Weer thuis.

We zijn weer thuis, Aure was heerlijk, maar het weer hier nog te lekker om binnen achter de computer te gaan zitten. Binnenkort meer nieuws, maar nu nog even lekker buiten genieten!

Kikker gaat vissen...

Omdat het de komende dagen prachtig weer belooft te worden, besluiten we ons boeltje bij elkaar te zoeken en lekker een paar dagen op Aure te gaan vissen!


Maar niet voordat we maandag eerst nog even het gras maaien en een nieuw project opstarten: aardbeien telen. We doen dat natuurlijk (zeker in eerste instantie) op zeer bescheiden schaal en starten daarom met tien plantjes Korona en tien plantjes Polka.

Volgens het advies van de 'plantenboerin' kun je die Korona zo plukken en eten, terwijl de Polka-aardbeien ook geschikt zijn om in te vriezen of jam van te maken. Na het onkruidvrij maken van de grond achter de schuur, is het een fluitje van een cent om voor de aardbeien twee bedjes klaar te maken en nu maar hopen dat ze willen aanslaan.

Voor de appels en pruimen hebben we dit jaar ook een nieuw project op het oog: Stroop koken! We hebben over het algemeen meer fruit dan we kunnen wegeten en als ik het recept goed begrepen heb, heb je voor één kilo stroop maar liefst vijf kilo fruit nodig. Kijk, dàt zet zoden aan de dijk. We houden je op de hoogte!

Een rustige week

Nu de schuur aan de achterkant geschilderd is, moet het stuk grond daar ook maar eens rigoureus aangepakt worden. We hadden het al een keer ‘een beetje’ gedaan, maar dat heeft geen indruk gemaakt op de brandnetels en ander onkruid. Nu doen we het serieuzer. Dat levert kruiwagens vol onkruid en stenen op en zelfs zulke grote stenen dat we die op de snuplass naast het huis neerleggen (om te voorkomen dat bezoekers bij het achteruitsteken tegen onze gevel aanrijden).

Het laatste stukje ligt er wel aardig bij, maar als je het goed aan wilt pakken, moet je ook de stukken doen die ‘er wel aardig bij liggen’, dus ook dat gaat op de schop en in de kruiwagen en pas als ik heel zeker weet dat er de eerste dertig centimeter diep geen onkruid- wortelvertakkingen meer liggen of stenen, hark ik de boel aan en strooi graszaad.
De regen die voor de hele week voorspeld is (maar niet gekomen) begint vlak daarna als op verzoek te vallen en houdt pas de volgende ochtend weer op. Dan breekt de zon door en wordt mijn ingezaaide veldje dus lekker verwarmd. Het kàn haast niet anders of dat moet een mooi stuk gras worden!

De rest van de week passeert zonder echt bijzondere ‘high-lights’. Er komen bijna geen cruiseschepen voorbij, we rommelen wat in huis en in de tuin en Johan werkt uren achtereen aan de website, die nu weer toegankelijk is. Onze gasten staan over het algemeen op voor wij wakker zijn, vertrekken voor wij ontbijten en pas aan het eind van de dag (soms zelfs van de avond) zien we ze ‘moe maar voldaan’ weer terug.

Donderdag besluiten we om ook maar weer eens een dagtocht te maken. We rijden ruwweg richting Bremanger en hopen een plekje aan de kust te vinden waar we èn in het zonnetje kunnen zitten èn een poosje kunnen vissen, maar die combinatie blijkt lastig te vinden.

Wel vinden we bij Mulen een schitterende vrije plek. Dat we die niet ontdekt hebben toen we hier (jaren geleden) al eens waren! Het moet wel zijn dat we op dat moment slecht weer hadden of net even ergens anders naar keken, want de plek is eigenlijk niet te missen. Hij ligt aan een fjordbotn en helaas ligt de aanvoer van zoet water bijna droog, maar dat kan een ander jaar best weer beter zijn. We noteren hem in elk geval op de kaart en in het ‘Vrije Plekken Register’, want je weet nooit.

We lunchen bij Svelgen, heerlijk in het zonnetje en drinken koffie op weg naar Ålfot. Daar willen we ook nog even lekker onderuit in het zonnetje, maar daar werkt het zonnetje niet aan mee. Wel vinden we zo’n lekker volle pol madeliefjes dat we die niet kunnen laten staan. Johan snijdt een pak melk open en de pol madeliefjes uit en transplanteert ze vrolijk verdeeld in onze eigen tuin. We rijden door naar Isane, nemen daar de pont naar Stårheim en rijden via Stryn weer naar huis. Onderweg eten we in Stryn (komen wij ook eens laat thuis, maar juist die dag komen onze gasten èxtra laat thuis).

Zaterdag begint bewolkt, maar zodra de gasten weg zijn, draai ik toch maar een was, want anders moet ik volgende week twee wassen draaien en dat is natuurlijk veel te veel werk ineens. Geloof het of niet, maar zodra de was klaar is, breekt de zon door. En al regent het links en rechts van ons en kunnen we de berg achter ons huis af en toe bijna niet zien door de regen, bij òns blijft de zon schijnen tot de was droog is!

En met een zonnige week in het vooruitzicht, met temperaturen tussen 25°C en 28°C, mogen we natuurlijk niet klagen als het zondag een wat minder uitbundig zondag is! Dat geeft mij ook weer de gelegenheid om tòch weer een stukje voor de weblog bij elkaar te fantaseren.

Het moet niet gekker worden!

Als we vrijdag naar Sandane gaan om wat boodschappen te doen en koffie-mèt drinken, stuiten we op de terugweg op de hoogvlakte op de kudde rendieren. Ze liggen heerlijk te herkauwen en uit te rusten en zo hebben we toch nog de kans om ze te fotograferen. Natuurlijk niet zo spectaculair als wanneer ze vlak voor je auto de weg oversteken, maar toch.

