ik voor een laag-bij-de-gronds-klusje zoals het keukenraam...

...en doet Johan het tegenover- gestelde door in de nok te kruipen.

M.a.w. we genieten volop en doen het rustig aan!!

Nieuwe gasten en nieuwe bloemen

Volgens de Noorse weergoden zou het woensdag een zonnige en warme dag worden in en om Stryn. Als we opstaan is er nog niets dat daar op wijst, maar het kan hier ook zo maar omslaan, dus we wachten wel af. We hebben allebei niet veel puf om erg veel te doen, maar er zijn wel een paar dingen die gewoon handig zijn om vandaag te doen, omdat het weer om kan slaan, omdat we nog andere activiteiten hebben die daarop volgen of waarom dan ook, maar in elk geval gaat Johan na de koffie het dak op om te kieren te kitten en ik ga het gras maaien. Dat moet echt elke week en levert per week vier à vijf volle bakken op! Maar het is (met de snelheid op één van de laagste standen, nog net niet bij het plaatje van de slak!) een ontspannen bezigheid en lekker buiten.

We krijgen ook steeds meer gras om te maaien, want het stuk bij onze compostberg achter in de tuin maaien we ook steeds mee, zodat daar intussen ook lekker mals gras groeit en ook naast het huis (langs het hek bij de buren en bij de snuplass) ligt intussen een mooi Wimbeldon-gazonnetje. Alleen achter de windvang en vóór het huis was het nog een rommeltje. En dus gaan we vandaag naar Reed, waar het plaatselijke ‘tuincentrum’ is en kopen nog wat gezellige planten voor bij de oprit en een fuchsia (dat is immers ‘een makkelijke plant, die eet gewoonweg uit je hand, een beetje mest een beetje zand…’) die in een pot die tegen de muur opgehangen kan worden.

Verder zijn de ‘stiefmoederbloemetjes’ en akelei uit eigen kweek intussen zo groot dat ze ook in een volwassen pot op het terras voor het huis kunnen en omdat we nog wat graszaad over hebben van vorig jaar, strooien we wat extra aarde achter de windvang en voor het huis en strooien daar graszaad. Wat zal dat allemaal mooi staan! Als we klaar zijn begint het, alsof het besteld is, te miezeren en dat is natuurlijk prima voor alle nieuwe aanplant.

Onze gasten vertrekken donderdag weer en rekenen woensdag af. Johan maakt er weer een mooie persoonlijke factuur van, met hun foto tijdens het rømmegrøtt-etentje erbij. Veel hoeft er (helaas) niet afgerekend te worden, want deze gasten hebben alles van tevoren betaald, maken zelf schoon en hebben alleen een was en lakenpakket gebruikt. Maar dàt valt weg tegen de boodschappen die ze voor ons meegenomen hebben uit Nederland en dan blijft er nog Nok 10,- te betalen! Die doen we in de fooienpot!
Verder doen we het vandaag een beetje rustig aan. Johan schildert en ik maak twee tuinstoelen schoon. Dan zijn er nog drie over, maar daar heeft mijn zus misschien wel zin in terwijl ik het gras bijwerk (of andersom)!

Donderdagmiddag komen de nieuwe gasten. De vorige hebben zelf schoongemaakt en dat hebben ze keurig gedaan, dus weinig voorwerk voor de nieuwe. Die hebben alles bij zich aan beddengoed, dekbedden, kussens en noem maar op, dus ook weinig werk in het vooruitzicht. We treffen het dit eerste jaar uitzonderlijk goed en zijn dan ook vast van plan om volgend jaar op de zelfde manier door te gaan!

Waren we donderdag al blij dat het in elk geval droog was, vrijdag is het weer volop zomer, met op de hoogvlakte temperaturen boven de 22°C. We lunchen dan ook weer in Byrkjelo en gaan op de heenweg even bij een ‘frambozenboer’ langs om te vragen of we volgende week nog frambozen kunnen plukken. Hij kijkt me aan of ie water ziet branden. Over anderhalve week frambozen plukken? De pluk is voorbij, stom dat ik dat niet weet! Normaal begint de pluk 11 juli, maar dit jaar is de pluk de eerste week van augustus al voorbij. Niets is normaal deze zomer. Het is veel te vroeg veel te zonnig en vooral te warm geweest, waardoor de commerciële pluk al voorbij is. Helaas, met mijn zus dus geen frambozen plukken.

Vandaag had Johan het idee een mijlpaal te halen: een complete kant van het huis af. Daarvoor moest ie ‘alleen’ nog rond de logeerkamer schilderen, want de beide kotten en de ondergevel zijn aan de oostkant al af. Maar als hij nog maar net op de ladder staat, wordt ie belaagd door zwaluwen. Die hadden onder de nok een nest, maar dat heeft Johan weggehaald toen ie aan het voorwerk bezig was. Intussen blijken ze echter een nieuw nest gemaakt te hebben en ze zijn niet van plan om Johan opnieuw de kans te geven daar in de buurt te komen. Dat is niet gewóón balen, dat is ontzèttend balen. Hij krijgt nu gewoon echt niet de kans om de oostgevel af te maken.
Dus bekijken we de mogelijkheid om aan de zuidgevel dan alvast te beginnen (op de ramen na, die we al twee jaar terug gedaan hebben). Maar ook dààr zit een zwaluwnest en bovendien willen we niet te dicht in de buurt schuren van de was die onze nieuwe gasten aan de lijn hebben hangen. Gelukkig heeft ons huis vier kanten en kunnen we uitwijken naar de westkant. Voordeel daarvan is dat Johan niet in zijn uppie hoeft te gaan staan werken omdat er ook wel het één en ander te doen is dat wat lager bij de grond is en dus meer geschikt voor mij.

