Nieuw schip en nieuwe gasten

Eerst nog even terug naar een uitstapje dat we vorige week maakten naar Geiranger, om een aanleiding te hebben onderstaande foto te plaatsen:

Ik vond hem te mooi om niet te gebruiken! Hij is gemaakt tijdens een tocht naar Geiranger, waarbij we via Grotli en de oude weg over het Strynfjell weer terug naar huis reden. Op de één of andere manier kun je bij dit huisje altijd wel een mooie foto maken, die ook steeds weer anders is dan de andere die we daarvan al hebben, dus nemen we er maar weer één!

Dinsdag maken onze gasten toevallig ook een tocht naar Geiranger, maar zij varen over naar Hellesylt en komen via Nordjfordeid en met de pont Lote - Anda via Sandane weer terug naar (ons) huis. Het weer is helaas niet super, Dalsnibba ligt in de wolken en is daardoor niet zo spectaculair, maar het is in elk geval droog.

Wij vermaken ons door in de middag bosbessen te plukken voor de vier-vruchten-jam (nieuw in ons assortiment): aalbessen, bosbessen, frambozen en 1 of 2 aardbeien (of misschien nog een paar). Het heeft 's morgens geregend, maar aan het begin van de middag wordt het droog. We trekken lange broeken aan (bah!) en laarzen en beiden gewapend met een beslagkom trekken we de bergen in. Na ruim een uur plukken, op twee verschillende plekken, hebben we voldoende. Dat laat zich ook eenvoudig omschrijven als: we hebben geen zin meer!
Thuis wacht ons dan de "leukste" klus: bessen lezen. Je staat er versteld van wat een troep je dan nog tussen die bessen vandaan plukt! Maar het resultaat is ruim een kilo bosbessen en als we dat combineren met al het fruit dat we al schoongemaakt en ingevroren hebben liggen, levert dat toch minimaal acht potten jam op (hopen we).

Terwijl we bezig zijn, komen onze gasten terug. Ze hebben twee hele leuke piramide-vormige kaarsen, versierd met roze en rode bloemen (helemaal mijn kleur!) als aardigheidje voor bij het afscheid meegenomen. Ze krijgen een mooi plaatsje in de hal.
Als de jongens die avond naar bed zijn, genieten we nog even met elkaar van een goed glas wijn en een al even goed gesprek. Jammer dat we daar tot de laatste avond mee gewacht hebben, maar zo gaan die dingen. Je wilt ook niet eerder inbreken in hun avondprogramma met de jongens.

We draaien een was en maaien het gras, maken het huis weer aan kant voor de volgende gasten die vanmiddag arriveren en Johan trimt het landje bij het fjord. Na een uitgebreide "koffiestop" (met de nieuwe gasten) en een verlate lunch, maken we het grasmaaien af en hang ik de was op. Het weer was, toen ik de was in de machine stopte veelbelovend, maar daar is nu weinig van over. Dan maar een keer noodgedwongen op de traditioneel Noorse manier de was drogen: net zo lang laten hangen tot het na een dag (of dagen) regen weer droog wordt! In Vlaardingen was dat een ramp, want dan zat er zo veel vuiligheid en stank in van de Botlek, dat je net zo goed opnieuw kon wassen. Hier zal dat wel meevallen….

En verder spotten we een nieuwe ster aan het 'cruise-firmament', de Costa Luminosa. Het blijft indrukwekkend om zo'n groot schip gewoon voor je huis langs te zien varen, als is ze met een lengte van 294 m dan ook lang niet zo groot als de Queen Mary 2, die met 350 meter het grootste transatlantische cruiseschip ter wereld is!

Het regent, het regent, de pannetjes worden nat!

Zondagavond begint het te regenen en dat houdt niet op voordat het maandag halverwege de middag is. Een mooie gelegenheid om de weblog bij te werken...

De bijna anderhalve week die we daarna tot het volgende bezoek hebben, worden vooral buiten doorgebracht. Johan verdraagt de warmte beter en hooit en maait waar hij maar denkt dat het nodig is, terwijl ik het lekker rustig aan doe onder het zonnescherm. En natuurlijk lunchen we regelmatig in Byrkjelo!