En hoewel er opnieuw een week met regen voorspeld is, is het zaterdag zulk lekker weer dat we de zuidgevel af kunnen schilderen. Johan is zo lief om mij de middenverdieping te laten doen, zodat ik dat stuk bijna helemaal alleen gedaan heb, terwijl hij natuurlijk de nok doet en vorig jaar het gedeelte onder het zonnescherm heeft gedaan.

Ook het plafonnetje bij de voordeur doe ik voor de tweede keer (niet boeiend genoeg voor een foto), terwijl Johan de rest van de windvang (uitbouw rond de voordeur) voor zijn rekening neemt. Nu staat de hele zuidgevel er weer prachtig bij!

Zaterdagmiddag rijden we nog even naar Bjørn Otto om te melden dat hij de steiger kan afbreken, maar daar is niemand meer aanwezig, dus moet dat wachten tot maandag. Zondag hebben we opnieuw heerlijk weer en maandag rijden we na de eerste koffie naar de Bygg. Terwijl ik binnen kom lopen, gaat de telefoon, maar ik heb alleen een mededeling over de steiger, dus piep ik er even tussendoor. We merken vanzelf wel of de boodschap overgekomen is. Op de terugweg even wat boodschappen in het dorp en dan weer naar huis...

... waar twee mannetjes van de Bygg bezig zijn de steiger weg te halen!!!!!

Het moet niet gekker worden! Straks krijgen de Noren nog de naam dat ze alles zo supersnel regelen!

De rest van de dag is het wisselend bewokt en af en toe valt er zò'n flinke bui dat ik besluit de lakens van de gasten maar binnen te halen nu ze bijna droog zijn. Waarom de Noren dat niet doen, wordt maar weer eens duidelijk als na zo'n bui de zon weer stralend doorkomt en het op het terras al gauw 25°C is!

Voor de lunch fatsoeneren we het stuk achter de schuur weer wat. We zetten de zinken golfplaten tegen het hek van de boer, zodat de grond de schuur in het vervolg ook gemaaid of getrimd kan worden. Johan neemt na de lunch de gedeeltes onder handen waar ik met de grasmaaier niet zo makkelijk kom en ik ben van plan het gras (dat tegen de klippen opgroeit!) te maaien, maar het blijkt ineens hartstikke guur geworden te zijn, dus bak ik tussendoor koekjes. Dat heb ik vorig jaar ook al eens geprobeerd, maar toen deed ik het met vloeibaar bakspul en (heel raar :-) dan worden de koekjes niet hard! Maar al doende leert men en het resultaat is dit keer een heel stuk beter!


En uiteindelijk aan het eind van de middag toch nog maar even gras gemaaid...

Lekker 'cocoonen'

Vandaag staan we lekker laat op, we zijn een beetje moe van gisteren. We kunnen niet schilderen omdat alles eerst nog een beetje moet harden voor we het de tweede keer kunnen doen en dat vinden we vandaag helemaal niet erg: het waait als een gek ventje! Dus maken we de gastenverblijven alvast in orde voor de gasten die donderdag komen. ’s Middags rijden we naar Byrkjelo voor een nieuwe lading topp-bark (houtsnippers) en een bus witte verf. Die verf moest nota bene speciaal besteld worden en we zaten er wel een beetje mee omhoog. Met de toppbark bedekken we een gedeelte van de schuine helling aan de voorkant net onder het huis om daar een mooie afscheiding te hebben van vaste planten en 'vrije radicalen' (mooi en minder mooi onkruid).

Op de heenweg kruisen we bovenop het fjell een kudde rendieren van een stuk of tien – twaalf, met indrukwekkende geweien. Zo laat hebben we ze nog nooit bij ons op het fjell gezien en ook al niet met zulke grote geweien. De koppen leken wel helemaal achterover te hangen onder het gewicht daarvan! Daar wil je graag een foto van zien? Helaas, beide camera’s lagen thuis! Dat zul je altijd zien. En we hadden nog wel afgesproken dat we mijn camera (die immers lekker klein is) altijd bij ons zouden hebben, want ‘je weet nooit’. Nou, fijn hoor, die rendieren moet je dus maar op ons woord geloven. De camera ligt intussen weer in de auto.

Op de terugweg halen we bij de dorpssuper een voorraadje fanta appel-perencider. Is hier een nieuwe smaak (in Nederland drinken we zulke dingen nooit, dus we weten niet eens of ze dat in Nederland ook hebben) en nog belangrijker: is een superaanbieding! Het is de frisdrank die Johan het lekkerst vindt en als hij dan tòch moet drinken, dan maar iets wat te pruimen is. Bij thuiskomst realiseer ik me pas dat ik zelfs voor een aanbieding wel erg weinig betaald heb. Het lijkt er zelfs op dat ik helemaal niet betaald heb voor de frisdrank! Nou is dat een welkom voordeeltje in het dure Norge, maar dit is al te gortig en dus ga ik na de thee even terug naar de winkel. De dorpsomroepster is daar ook net en die pikt het hele verhaal over ‘te weinig betaald en dan terug gaan naar de winkel’ mooi mee, dus morgen weet heel Utvik over die eerlijke Nederlanders.

Ik krijg helemaal een goed gevoel als ik hoor dat het meisje dat me geholpen heeft vandaag voor het eerst de hele dag alleen staat! Had ze toch mooi een kastekort gehad van bijna € 15,- ! Ze weet niet hoe vaak ze me moet ‘tusend takken’ . Laat het nou een Poolse zijn, die hier is komen wonen in dezelfde tijd dat wij het huis kochten. We zijn dus allebei nieuwe inwoners en onder de indruk van elkaars Noors. En leuk dat er ook nog Polen naar Utvik komen die niet alleen geïnteresseerd zijn in een snelle manier om aan een buitenboordmotor te komen (n.l door zoals twee jaar terug de botenhuizen open te breken!). Intussen wonen er zeker vier Poolse en even zoveel Nederlandse gezinnen in en om Utvik. Een internationaal georiënteerd dorp!