Terwijl Johan aan het kot begint, neem ik het raam van de woonkamer voor mijn rekening. Al schrappend en schurend kom ik de bewijzen tegen van de kleuren waarin het kozijn sinds de bouw geschilderd is geweest: eerst donkergroen, daaroverheen donkerbruin, dan poepbruin, weer donkerbruin en ten slotte wit. De witte laag is van een smerige elastische en slecht hechtende kwaliteit en dat is nog niet zo’n probleem, maar hij is ook slecht overschilderbaar! Gelukkig laat ie zich op de ornamenten rond het raam makkelijk verwijderen, maar op kaal hout hecht ie wel goed, dus daar moet geschuurd met pannenspons en schuurpapier. Het is maar goed dat je weet dat je zo’n rotklus maar één keer hoeft te doen, het schilderwerk dat er nu op komt, houdt het wel vol tot wij het huis over twintig jaar weer verkopen!

Ook krijg je als je zo’n tijdje op een ladder, steiger of trap bezig bent weer heilig respect voor het vak van schilder. Terwijl ik binnen een uur kramp in mijn handen, spierpijn in mijn armen en slapende voeten krijg, staat Johan dag in dag uit te doen of het geen enkele moeite kost. Gewenning speelt daarbij natuurlijk ook wel een rol, maar het is niettemin een klus die je niet zo maar even na doet!

Het nieuwe bed

Zaterdag is weer een regendag, wat hebben we het vrijdag goed uitgekiend! ’s Middags zetten we het bed in elkaar, waarbij we, in tegenstelling tot wat we bij IKEA meubels gewend zijn, bijna geen gebruik hoeven te maken van het ‘Slimme Sleuteltje’. De ontwerpers van IKEA worden nog steeds slimmer, zodat heel veel gewoon met deuveltjes en schroefkoppelingen in elkaar gezet kan worden. Het duurt even (een halve middag) maar dan hebben we ook een heeeeel mooi bed staan, dat helmaal past bij dit huis, dit land en deze inrichting! Reken maar dat we daar lekker in zullen slapen!

Zondag is het met het weer zo mogelijk nòg erger. Het regent de hele dag en is daarbij nog fris ook. Onze gasten maken een tocht naar Måløy en Johan zorgt dat de open haard lekker brandt als ze terug komen. Dàt maakt ze blij en binnen de kortste keren weer lekker warm. Ze weten het zelfs zo warm te stoken dat de dikke truien uitgaan en ze heerlijk in een T-shirtje zitten terwijl de regen tikt tegen de ramen en de wind giert om het huis. (excuses voor de bewogen foto!)
Tegen de tijd dat we naar bed gaan, breekt de lucht ineens een beetje open en worden we gematigd optimistisch over het weer van morgen. Volgens de krant moet het een mooie, warme zomerdag worden, maar na twee van zulke regendagen kun je je dat nauwelijks voorstellen. We zeggen niets over ons optimisme tegen de gasten, stel je voor dat het tegenvalt…

Maar het valt niet tegen!! Of het nou alleen komt doordat Tim & Rita hebben zitten duimen, of dat er andere dingen meespelen, maar het is schitterend weer en al vóór dat wij ontbeten hebben, vertrekken onze gasten voor een dagtocht Hellesylt - Geiranger – Grotli – oude Strynsveg - Videdalen. Dat is met dit weer zéker de moeite waard en je moet er inderdaad wel een dag voor uittrekken om rustig te genieten van al het moois dat je onderweg tegenkomt. De weg over het Strynfjellet is intussen weer open en gaan wij binnenkort ook nog wel weer een keer doen.
Omdat ze zo’n lange trip doen, hebben wij aangeboden voor het eten te zorgen. Dat kan natuurlijk niet anders dan rømmegrøtt med spekematt zijn en we hebben hen op het hart gebonden dat niet onderweg een keer te eten, anders is de sjeu eraf natuurlijk.

Johan schildert en omdat ik een LEL-dag heb (low-energy-level) doe ik rustig aan, vermaak me met een haakwerkje in de schaduw van de berk en maak tussendoor steeds iets in orde voor het avondeten. Dat is best veel werk, maar als je het zo rustig aan kunt doen geen probleem. Om niet helemààl te zitten niksen, bind ik ’s middags de roos bij de parkeerplaats op, snoei hem fatsoenlijk in vorm en haal het onkruid weg. Een héél vermoeiend en langdurig werkje! Maar hij staat er weer mooi bij en dat is ook wat waard.
Het is zulk schitterend weer dat onze gasten het uithouden. Pas tegen kwart voor negen komen ze thuis, maar we hadden van tevoren afgesproken dat dat geen punt zou zijn. Het was op de hoogvlakte zo indrukwekkend dat ze wel twee of driehonderd (!) foto’s hebben gemaakt. Maar ja, hij is dan ook fotograaf.
Omdat alles voor het eten al klaar staat, is het in een mum van tijd gekookt en kunnen we dankzij het prachtige weer gezellig buiten eten. Natuurlijk weer een foto, dat wordt bijna een vast plaatje, met steeds andere gezichten, maar het hoort er wel bij. Het eten bevalt ze prima en dat is altijd leuk om te horen. Omdat wij gekookt hebben, wassen zij af en intussen maakt Johan opnieuw het hout aan, maar dit keer buiten in de tuin.
Tot in de kleine uurtjes zitten we buiten, wij zorgen voor de wijn, zij voor de nootjes. Wat leuk om gasten te hebben!