Verder kregen we vandaag weer een factuur van de ‘Stichting Noorse Luchtambulance’. Die steunen we (sinds mijn ‘epilepsie-incident’) met een jaarlijkse bijdrage, die we toevallig vorig jaar verhoogd hebben: ipv voor één persoon, betalen we nu voor een echtpaar. Dat levert een leuk voordeeltje op: als we voortaan in het buitenland (dus hier vandaan ook Nederland!) in het ziekenhuis komen te liggen, dekt de verzekering de komst van een Noorse verpleegster! Lijkt me een grappig gegeven, maar net niet grappig genoeg om de proef op de som te nemen!

David en Goliath

We hebben het nogal eens over de enorme cruiseschepen die hier vlak voor de deur voorbij varen, maar dat het niet alleen maar grote zijn, merken we als we vrijdag klaar gaan zitten voor de Quest. We hebben dat schip nog nooit gespot, dus geen idee wat we kunnen verwachten. Laat nou dat hele kleine, ogenschijnlijk onbenullige vrachtscheepje de Quest zijn!

Natuurlijk komt ie niet op dezelfde dag, laat staan op hetzelfde moment langs als de Ventura, dus is er wat knip-en-plakwerk voor nodig om je een idee te geven hoe de David en Goliath van de cruiseschepen zich tot elkaar verhouden. Maar hoe klein ie ook is, ook de Quest 'cruist' door 'ons' fjord voor een excursie naar de Briksdalsbre...

Een andere opvallende verschijning is 'Mein Schiff', het enige cruiseschip dat we hier ooit gezien hebben, waar zò groot de naam op staat. Een beetje last van grootmoedswaanzin?

Verder treffen we het enorm met het weer. Woensdag is, zoals gezegd de steiger naar de voorkant verplaatst en eigenlijk dachten we daar een beetje pech mee te hebben omdat er voor een hele week regen voorspeld werd. Maar die blijft woensdag uit, en donderdag, en vrijdag...

En ook zaterdag kunnen we gewoon lekker schilderen. Ik aan de windvang en de overkapping bij de voordeur en Johan aan de daklijst en nok.

Zondag denken we dan lekker in de tuin een middagdutje te kunnen doen, maar dàn hebben we net even pech. Het is zowiezo minder warm en minder zonnig dan de afgelopen dagen en aan het eind van de middag gaat het nog onweren ook! Dat hebben we nog bijna niet meegemaakt hier, donder en bliksem en hoosbuien die over het water trekken.

Maar maandag is het weer lekker weer en ook al hadden we gedacht eerst even naar Byrkjelo te moeten/kunnen om een nieuwe voorraad witte verf te halen, de verf is nog niet aangekomen, dus hebben we geen reden voor verder uitstel en kunnen ons meteen weer omkleden in onze schildersoutfit. We hebben wat moeite met opstarten, maar daarna hebben we al snel weer de slag te pakken en voor we aan de lunch toe zijn, is de gevel van de eerste verdieping geschrapt en geschuurd en is op de tweede verdieping het kit- en ander voorbereidend werk gedaan.

Bij de laatste kop koffie komt er vanuit het westen een behoorlijk buiencomplex opzetten, zodat we de laatste koffie binnen moeten doen. Daar plakken we meteen de lunch ook maar aan vast en daarna.... knapt het weer op, komt het zonnetje weer door en kunnen we gaan schilderen!!! Het zit wel eens mee, het zit wel eens tegen, maar bij ons dit jaar over het algemeen MEE!! En daar verbazen we ons over en daar genieten we van. Wat moet je ook anders?!

We gaan vandaag wat langer door (het zit nu eenmaal mee), maar aan het eind van de dag smaken we dan ook de voldoening van een gevel die er weer strak bij staat. En dan is ie nog niet eens voor de laatste keer afgelakt!

Verder kunnen we melden dat de stokrozen het definitief NIET gered hebben. Aan mijn groene vingers kan het toch niet liggen, gezien de foto van de lupine die we vorig jaar zelf opgekweekt hebben (en gezien al die andere zaadjes die het wel doen). Misschien nog een laatste poging voor ik me gewonnen geef en moet beseffen dat stokrozen net een stapje te hoog gegrepen zijn voor een beginnend tuinierster als ik...

En even een extraatje...

Dìt resultaat verdient natuurlijk wel een aparte vermelding:



Met nog even onderstaande foto als toegift, voor wie zich nù al niet meer kan voorstellen hoe het ook alweer was:

't Is feest, tralala!

Vandaag is het een jaar geleden dat Johan met succes geopereerd werd aan zijn hart. Dat is reden voor een (bescheiden) feestje. Daar komt nog bij dat we de voorgevel nu echt helemaal af hebben, de ramen gezeemd en wel en dat de steiger vandaag al (!!!) naar de andere kant verplaatst is. Gistermiddag zijn we op de terugweg van boodschappen in Byrkjelo even bij Bjørn Otto aangewipt om te melden dat we aan de voorkant klaar zijn en dat ons betreft de steiger verplaatst kon worden. Met die mededeling hebben expres gewacht tot we echt helemaal klaar waren, omdat de vorige keer tot onze stomme verbazing de steiger nog dezelfde middag werd gebracht. Nu is hij er een uur na thuiskomst nog niet en zelfs ’s avonds nog geen teken van beweging bij de Bygg vandaan, maar de volgende dag, nog vòòr de lunch, komt er een auto van Utvik Bygg met twee mannetjes die opdracht hebben gekregen om ergens een steiger te verplaatsen!

En natúúrlijk kan Johan het dan niet nalaten om nog dezelfde middag, nadat de ergste buiigheid achter de rug is, meteen de steiger op te gaan en een begin te maken met het afföhnen van dertig oude verflagen (beetje dik aanzetten). Dat betekent een nieuwe map in het fotobestand, namelijk die van ‘steiger achterkant’. Eens kijken wanneer we die map weer kunnen sluiten!