Dinsdag begint zonniger en vooral warmer dan maandag, maar slaat al tegen de middag om in iets onbestemds. Af en toe trekt het helemaal dicht en denk je dat het gaat regenen, maar dan ineens breekt de lucht weer en wordt het stralend zonnig. Het is in elk geval met 25°C een temperatuur waar we niets over te klagen hebben. Johan gaat al vroeg weer de ladder op. Hij is bezig met het stuk boven de windvang en dat is behoorlijk lastig werken. Hij zit op het schuine dak van de hal en moet dan een beetje op zij en boven zijn hoofd de muur en het afdak schilderen en dat valt niet mee.
Omdat het gras vandaag of morgen ook weer gemaaid moet worden en de trimmer het ondanks het uitgebreide schoonmaken en een nieuwe bougie nog steeds niet doet, ga ik met een heggeschaar en nog een ander soort tuinschaar alvast de randjes en moeilijk te bereiken stukken rond de nieuwe aanplant (clematis e.d.) te lijf. Van het één komt het ander en voor je het weet ben ik op vier verschillende plaatsten tegelijk bezig: het gras bij de snu-plass moet ook met de hand bijgeknipt worden en datzelfde geldt voor de rand bij de schuine helling bij de kelder, het gras rond de keien bij het kampvuur en het gras bij de parkeerplaats. En zo schieten me nog wel wat randjes te binnen die ik ook meteen aanpak. Eigenlijk allemaal niet véél, maar wel vervelend werk, dus dat doe ik het eerst.
Tussendoor gaan we lunchen in Byrkjelo. Eigenlijk mocht dat gisteren ook al, maar toen hebben we het niet gedaan omdat we te vroeg in B. waren. Nu is het een aangename onderbreking omdat we allebei met vervelend werk bezig zijn en daarna kunnen we er weer vol goede moed tegenaan.

Na de lunch pak ik de rand bij de parkeerplaats aan, die grenst aan het land van de boer. Dat is volgens mij sinds de aanleg van de parkeerplaats nog nooit aangepakt en dus heel veel werk, maar het wordt dan ook wel heel mooi. Tja en als je dàt dan rigoureus aanpakt, moet je natuurlijk ook het mos tussen de stenen wegsteken, en alle plukjes gras en liefs natuurlijk met wortel en al.
Zo ben je lekker bezig en het hoeft niet af… maar het is natuurlijk wel leuker als het wel af komt! En omdat je dan toch al moe bent, kun je ook nog wel even proberen de ‘witte’ tuinstoelen weer schoon te krijgen. Helemààl wit lukt niet, maar ik kom een aardig eind in de richting.
’s Avonds eten we de rømmegrøtt die van gisteren over is, dus dat is lekker makkelijk koken, maar dat hebben we wel verdiend!

Een beetje gesloopt zitten we na het eten op de bank en gaan een avond met achterstallige tv-programma’s tegemoet. Moet ook kunnen, toch?!

Boodschappen in Bergen

De gasten die deze veertien dagen bij ons logeren, treffen het niet wat het weer betreft. Ze mogen al blij zijn als het overwegend droog is en dat is voor je eerste kennismaking met Noorwegen toch wel sneu. Zeker na de afgelopen maanden volop zon! Het zijn echter geen mensen om bij de pakken neer te gaan zitten, dus maken ze het ene uitstapje na het andere en omdat het ook fervente wandelaars zijn, is een droge dag ook al goed genoeg om toch te genieten.
Intussen maken wij ook af en toe wel plannen voor een uitstapje hier of daar. In dit geval is ‘daar’ naar Bergen. Daar hebben we namelijk nog een zakelijke kwestie met de douane uit te zoeken.

Dat vraagt even een stukje voorgeschiedenis (alsof geschiedenis niet altijd ‘van te voren’ is!). Omdat Noorwegen geen lid is van de EU kun je hier nog steeds Tax Free kopen. Dat betekent dat je als buitenlander niet de belasting hoeft te betalen die de Noren zelf moeten betalen. In het Noorse belastingstelsel is sprake van drie tarieven:
1. 8 % op vervoer (zoals overtochten per pont)
2. 14% op o.a. levensmiddelen
3. 25% op luxe goederen

In eerste instantie moet je het bij afrekenen wel gewoon betalen, maar wanneer je weer teruggaat kun je bij vertrek uit Noorwegen de betaalde belasting weer terugvragen. Over het algemeen heb je het dan over de aanschaf van souvenirs (3e categorie) en daarvoor moet je binnen twee maanden na aanschaf de BTW terugvragen. De doorsnee toerist blijft niet langer dan twee maanden in Noorwegen, dus da’s geen probleem. Wij blijven echter wat langer in Noorwegen en dus proberen we de aanschaf in categorie te plannen vlak voor we naar Nederland gaan. Ook geen punt. Maar in diezelfde categorie valt ook alles wat met de auto te maken heeft: zowel arbeidsloon als vervangen onderdelen en dat kan met een grote beurt aan een Jeep aardig oplopen. De moeite waard om die grote beurt dus in Noorwegen te laten doen!

Anders dan bij het terugvragen van BTW over souvenirs, heb je hiervoor echter een verklaring nodig van de douane, die je bij terugkomst in Nederland opstuurt naar de garage, waarna zij je de BTW terugbetalen. Zij hebben die douane-verklaring dan weer nodig om te kunnen bewijzen dat ze de BTW aan ons terugbetaald hebben en dus niet opnieuw aan de belastingdienst hoeven af te dragen. Een beetje ingewikkeld allemaal, maar het werkt wel. Vorig jaar hebben we dan ook in september de grote beurt laten doen, zodat we geen probleem hadden met de tweemaanden-termijn.

Dit jaar hebben we ongevraagd en zéker ongewild al in een eerder stadium kosten voor de auto moeten maken en vroegen we ons af of we de betaalde BTW dan nog wel terug zouden kunnen vragen. En daarmee komen we terug op één van de redenen van ons uitstapje naar Bergen: proberen alvast een douaneverklaring los te krijgen voor de betaalde factuur en uitzoeken hoe dat zit met die termijn.

En omdat we het wel een beetje zonde vinden om alleen dààrom naar Bergen te rijden (en eventueel onverhoopterzake weer terug!) verzinnen we dingen die we ermee kunnen combineren. Eén mogelijkheid is om er een weekend (of langer) kamperen aan vast te plakken, een andere optie is om het te combineren met een bezoekje aan de dichtstbijzijnde IKEA hier in Noorwegen. Verder bedenkt Johan dat het misschien voor onze gasten een mogelijkheid is om Bergen te bezoeken zonder dat zij er zelf voor hoeven te rijden en dus bespreken we dat met ze.

Het idee spreekt hen wel aan en dan moet alleen de verdere invulling nog even afgestemd worden. Vrijdag 3 augustus lijkt op korte termijn de enige mooie dag te worden en dan is de beslissing snel gevallen: vrijdag wordt het! Het plan is om ’s morgens om 07.00 uur te vertrekken en ’s avonds om uiterlijk 19.00 uur weer terug te rijden, zodat we tegen 00.00 uur weer thuis zijn. En dus worden wekkers gezet en de tafel gedekt, het brood voor onderweg klaargemaakt en de koffie klaargezet.

Keurig op tijd staan we de volgende ochtend klaar. Exact om 07.00 uur start Johan de motor en alweer keurig op schema bereiken we om 12.00 uur het centrum van Bergen. We ‘dumpen’ onze gasten bij de haven en spreken af elkaar daar tussen 17.30 en 18.00 uur weer te treffen. Het belooft een prachtig stralende dag te worden, dus dat houden ze wel vol en wij vermaken ons wel bij de douane, IKEA, Expert en de LIDL.

Eerst maar naar de douane, die helaas verhuisd blijkt te zijn, maar de wachtmeester van het haventerrein weet me niet te vertellen waarheen. Dan maar naar het kantoor van de Color Line, daar weten ze het misschien wel. En ja hoor, van het kastje, naar de muur en door naar de volgende muur beland ik uiteindelijk tòch bij het gebouw waar de douane is gevestigd. Een heel behulpzame douanier geeft me het benodigde formulier en zegt dat ik het maar mee moet nemen en alvast alles moet invullen, zodat we alleen nog een stempel nodig hebben tegen de tijd dat we het land uit gaan, want dàn mag hij het pas afstempelen. Ik vraag voor de zekerheid nog even hoe het zit met de tweemaandentermijn, maar dat blijkt helemaal geen probleem met zulke dingen, dus dat wordt lekker de boel een paar keer kopiëren en in het vervolg niet meer daarvoor apart naar Bergen!

Bij IKEA is het om deze tijd (13.30 uur) al aardig druk, maar we vinden de perfècte plaats, recht voor de ingang en niet eens op een invalidenparkeerplek! Eerst maar koffie met, na de lange reis en dan naar de beddenafdeling, waar het bed staat dat we wilden en waar we al na twee minuten horen dat het ook op voorraad is, zodat we het na drie minuten al gekocht hebben! Kijk, dàt is vlot zaken doen.

Op naar de winkel van Expert voor een externe harde schijf die in de aanbieding is. We treffen er een heel vriendelijke juffrouw die ons supersnel weet te vertellen dat ze er helaas helemaal doorheen is! Maar geen nood, er is nóg een filiaal van Expert, aan de andere kant van de grote weg, op hetzelfde parkeerterrein als waar we het bed van IKEA af moeten halen. Dàt komt goed uit en zo stapelen de succesjes zich vandaag op. Dan nog even langs de LIDL en vervolgens om 17.00 uur weer richting Bryggen om onze gasten op te pikken. We zijn wat aan de vroege kant en stoppen nog even om wat foto’s te maken van een replica van een oud vikingschip dat we zomaar in een doorkijkje zien liggen. Als we vervolgens naar de afgesproken plek rijden, komen onze gasten al aangelopen. Het kan allemaal niet mooier. Ik stap nog even uit om een zonnige foto van Bryggen te nemen, want het hele verhaal over de trip naar Bergen moet natuurlijk wel met een paar foto’s opgeleukt worden.