Nog even over Tweede Pinksterdag: daar doen ze hier wel aan, maar er wordt niet gevlagd. Wij maken die dag optimaal gebruik van het mooie weer door uitgebreid in het zonnetje koffie te leuten, met een heerlijk stuk chocoladetaart-met-rumglazuur.

Verder doen we natuurlijk ook nog wat klusjes (vanwege het mooie weer iets meer klusjes dan gebruikelijk), zoals:

• ramen verfvrij maken en binnen en buiten zemen (gastenverblijven)
• achterkant van de schuur schilderen
• stekkies verpotten
• boot schoonmaken
• bramen verzorgen (uitgraven, nieuwe aarde, topbark)
• parkeerplaats boot trimmen en harken

En nog even over de stokrozen: ik denk NIET dat ze het redden….

Een vrolijke Pinksteren

De volgende dag regent het inderdaad en gaan we boodschappen doen in Stryn. Natùùrlijk keurig voorbereid met tassen en lijstjes en binnen anderhalf uur hebben we zo een auto vol boodschappen en kunnen we er voorlopig weer even tegen. Op weg naar Stryn zien we in Olden twee cruiseschepen liggen. Het ene is de Ventura (van dichterbij nog een stukje indrukwekkender dan vanuit de woonkamer!) en het andere, de Grand Voyager. Echt ‘grand’ kun je die echter niet noemen, zeker niet naast de Ventura!!

Ook woensdag en donderdag zijn regenachtige dagen en zo kil dat we zelfs af en toe een houtblok in de kachel doen om de ergste kilte uit huis te verdrijven. Buiten is het in deze tijd van het jaar sneller warm dan binnen, want als ik naar de winkel loop voor de weekendboodschappen, voel ik dat er al wat meer warmte in de lucht hangt, maar die weet nog niet tot binnen door te dringen. Vrijdagmorgen zit ik dan ook met mijn lekker dikke vest op de bank, maar diezelfde middag zitten we onder het zonnescherm voor het huis!

’s Middags komt de visboer langs. Da’s wel heel toevallig, want ik heb net van de week met de vishandel in Ålesund gemaild om te vragen wanneer de visboer bij ons langskomt. Helaas is die visboer met pensioen, dus lijken we pech te hebben, maar vrijdagmiddag rijdt er een andere visboer het pad op. Maakt niet uit, als ie maar goeie vis heeft. De vis wordt hier zowiezo duur betaald, maar dan wil je wel kwaliteit hebben! We kopen zes kilo zalmfilets, zes kilo gerookte kabeljauw en twaalf kilo verschillende soorten visburgers (een soort hamburgers maar dan van gemalen vis, met kruiden, knoflook etc). Moet genoeg zijn om schubben en kieuwen te kweken, maar natuurlijk vol van gezonde vetten en omega-3, -6 en weet ik wat al niet meer!
We maken het vanwege de hoeveelheid af op een mooi bedrag, maar de visboer vraagt zich wel af waar ik zo goed heb leren afdingen dat ik dat als Nederlandse in Noorwegen voor elkaar krijg. Hij belooft in september langs te komen om te kijken of we nog meer nodig hebben en anders zien we elkaar wel weer in mei volgend jaar.

De kieviten hebben intussen hun eerste vlieglessen gehad en of de boer het weet… de dag daarop gaat hij voor het eerst sinds we hier zijn weer zijn land op met de tractor om het één of ander te sproeien. De kieviten lijken daar geen last van te hebben, want ook de dagen daarna gaan de vlieglessen gewoon door, inclusief snoekduiken en jacht maken op kraaien.

Zaterdag is een stralende dag. Strakblauwe lucht, weinig wind en prima temperatuur (zoiets als bij jullie!). We gaan samen de steiger op om het schilderwerk aan de voorkant dit weekend af te kunnen ronden, dan kunnen we dinsdag naar Bjørn Otto om te zeggen dat ie hem naar de achterkant kan komen verplaatsen.
Met schilderen ben je natuurlijk toch beperkt in je tempo: op een gegeven moment moet je wachten tot de verf droog is. In de tussentijd draai je dan een was, maai je het gras, trim je een gedeelte van de helling en haal je de boot uit zijn winterjas (hij staat trouwens expres zo schuin om het water van de afgelopen week er vanzelf uit te laten lopen). Natuurlijk doe je dat niet allemaal op zaterdagmiddag, maar verdeel je dat een beetje: de activiteiten mèt geluid”overlast” en de was op zaterdag, de rest voor een keer op zondag. Uiteindelijk hebben we door de regen van de afgelopen week drie ZONDAGEN midden in de week gehad!
Dat 'in de tussentijd' is geloof ik wel een steeds terugkerend thema bij ons. Komt denk ik doordat we toch slecht stil kunnen zitten, ook al doen we tegelijkertijd (zoals beloofd) rustig aan. We lezen, puzzelen en fröbelen wat af en zitten soms zelfs ook even gewoon te zitten!

We weten eigenlijk niet of ze in Noorwegen ook aan Tweede Pinksterdag doen, maar dat zien we snel genoeg: of op de hele helling de vlaggen wel of niet weer in top gaan. Want kerks of niet, bij kerkelijke feestdagen gaat hier massaal de vlag uit! Wij sparen nog even door tot wij ook zo'n mooie vlaggenmast kunnen kopen...

Hemelvaart

Nog net voor Hemelvaart lukt het mij om het gras te maaien en te bestrooien met leuke paarse korreltjes. Dat moet effectief zijn tegen mos en onkruid en daar hebben we erg veel van. Nu maar hopen dat madeliefjes niet onder onkruid vallen, want daar hebben we met veel zorg en liefde nu 6 a 7 polletjes van gekweekt.