We hebben afgesproken om bij IKEA een hapje te eten, dan het bed af te halen en vervolgens terug te rijden naar huis. Maar bij IKEA is het zo idioot druk, het lijkt de zigzaggende rij voor een attractie in de Efteling wel! Daar hebben we geen zin in en dus lopen we naar een vlakbij gelegen pizza/kebabtent waar het heerlijk rustig is. Een hamburgermenu met frietjes kan nooit fout gaan en een cola en sinas maken het helemaal af.

Dit gaat allemaal zo lekker vlot, dat we op een schema van ’19.00 uur vertrek – 00.00 uur thuiskomst’ zitten! Vol goede moed naar het afhaalcentrum van IKEA. Slechts drie mensen voor me, die allemaal te horen krijgen dat hun aankoop helaas nog verwerkt wordt, dus of ze even geduld willen hebben. Kan gebeuren, zullen wij niet mee zitten, want het is al bijna zes uur geleden dat we het bed gekocht hebben… Dat wil zeggen, dat we het bed gereserveerd hebben. Maar ‘gekocht’ betekent dat je het betaald hebt en dàt is niet het geval. Van het meisje bij de kassa hebben we begrepen dat we het bed bij afhalen moeten betalen, de rest (lattenbodem etc) hebben we bij haar afgerekend. Nu willen ze het bed niet meegeven omdat het niet betaald is!

Er zit niets anders op dan terug te rijden naar IKEA en eerst te betalen (onder het nodige gemopper) en vervolgens weer naar het afhaalpunt te rijden. Daar gaat ons mooie schema! Terug bij het afhaalpunt de volgende domper: een rij van de balie tot de schuifdeuren, dus zo’n tien klanten voor me! Dàt gaat niet gebeuren natuurlijk, dus spreek ik de jongen aan die me eerder geholpen heeft en veronderstel dat ik toch niet opnieuw achteraan in de rij hoef. Hìj weet er niet goed raad mee, maar zijn vrouwelijke collega wel en dus rijden we (bijna exact twaalf uur nadat we van huis vertrokken) om 19.15 uur weer op huis aan. We mogen blij zijn als we vandaag nog naar bed kunnen!

Maar Bergen-uit blijkt het superrustig te zijn, het tegenovergestelde van Bergen-in waardoor we lekker opschieten. Sanitaire stops maken we niet, we willen zo snel mogelijk bij de pont zijn. Dat gaat de hele tijd goed, tot we achter een blauwe citroën komen te zitten met iemand die niet alleen tunnelvrees heeft (erg hinderlijk als je 28 tunnels voor de boeg hebt!) maar ook bochtenangst en snelheidsangst en tegenliggerangst en misschien ook wel vliegangst, maar daar hebben we hier dan in elk geval geen last van. Voor de rest schiet het ineens dus helemaal niet op en komen we nog geen halve minuut te laat bij de pont aan! Tja, da’s wel even balen, maar voor de rest is alles vandaag zo soepel verlopen dat we daar niet te lang bij stil staan. Dat zou ook niets uitmaken, dus zitten we de wachttijd gewoon uit en wachten op de volgende pont. Met een half uur vertraging bereiken we de overkant en scheuren dan weer lekker door.

Dit keer zitten we achter een auto die zelf ook naar Førde blijkt te moeten en er vroeg in de avond wil zijn. Dàt gaat niet lukken, maar hij rijdt zo lekker door dat we zelfs op ons oorspronkelijke schema inlopen en uiteindelijk om 23.30 uur de oprit bij huis oprijden. Uitladen doen we morgen wel, Johan moet nog even het autorijden uit zijn systeem krijgen, dus neemt wat te drinken en blijft nog even op, terwijl ik direct mijn (oude) bed in duik!

PS-je voor Tim: tijdens Feyenoord-Liverpool (1-1) kun je in 2x45 minuten een hoop doen joh!

Johan blijft verbazen...

Dinsdag voelt Johan zich al weer zo'n stuk beter dat ie het dak weer op gaat! Nog niet te lang en wel op tijd een fruithapje, maar het bevalt hem prima. Ik brei intussen de tweede sok, een stuk beter dan de eerste. Ik heb echter niet genoeg wol om voor de eerste een hele nieuwe te breien en uithalen kan met deze losgeweven wol niet, dus zet ik de schaar in de foute delen en brei er vervolgens stukjes tussen. Op chirurgische wijze hecht ik vervolgens al breiend de delen weer aan elkaar zodat ik even later twee bedsokken heb. Dat de boorden verschillend zijn is alleen maar handig: dan weet ik dat de ene aan mijn ene voet moet en de andere aan mijn andere voet...

Intussen gaat het met mijn groene vingers niet altijd helemaal goed. Ik geloof dat ik intussen vier pogingen heb gedaan, de laatste zelfs volledig onder supervisie van Johan, maar de stokrozen willen het niet doen!