Verder is het heel vreemd, maar dat het Hemelvaart is, kun je hier meteen merken aan het verkeer. Het is zowiezo een stuk stiller, maar zeker wat betreft de vrachtwagens!
En terwijl ik van een eenvoudig wit hempje iets leuks probeer te pimpen, viert Johan Hemelvaart op gepaste hoogte!

De dagen daarna klimmen we samen op de steiger en dat is wèl zo gezellig. Terwijl Johan schuurt, føhn ik weer een stuk af, want van het gedeelte van de slaapkamer aan de voorkant op de eerste verdieping, halen we wel eerst alle oude verflagen weg voor we er nieuwe op strijken. Behalve blauwe, komen we verder bijna alle kleuren verf wel een keer tegen, maar bij rood voelen we ons toch het best, dus dàt komt er weer op. Het lukt ons om vóór zondag de eerste verflaag er op te zetten en dat is een goed gevoel, want vanaf maandag wordt er regen verwacht. Voor de tuin is dat perfect, maar met schilderen kunnen we dan even niet verder.

Intussen begint het zaaigoed in de 'kweekbakjes' ook al aardig op te schieten. Van de stokrozen steken al 9 stekkies hun koppie boven het plastic uit, de kruiptijm en kruiplobelia doen het ook goed en zelfs de wilgenroosjes komen in grote getale boven. De reuzenbalsemien wil echter nog niet zo en ook voor de violen moeten we wat meer geduld hebben, maar dat is dan weer een aardige oefening! Voor de stokrozen houd ik mijn hart vast, want dit is de derde poging. Bij eerdere pogingen kwamen we net zo ver als we nu zijn (een sprietje met twee blaadjes) maar als ze dan onder het plastic vandaan gehaald werden, verwelkten ze binnen een paar dagen. De komende week is dus beslissend!

Maandag begint bewolkt en stormachtig, maar ipv regen, krijgen we af en toe zon en dan trekt Johan tòch maar weer de stoute schoenen aan en gaat het kitwerk doen dat aan de volgende schilderbeurt vooraf gaat. Voor mij heeft het vandaag (gelukkig) niet zo veel zin dat ik ook de steiger op ga en ik vermaak me met wat prutswerk binnenshuis.

Voor morgen wordt veel regen verwacht, een mooie dag dus om boodschappen doen in Stryn en tot slot kunnen we melden dat het 'jacht'seizoen weer is geopend, met de Ventura als lichtend voorbeeld van wat ons de rest van de zomer op cruisegebied nog weer te wachten staat!

De Noorse aanpak van overtredingen...

Even een klein berichtje dat ons opviel in een Noorse krant:

'De politie in Halden is de overlast op feestdagen zoals 17.mai zo zat dat besloten is de boetes te verdubbelen. Volgens deze maatregel moet je nu Nok 28.000,- betalen wanneer je betrapt wordt op bezit van alcohol in het openbaar of het hinderen of beledigen van de politie.'

Omgerekend betekent dit dat je dan een boete krijgt opgelegd van ca. € 3155,- voor genoemde overtredingen. Misschien dat dat ook een idee is voor Nederland?

De steiger

Afgelopen vrijdag is de steiger geplaatst. De enige grote klus die we voor dit jaar op ons lijstje hebben staan is het schilderen van de nok aan de voorkant. Die nok zit op ca 9 meter hoogte en omdat aan die kant de steile helling zit, kun je daar onmogelijk met een ladder komen. En dus hadden we vorig jaar al besloten om bij Bjørn Otto van de plaatselijke Gamma te informeren naar de mogelijkheid van huren en plaatsen van een steiger.

Dat huren mogelijk was, wisten we al van iemand anders hier in het dorp, maar iedereen kent hier iedereen en dus help je elkaar als een steiger geplaatst moet worden. Bij ons is een beetje het probleeem dat iedereen òns wel kent, maar wij lang niet iedereen en bovendien is het voor ons bijna niet mogelijk een vrienden- cq burendienst terug te 'betalen' met een wederdienst. Dus informeren we bij Bjørn Otto naar de mogelijkheden om te huren.

Omdat het niet om een giga-steiger gaat, is er veel mogelijk, maar Bjørn Otto weet op dat moment niet precies wat hij verhuurd en toegezegd heeft, dus spreken we af dat we over een paar weken nog maar eens komen informeren. We zijn op dit moment ook nog helemaal niet aan grote klussen toe en hebben nog de hele zomer de tijd. Bovendien weten we intussen hoe dit in Noorwegen werkt: informeren, pappen en nathouden, informeren, pamperen en nog eens informeren en een maand of twee verder is het dan voor elkaar.

Het druist dan ook tegen alle Noorse principes in, dat een half uur later een maatje van Brørn Otto de maat komt opnemen voor de steiger. En nòg gekker is het dat die een half uur later terugkomt met de plaatselijke stagiair om de steiger binnen een uur op te bouwen!

En nu staat hij er dus en kunnen we aan de slag. Dat aan de slag op de steiger is vooral een taak voor Johan. Ik ga wel een keer enthousiast ook mee om even te beleven hoe het is om vier hoog op een steiger te staan (prachtig uitzicht, dat wel!) en steek dan meteen maar een helpende hand toe ook, maar de volgende dag stap ik door mijn knie (ja, nauurlijk de geopereerde) en dan lijkt het niet slim om nog weer de steiger op te gaan.

Dat betekent dat ik verantwoordelijk ben voor de catering en de tuin (waarin de heg nodig gesnoeid en het gras nòg nodiger gemaaid moet!) en dat Johan het zware, hoge werk doet. Maar 'what's new'?

Het allerhoogste punt kunnen we ondanks de steiger echter nog steeds niet helemaal bij, dus bedenkt Johan een alternatieve oplossing: een 'kunstarm' als verlengstuk waar zowel een schrapper als een kwast in kan!! Wie wat bewaart die heeft wat hè?!