Daar staat tegenover dat de akelei- en stiefmoederstekkies het voortreffelijk doen, dat de roze en gele bodembedekkers al helemaal een definitieve plek in de rotstuin hebben gekregen en dat we zelfs goede hoop hebben dat de middelste kerstboom toch nog aanslaat. De top hing de dag na de verplaatsing helemaal slap, recht naar beneden, maar daar is nu duidelijk zichtbaar verbetering in aan het komen!

Proeflapjes en zo...

Maandag is Johan nog steeds niet lekker. De race/rees houdt aan en proberen we te bestrijden met actieve koolstof ofwel NORIT. Eén van onze gasten blijkt daar zelf ook regelmatig last van te hebben en heeft een grote pot Norit bij zich, waar wij van mee profiteren. Omdat het vandaag opnieuw regenachtig en zwaar bewolkt is, maken zij een uitstapje naar de Eidfossen en doen boodschappen in Sandane. Daar is ook een apotheek, zodat de voorraad Norit weer aangevuld kan worden.

Johan komt af en toe even een uurtje uit bed, maar kruipt er daarna steeds snel weer in omdat alles te vermoeiend is. Dat geeft mij uitgebreid de gelegenheid om aan de weblog te sleutelen. Trouwe lezers zullen intussen wel opgemerkt hebben dat de indeling van de kolom naast de verhaaltjes is veranderd, met de bedoeling dat het allemaal wat overzichtelijker is. Na de laatste vernieuwing stond de kleur van de tekst me niet zo aan, het was allemaal wat somber, dus ging ik er even goed voor zitten om in de HTML-tekst (de codes die de computer nodig heeft om tekst en afbeeldingen te kunnen plaatsen) de kleur van de letters aan te passen.

In de oude versie was dat heel lastig, met kleurcodes zoals #20fj603p en dan moest je vervolgens uitzoeken welke kleur dat in de weblog was. Daarna moest je dan een kleur zoeken die je beter vond en dan moest je dààr weer van zien te achterhalen wat de code was. Mega-ingewikkeld dus! In de nieuwe versie is er gewoon een pop-op-menuutje waarin ze met kleurvakjes laten zien welke kleuren er in je weblog gebuikt worden en welke er nog meer bij passen. Vervolgens klik je de gewenste kleur aan en krijg je een voorbeeld van het effect te zien voor je besluit de wijzigingen toe te passen. Vandaar dat de kleur van de tekst nu ook veranderd is (hij was donkerbruin en nu donkergroen) en misschien nòg wel weer verandert…

Behalve voor het gelummel met de computer heb ik op zo’n dag ook alle tijd om allerlei proeflapjes te maken. Want er wordt niet alleen gequilt in ‘Huize Veerman’, maar ook gehaakt en zelfs weer gebreid. Vorig jaar hebben we de wolfabriek in Innvik bezocht, waar onze buurvrouw werkt. Daar heb ik toen een tas vol nog niet helemaal bewerkte wol gekregen. Het zijn al wel draden die op een spoel gewonden zijn, maar ze zijn nog niet getwijnd en dus zo los van structuur dat je héél voorzichtig moet breien om het te kunnen verwerken. Maar als je twee draden combineert en je dus eigenlijk zelf handmatig al een beetje twijnt, gaat het een stuk beter en kun je er bijvoorbeeld (bed)sokken van breien. Àls je tenminste weet hoe je sokken moet breien… Maar dààr heb je het internet dan weer voor met allerlei sites van verschillende manieren, met foto’s of filmpjes of wat je maar wilt!
En zo ligt er een proeflapje van een sok (die natuurlijk niet goed is, maar waar ik wel aan kan zien hoe ik de definitieve bedsokken moet breien) en een proeflapje van een te haken kleedje voor het dienblad (dat zó glad is dat de kopjes spontaan naar de gasten toe glijden) en een proeflapje voor een tafelkleed dat ik wil haken, naar een voorbeeld dat ik bij Ma de Jong heb gezien. Daarbij kun je eigenlijk niet meer spreken van een 'proeflapje', want het is wel erg groot geworden, maar nog niet met de definitieve katoen en alleen maar een uitprobeersel van welke patroonstukjes op welke manier aan elkaar passen. Want ook daarbij moet ik het hebben van een foto via de computer en heb ik geen patroon! Dus worden in alle restjes katoen die ik heb stukjes van het patroon ontrafeld, geteld, gehaakt en aan elkaar gepast in de hoop dat dat met helpt als ik het definitieve kleedje ga haken... Het ziet er natuurlijk een beetje raar uit met die vreemde puist in ecru en groen, maar dat is omdat ik niet genoeg katoen had om het hele kleed in de volgende toeren af te haken en dus alleen maar stukjes van de volgende randen gehaakt heb om te zien hoe het zit.

Al met al dus is het helemaal geen verloren dag voor mij , al regent het en ligt Johan op bed. En als het dan in de loop van de middag weer wat opklaart en je gaat naar buiten, waar je de koemest van de boer ruikt (met regen altijd sterker dan wanneer het droog is) en geen mens tegenkomt als je even een boodschap gaat doen in het dorp en je kijkt om je heen naar die fantastische bergen, het fjord en de wolken, de jonge meeuwen die al wel groot zijn, maar evengoed nog heel hulpeloos bij hun ouders aankloppen voor eten en de jonge koolmeesjes die op de latten voor het raam gaan zitten, dan kàn het toch ook helemaal geen verloren dag zijn?! Dan zou het schandalig en een verloren dag zijn als je daar níet van weet te genieten!