En tussen al dat klussen door, hebben we gelukkig ook nog tijd en oog voor de omgeving. Zo had ik nog niet vermeld dat we op de heenweg, nog in Zweden, ineens een behoorlijk groep kraanvogels hebben gespot en gisteren gewoon in onze 'achtertuin' (land van de boer) een zilverplevier. En dan te bedenken dat dat beest broedt op de Russische taiga en overwintert in kustgebieden van West-Europa, Middelandse-Zeegebied en West-Afrika! Héél toevallig dus dat ie op weg naar zijn/haar broedgebied even een tussenstop maakt op het land van de boer en dat Johan nèt op dat moment naar buiten kijkt!

Er ligt trouwens ook een kievitnest op dat land, maar het eerste ei zal al wel gevonden zijn... Benieuwd of we meemaken dat de eitjes uitkomen!

Het klussen is weer begonnen

Na een week met behoorlijk wat regen, hebben we nu al weer een hele week zon. We zijn superblij met het zonnescherm, al hadden we dat in eerste instantie gekocht om ook met een klein buitje niet direct naar binnen te hoeven.

Dat betere weer drijft ons natuurlijk meteen naar buiten. We hebben nog geen zin om grote klussen aan te pakken, dus doen we waar we toevallig tegenaan lopen en wat toch ook moet gebeuren.

Zo moet het gras na ruim een half jaar echt wel weer gemaaid (1). We hebben de grasmaaier van Tim en Rita meegenomen en dat komt goed uit, want de onze heeft het echt helemaal begeven. We proberen hem uit de schuur te halen, maar het gras is daar zo omhoog gekomen, dat de deuren nauwelijks open gaan. Daar moet wat aan gedaan worden (2). Met een spa en een hark steken en schrappen we het gras weg, maar dat is niet afdoende. Eigenlijk moet het gras helemaal verwijderd worden en het allermooiste zou zijn als we er steentjes voor in de plaats konden leggen... Maar na het gras stuiten we op beton! En als dat nou mooi vlak lag, maar het ligt in een dikke bult, dus die moet eerst met de hakbijl en de betonboor geëgaliseerd worden.

Intussen proberen we de grasmaaier te starten, maar dat lukt niet erg. De bougie loopt vol olie (oid) als je hem een keer probeert te starten en dat kan niet de bedoeling zijn. Dus die maar even drogen.

Intussen gaan we dan maar het badkamerraam eruit halen (3), want daar zit condens tussen, dus dat moet opnieuw gechilderd. Nadat het goed geschrapt is, moet ook dàt goed drogen.

Intussen dan maar een wasje ophangen (4), want die is tussen de bedrijven door ook klaar. Maar dat kan niet aan de droogmolen, want de paal is behoorlijk aangetast door roest. Dus die moet eerst maar geschuurd en geschilderd (5). Ook dàt moet dan weer drogen, dus dan maar weer naar het beton bij de schuur en daarna naar de grasmaaier en daarna naar het raam en daarna naar de was...

En zo blijven we lekker bezig en het knapt nog weer op ook!

17. Mai

Zondag 17 mei

Vandaag is het in Noorwegen niet zomaar 17 mei, maar 17.Mai (spreek uit: sutene maai) de dag dat in 1814 de Noorse Grondwet werd aangenomen. Ze hadden er in het najaar van dat jaar maar een paar weken voor nodig om hem op te stellen, naar het voorbeeld van de Amerikaanse grondwet die al in 1789 van kracht werd.
Volgens een uitgebreid artikel in één van de Noorse kranten van zaterdag hadden ook de Fransen al veel eerder een grondwet, maar het Amerikaanse model sprak de Noren meer aan. Vooral omdat daarin het uitgangspunt was dat de godsdienst beschermd moest worden tegen de invloed van de staat, terwijl in Frankrijk het uitgangspunt was dat de staat beschermd moest worden tegen de groeiende invloed van de kerk.
De geschiedenis heeft intussen wel bewezen dat het Amerikaanse model een langere houdbaarheidstermijn had/heeft. Ook het enthousiasme waarmee de Amerikanen hun grondwet omarmen spreekt de Noren trouwens wel aan.

En dus vieren de Noren op 17.Mai de “Grondwetsdag”. Dat gaat gepaard met vooral veel vlagvertoon. Elke zichzelf respecterende Noor met een beetje huis en land heeft een 12 meter hoge vlaggenmast in de tuin met een knots van een vlag eraan. Tegen de berghelling is dat wel een leuk gezicht. Vervolgens worden plaatselijk activiteiten georganiseerd en voor Utvik betekent dat:

• Verzamelen in één van de bochten van de weg naar de hoogvlakte (zo veel mogelijk in klederdracht, voor zo ver je daar niet uitgegroeid bent!)


• Muziekcorps erbij


• Zingen van het volkslied


• Optocht vanaf de berg naar het dorp, met een vaandeldrager voorop, muziek als begeleiding en regelmatig in koor ‘hip hip hura for Norge’ (vertaling kun je zelf wel bedenken!).

In het dorp speelt het muziekcorps dan nog een paar deuntjes en dan valt de optocht weer uiteen en wenst iedereen elkaar een gelukkige jaardag.
Vervolgens wordt er dan een kerkdienst gehouden (dit jaar met ca 15 min een “kortte-record”) en daarna is het uitgebreid koffie drinken bij elkaar of in de plaatselijke kro.
In de middag zijn er dan nog (superkleinschalige) activiteiten voor kinderen, zoals ringsteken en ….. Tja, wat nog meer? Niet veel dus, maar iedereen is blij en eensgezind en wij drinken met zijn allen koffie bij Johan en Annelies, die vorig jaar in Utvik zijn komen wonen.