(neem me niet kwalijk als ik me hier even verlies in emoties vanwege al het moois dat je hier zomaar tegenkomt!)

Een toeristisch uitstapje

Zondag begint veel vriendelijker en dat maakt het eigenlijk alleen maar wranger van gisteren. De helicopterrondvluchten worden vandaag gelukkig wel (ook ?) gehouden, onze gasten maken een uitstapje naar de Briksdalsbre en wij pakken na de tweede koffie de auto om twee wegen (paadjes) te ontdekken waar we nog nooit geweest zijn. En dat bijna bij ons in de achtertuin! Het ene loopt door het Stardal en voert naar de westkant van de Jostedalsbre, al kun je daar niet meer dichtbij komen. We zien wel twee uitlopers van de gletsjer en kunnen aan de gladde, gebleekte rotsen zien dat ze in hun glorietijd heel indrukwekkend geweest moeten zijn, maar daar is inmiddels weinig van over ten gevolge van de opwarming van de aarde. Dankzij het bewolkte weer is er op de foto nòg minder van te zien, maar goed. Het pad loopt dood bij een hek, dat je dan wel weer open kunt maken om een stoer eind te lopen naar …(?), maar daar hebben we geen zin in, het moet wel leuk blijven!

En dus keren we de auto, komen vlak langs een enthousiast stromend watertje (omzoomd door wilgenroosjes, een mooi soort onkruid dat op de één of andere manier bij ons op de helling niet wil aanslaan!) en stoppen onderweg bij een Sommerkafé voor een kop koffie met een stuk kwarktaart. Het tijdstip is heel fout gekozen: de tijd dat de Noren ‘middagen’ = warm eten, maar geduld is een schone zaak en na een minuut of tien zitten we lekker aan een tafeltje. De enige andere gasten die aan de koffie en niet aan de dagschotel zitten, zijn …, idd ook Nederlanders! Maar dat hoeven zij niet te weten, dus houden we ons koest.

Na het Stardal pikken we ook nog even het weggetje voorbij Klakegg naar (klein) Førde. Dat ligt aan de monding van het Førdefjord, dat op zijn beurt weer uitmondt in het grote Breimsvatnet dat langs de weg naar Sandane ligt. Je mag in het meer vissen, maar dan moet je wel over een visakte beschikken. En als je die niet hebt, kun je er ter plekke een aanschaffen, door het vereiste bedrag in een envelop te doen met je naam erop en die te deponeren in het trommeltje dat er bij staat. Allemaal zelfbediening en op goed vertrouwen, dat kan hier gelukkig nog!

Onderweg komen we ook langs zomaar weer een waterval (misschien schandalig dat je daar toch niet meer zo van opkijkt...) en zo zijn we weer rond en kunnen we weer wat zwart maken op de kaart!

Vlak voor we weer thuis zijn, maak ik nog even een foto van de Eggenippa, een 1338 meter hoge, voor deze omgeving heel karakteristieke bergtop, die vandaag om de één of andere reden in het centrum van de belangstelling staat. Er is helemaal een tijdelijke parkeerplaats aangelegd op het land van een plaatselijke boer en diverse bordjes wijzen enthousiaste wandelaars naar het begin van ‘de weg naar de top’.

Wij leggen die top alleen op de foto vast en zijn er zo ook een beetje geweest.
Terug naar huis en tijd voor de cup-a-soup. Johan was de hele dag al niet lekker, hoopte dat het uitstapje hem even goed zou doen, maar helaas, tijdens het spelletje scrabble (een vertekende overwinning voor mij) gaat het alleen maar minder en dus kruipt hij nog vóór het avondeten onder de dekens. Koude rillingen en klam zweet, diarree en hoofdpijn, dat lijkt verdacht veel op een griepje…

Even een opkikkertje tussendoor

Dat opkikkertje is dan vooral bedoeld voor de mensen die het toch wel een beetje zuur vinden dat de zomer in Nederland dit jaar niet lijkt te kunnen tippen aan die in Norge: de regen valt hier vandaag met bakken uit de hemel!!! De foto van het avondrood is dan ook niet van gisteravond, want hier geldt bijna zeker 'Avondrood mooi weer aan boord'.

Uitgerekend vandaag is die regen wel triest, want het is de grote dag voor de Sommerdagene in Utvik. Een evenement dat standaard op goed weer kan rekenen, maar dit jaar vormt de uitzondering die de regel bevestigt. En dat is héél erg triest. Natuurlijk voor ons, want met regen ziet het er minder gezellig uit (al is het voor de tuin wel weer heel erg goed), maar ook voor onze gasten en vooral voor al die mensen die weken van tevoren dingen hebben moeten organiseren en die gisteravond bezig geweest zijn met het maken van de salades en voorbereiden voor het grote grill-feest dat één van de hoogtepunten van een zomerfeest in Noorwegen vormt.

We gaan er nog wel even op uit om honing te scoren, maar keren al na tien minuten weer om, want er valt echt niets te beleven en het is één natte bende. En niet alleen bij ons, maar in heel zuid Noorwegen schijnt het bar te zijn. Van de oude buurvrouw horen we dat een groot festival in Stavanger afgelast is vanwege overstromingsgevaar! Dààr is bij ons gelukkig geen sprake van, maar het is wel zo’n regentje dat de hele dag aanhoudt en pas na zeven uur vanavond misschien nog even ophoudt. We zullen zien, ik vermaak me wel met het één of andere quiltwerk en Johan gaat lekker achter de computer!