Déze 17.Mai zal zéker niet snel vergeten worden, omdat het ook de dag is nadat Norge het songfestival heeft gewonnen. Voor de derde keer in de geschiedenis: eerder in 1985 door de Bobby Socks met ‘La det sving og la det rock’n roll’ (wie kent het niet?!) en in 1995 door Secret Garden met Nocturne. Dus eigenlijk hadden we het dus in 2005 al weer moeten winnen..

En voor òns blijft 17.Mai in het vervolg ook nog verbonden aan de verjaardag van Maxima, die dit jaar 38 is geworden!



Tot zover een stukje achtergrondinformatie over diverse onderwerpen, met dank aan de vragen uit het publiek, die de aanleiding vormden voor wat googelen, met als resultaat bovenstaand stukje! Blijf dus vooral je vragen insturen!

Weer thuis in Utvik!

Het zonnige weer houdt aan, dus zijn we met van alles en nog wat tegelijk bezig, maar daarover later meer. Aan het eind van zo'n lange zonnige dag maken we toch maar even tijd vrij om het vakantieverslag af te maken, in de wetenschap dat het nu bij jùllie wat minder weer is, zodat je misschien even wat afleiding hebt.

Het laatste stukje reisverslag, hierna stappen we in de wereld die "Wonen in Noorwegen" heet!

We ontbijten donderdagochtend (30 april, maar daar merk je hier gek genoeg niets van!) met restjes Duitsland (brood) en Frankrijk (sappie) en gaan om 9.30 op pad. In plaats van rechtstreeks naar het noorden te rijden, houden we eerst de kustweg aan richting Ystad. Dat heeft te maken met de boeken van Henning Mankell over inspecteur Wallander, die aan het politiebureau van Ystad is verbonden. We hebben daar beiden al verschillende delen van gelezen en zijn er redelijk verslingerd aan geraakt, dus als we nou zo dicht in de buurt zijn, willen we ook wel even de sfeer van Ystad proeven. Geen idee waar we het moeten zoeken, dus wip ik even binnen bij de plaatselijke Turist Inform. Laat ze daar nou drie uitgebreide folders in zes talen hebben liggen met een soort sight-seeing langs alle ‘Wallander-hoogtepunten’ . Er is zelfs een plattegrond van de plaatsen in Zuid-Zweden waar de filmopnames gemaakt zijn voor de verfilming van een aantal boeken!

Dàt betekent echter niet meer ‘de sfeer proeven’, maar meer ‘uitgebreid uit eten met Wallander’ en daar hebben we ook weer niet zo veel behoefte aan. Het gaat meer om het idee, dus zodra we weten waar Wallander volgens de boeken woont en waar de dichtstbijzijnde moord gepleegd is, laten we Ystad weer achter ons. Het is HEERLIJK WEER, een verademing na de regen van de afgelopen dagen en we willen dan ook niet de hele dag in de auto zitten, maar een beetje bijtijds een volgende camping vinden. Maar dàt valt niet mee. De meeste campings hier blijken van die complete vakantiedorpen met meterslange sleurhutten te zijn (die dan niet officieel sta-caravan heten te zijn, maar die helemaal nooit meer verplaatst gaan worden!), waar naast het honden-uitlaat-veldje nog ruimte is voor een tentje als het onze. Daar hebben we niet veel trek in en dat betekent dat we wat langer doorrijden dan gepland.

Bovendien moet onze Tom-Tommiep (ik dus) proberen niet te verdwalen aan de hand van meer dan tien jaar oude kaarten! In Frankrijk was dat niet zo’n probleem, daar konden we zelfs de weg vinden met kaarten uit 1973 (!!), maar ja, dààr doen ze ook niet zo veel aan omnummeren en leggen ze een nieuwe hoofdweg gewoon parallel aan de oude. Hier worden secundaire wegen omgedoopt tot hoofdwegen en van hoofdwegen wordt met hetzelfde gemak ineens een uitrit van een vakantiepark of zo gemaakt. Op zo’n moment kan ik me ineens een beetje indenken dat het in sommige relaties handig is om een TomTom, Garmin of soortgelijke partner in de arm te nemen! Maar om half drie vinden we bij Röstånga een geweldige camping. Het caravangebeuren speelt zich op het oorspronkelijke terrein af en heel even krijgen we de indruk dat het tentenveldje opgeofferd is ten faveure van een atb-parcours, maar het blijkt dat er een compleet nieuw gedeelte aangelegd is waar we in alle rust en ruimte een perfecte plek voor ons tentje vinden!

In de loop van de dag komen ook daar natuurlijk wel wat campers en caravans-met-voortent bij, maar dat is logisch als je bedenkt dat heel Zweden vanwege 1 mei een lang weekend vrij heet en het bovendien heerlijk weer is Dat het nog vroeg in het jaar is, merken we aan de avondtemperatuur per half uur een paar graden zakt en uiteindelijk ’s avonds laat rond het nulpunt uitkomt! Maar daar hebben we een extra plaid voor bij ons en we slapen prima. Ook de vrijdag dag is het heerlijk weer en vermaken we ons uitstekend met nietsdoen in het zonnetje. Maar dat houden we niet langer dan een dag of wat vol, dan begint het weer te kriebelen, want alleen maar lui in de zon liggen is niet aan ons besteed.

En dus maken we zaterdag de oversteek van de oostkant van het Vättern naar de noordkant van het Vännern (je weet wel, die twee enorm grote meren in het zuiden van Zweden). Voor wie nooit kan onthouden welke van de twee links ligt en welke rechts (en daar wil je toch allemaal op een verjaardag mee kunnen scoren?!): het Vännern ligt links en het Vättern rechts. Ezelsbruggetje: de n midden in Vännern komt in het alfabet vóór de t in het midden van Vättern. (Vraag: mis ik het onderwijs? Antwoord: nee, maar afkomst verloochent zich niet denk ik).