Op naar de volgende gasten

Dinsdag voelen we ons al weer veel meer uitgerust en kan Johan het niet nalaten te schilderen (ik kan bijna niet wachten om de foto's van het resultaat te laten zien, maar nog éven geduld...). Ik zet de picknicktafel opnieuw in de beits (dat is een klusje waar weinig mee fout kan gaan en zo ben je toch ook lekker buiten bezig!) en samen scoren we aan het eind van de middag niet één, niet twéé, maar drie kerstboompjes!

Van ordinair jatten is natuurlijk geen sprake, we zien het liever als ‘een nieuwe locatie zoeken voor jonge kerstbomenaanplant’. De grootste zetten we op de schuine helling tussen ons en de buren (over 20 jaar een mooie natuurlijke erfscheiding), de middelste wat hogerop, op het platje naast de kelderkamer en de kleinste in de tuin, naast de staalkabel die de telefoonpaal verankert.

Woensdag lijkt eerst een verregende dag te zullen worden, maar in de loop van de ochtend wordt het wat droger en omdat de temperatuur ook lekker is, klimt Johan weer op de ladder. Maar eerst ‘verbouwen’ we de logeerkamer. De volgende gasten zijn maar met zijn tweeën en alle daaropvolgende gasten ook, dus maken we van het ene stapelbed een los bed dat we tegen het andere onderbed aanschuiven, zodat het net lijkt of ze een tweepersoonsbed hebben! Wel zo gezellig en het maakt de kamer ook een stuk ruimer. De vorige gasten hadden zelfs allebei de stapelbedden tegen elkaar aangeschoven, maar met slechts twee personen is dat niet nodig. Natuurlijk moet het bedlampje dan zo gemaakt worden dat het én boven het tafeltje kan hangen (in de opstelling voor 2 of 3 personen) en boven het onderbed als er weer twee stapelbedden staan (daarvoor zijn de twee schroefjes die je nog net in het blauwe behang naast het linker gordijn kunt zien!), maar dat kun je wel aan Corry overlaten. Het gaat niet snel, maar dat hoeft ook niet en het resultaat mag er zijn!
Schoonmaken hoeft nauwelijks: de vorige gasten hebben het zó netjes achtergelaten, dat het alleen een kwestie is van even nalopen en nieuwe pedaalemmerzakken in de afvalbakken doen, maar de huiskamer, keuken en inloop moet natuurlijk wel wat serieuzer.
Eigenlijk hebben we daar donderdag misschien ook nog wel genoeg tijd voor, want we verwachten de gasten pas in de loop van de avond, maar je weet nooit, misschien zijn ze op de heenweg verregend en dus sneller doorgereden en dan zijn we er weer helemaal klaar voor!

Weer samen...

Het contact met onze gasten is zo leuk dat we aanbieden om zondag een echt Noors afscheidsetentje te serveren. In de loop van de vrijdag wordt echter duidelijk dat we zaterdag de meeste kans hebben om buiten te eten, dus wisselen zij hun laatste barbecue met onze rømmegrøtt en zitten we zaterdag gezellig met zijn zessen aan de ‘rummikub met spijkermat’ zoals de jongens het noemen. Zìj vinden het niet veel, maar mopperen doen ze niet en ze worstelen zich beiden dapper door een bordje pap heen. Bij pa en ma valt de maaltijd echter in zo goede aarde dat ze zondag nog even inkopen doen om een voorraadje mee naar Nederland te kunnen nemen.

Als het eten een beetje gezakt is, spelen we Kubb met drie tegen drie en ’s avonds zitten we tot in de kleine uurtjes bij het kampvuur. Dat komt ivm het vroege vertrek op maandagmorgen (ze moeten hier om 07.00 uur weg om de boot in Bergen te halen) ook beter uit op zaterdag dan op zondag. Maar op zondag doen we het nog eens dunnetjes over en onder het genot van chips van de één en wijn en bier van de ander kletsen we heel wat af. Het avondrood doet niet onder voor de vlammen van het kampvuur, dat op zo’n laatste avond natuurlijk ook enthousiast gevoed wordt!

En dan is het maandag en zijn we weer ‘alleen’. Onze gasten zijn keurig op tijd vertrokken en hebben het huis spic en span achtergelaten. Aan de stukjes in het gastenboek is duidelijk te merken dat zij het net zo gezellig hebben gevonden als wij en dat is leuk om op terug te kunnen kijken!

Twee nachten rond 01.00 uur naar bed zijn ons niet in de koude kleren gaan zitten en we zijn beiden dan ook behoorlijk duf. Een uitstekende dag dus om bosbessen te gaan plukken! Hoewel we dat ongeveer op dezelfde tijd doen als vorig jaar, kun je goed merken dat de zomer hier al zo lang zo warm is. De bessen zijn al aan het indrogen en de struikjes beginnen al rood te kleuren! We plukken een flinke hoeveelheid bij elkaar en gecombineerd met de frambozen uit eigen tuin, levert dat aan het eind van de middag toch weer acht potten frambozen/bosbessenjam en een goed gevoel op.