Wat op de oude kaart een tochtje van niks lijkt (zeker na twee weken Michelin-regiokaarten in Frankrijk), blijkt in werkelijkheid een stuk waar we bijna een dag over doen, want pas rond 17.00 uur bereiken we Mariestad, aan de oostkant van het Vännern. We zoeken het verste plekje dat we kunnen vinden, zodat we met onze rug tegen een natuurreservaat aan staan (maar daar blijken ze in Zweden nogal gemakkelijk mee om te springen: het is hondenuitlaat- en visgebied en over ‘de rust verstoren van zeldzame vogels en ander levend spul’ doen ze hier niet zo moeilijk).

Het is geen plek om een paar dagen te blijven, maar we kunnen ’s avonds in Mariestad terecht voor een soort afsluitend vakantie-etentje en dat blijkt in de lokale pizza-bistro (met de wedstrijd “Bologna tegen een andere voetbalploeg” op een groot scherm waar we twee meter vanaf zitten) nog heel gezellig ook. De pizza’s zijn uitstekend, het ijs als dessert een afknapper, maar de vakantie zit er hoe dan ook op, morgen op weg NAAR HUIS!

Al om kwart voor tien vertrekken we de volgende dag definitief richting Noorwegen. Het is bewolkt, maar wel aangenaam van temperatuur en dus een prima rijdag. Nu we eenmaal besloten hebben om vandaag door te rijden naar Noorwegen, nemen we ook maar meteen de kortste weg. Dat brengt ons van het Vännern naar de grensovergang bij Magnor-Eda Glasbruk. Een oude bekende van ons, waar we al in geen jaren zijn geweest. De grensovergang is dan ook niet meer te herkennen. Een knots van een winkelcentrum met megagrote sportkledingzaak, juweliers, McDonald en weet ik wat al niet meer! Als je op het aantal Noorse auto’s op de parkeerplaats mag afgaan, moet dit wel heel voordelig winkelen zijn, maar… we kwamen om te kijken waar we ons Zweedse geld voor Noors kunnen wisselen en daar slagen we niet in. Vinden we wel een béétje raar, zo dicht bij de grens en geen geld kunnen wisselen omdat het toevallig zondag is. Helaas, dan maar een keer naar onze eigen bank in Noorwegen.

Rond twee uur passeren we de grens. Een beetje tegenstrijdig is het wel dat we, zodra we in Noorwegen zijn, proberen om nìet via de E-6, maar via secundaire wegen naar het noorden te komen. Maar dat rijdt vooral een stuk relaxter en bovendien kun je stoppen waar en wanneer je wilt. Daar maken we gretig gebruik van om een lunch-stop in te lassen op een gezellig plekje langs het Storsjø, ten noordwesten van Kongsvinger.
Niet lang daarna komen we automatisch toch op de E-6, dus daar leggen we ons maar bij neer. Voordeel is wel dat ze de E-6 hier de laatste jaren vernieuwd hebben en vooral een stukje omgelegd, zodat je niet door alle dorpjes hoeft waar je langs komt. Hoe en waar we de nacht door gaan brengen weten we nog niet precies. Het is natuurlijk nog erg vroeg in het seizoen, dus de nachten kunnen nog behoorlijk koud zijn, maar om in een hutje te kruipen terwijl het niet echt nodig is, ligt ons ook niet zo. We rijden door tot Sjoa en besluiten gewoon de situatie ter plekke te beoordelen voor we eventueel terug rijden naar Kwam (voor een kamer bij Sinclair), doorrijden naar Otta of toch ons tentje opzetten bij Sjoa.

Het wordt dat laatste. Hoewel het af en toe spettert, is het droog op het moment dat we het tentje willen opzetten en niet echt steenkoud. Het terrein ziet er nog echt winters uit en is op sommige plekken ook behoorlijk drassig, maar het terrein is zo groot, dat we toch wel een mooi plekje vinden voor de tent. Een wc-plekje vinden is lastiger als alle bomen kaal zijn!
Nadat de tent klaar is voor gebruik, rijden we terug naar Kwam om te eten bij Sinclair. We blijken de drukte van twee arriverende bussen en een groep wandelaars nèt voor te zijn en kunnen in alle rust kiezen wat we willen eten. De bussen blijken lijndiensten te zijn die pendelen tussen Trondheim en Oslo, waarbji de chauffeurs af en toe een etens- of ruststop maken. De passagiers kunnen op zo’n moment ook even eten, maar moeten er wel snel bij zijn, want als de chauffeurs klaar zijn, vertrekt de bus. Eén man krijgt zó laat zijn eten, dat hij het echt naar binnen moet schuiven om de bus niet te missen. Beetje sneu wel…

Na het eten rijden we terug naar de tent. We besluiten even aan te wippen bij Ola en Karin-Marie, hoewel we eigenlijk nog niet veel zin hebben in visite, maar om doodleuk langs te rijden en niet aan te wippen is ook zo wat als je al ruim 4000 kilometer onderweg bent. Ola herkent ons eerst niet, maar raakt daarna zowat in extase en staat te dansen in de kamer. Het is ook wel allemaal heel toevallig: hij is eigenlijk nooit thuis op zondagavond, omdat hij dan al weer onderweg is naar Moss (waar hij werkt) en uitgerekend die ene keer dat hij besluit om maandag vanuit huis te werken, bellen wij aan.
Ze verklaren ons een beetje voor gek dat we bij 2°C in een tentje gaan slapen, maar ze weten ook dat we niet om te praten zijn, dus nemen we na de koffie weer afscheid en rijden lekker naar ons tentje!

En de volgende dag zijn we THUIS IN NOORWEGEN!! We worden warm welkom geheten door Yurdan en Marco (die ons toevallig thuis zien komen) en daarna ook door de buurtjes. Het huis staat er perfect bij, zowel van binnen als van buiten, dus wat willen we nog meer. Vanaf nu gaat het grote ONTHAASTEN weer beginnen!