Woensdag 8 juli arriveert het eerste bezoek van dit jaar. We hebben het trouwens over ‘gasten’ als ze bij ons huren en over ‘bezoek’ als het gaat over familie of vrienden die bij ons komen logeren. In dit geval is het Ida Nap die een kleine week komt logeren en bijpraten. We wisselen de ‘praatsessies’ regelmatig af met uitstapjes, zoals naar Ørsta en Geiranger, omdat het anders de ene of de andere kant uit wel heel vermoeiend wordt en zo vliegt de week om. En op de dag van het uitstapje naar Ørsta na, is het weer al die tijd mooi weer en zijn we blij dat we het zonnescherm hebben!

Als Ida weg is, hebben we één dag om het huis weer in orde te maken voor de volgende gasten: een gezin met drie kinderen in de leeftijd van 4 tot 10 jaar. Dat is weer heel wat anders dan de eerste gasten (een ouder echtpaar zonder kinderen). Af en toe lach je je gek om wat die jongens zeggen of doen en andere momenten verbaas je je vooral over de grote verscheidenheid aan mensen en hun instelling, maar het is overwegend erg leuk om mee te maken.
Ze arriveren op een regendag (uniek moment!), maar kunnen zich de volgende dag meteen al koesteren in de warmte van een uitbundig schijnende zon. Een ideale gelegenheid dus ook om nog diezelfde middag de boot uit te proberen, want je weet nooit wanneer het weer omslaat.

Vrijdag komen Yurdan en Marco een tas vol kersen brengen (‘deze hebben we alvast voor jullie geplukt en als je meer wilt, ga je ze maar halen’) en trakteert de buurman ons op een bakje kersen uit eigen tuin. Stella heeft nog niet veel gepresteerd, dus de kersen zijn bijzonder welkom. We hebben zo veel dat we ook een flinke schaal neer kunnen zetten voor onze gasten en proberen ons door de dag en de kersen heen te eten voor ze gaan schimmelen. Dat lukt maar ten dele, zodat we toch ook een kleine hoeveelheid weg moeten gooien, maar het is niet anders.
Zaterdagmiddag zijn we bij Yurdan en Marco in Tistam uitgenodigd voor een tuinfeest. We gaar er voor de verandering met de boot ipv de auto naar toe. Eigenlijk zijn we niet echt van die feestnummers, maar het is prachtig weer, er zijn volop lekkere hapjes (door iedereen iets meegebracht) en het is erg gezellig. Terwijl Johan de ‘Nederlandse tafel’ opzoekt, raak ik gezellig aan de praat met wat Noorse dames. Heerlijk om zo mijn Noors weer wat op te halen en wat bij te leren!
Tegen het eind van de middag gaan we weer op huis aan en omdat we ons de hele middag tegoed hebben kunnen doen aan een grote variatie aan hapjes, kunnen we het avondeten simpel houden.

Zondag is het bewolkt, maar nog steeds een heerlijke temperatuur. Aan het eind van de middag trekt de wind ineens aan en draait naar het noordwesten, het begin van een regenperiode? Voor de tuin is het nog steeds bijzonder welkom en zo kunnen we ook meteen controleren of alle goten goed liggen. Voor de afloop aan de tuinkant heeft Johan de geul wat uitgegraven en een keurige goot neergelegd om het water af te laten wateren naast ipv over de toppbark. Langs die goot hebben we een paadje afgestoken, zoals we dat op de helling al overal gedaan hebben en de rest hebben we opgevuld met stenen. Je staat er van te kijken hoeveel emmers stenen je kwijt kunt op zo’n klein driehoekje land!! Maar die hoeven we niet te kopen, je kunt ze hier overal vandaan halen: uit het omgeploegde land van de boer of van een enorme berg waar we op weg naar Byrkjelo langs rijden.
Intussen zijn we ook al weer volop bezig met zaad verzamelen. Dit keer van grote witte pluimen (maar geen idee of we ook echt het zaad verzameld hebben of de vliesjes van de uitgebloeide bloemen) en van papaver. Ook van verse paprika drogen we het zaad, wie weet komt het nog gewoon op ook...

Het is hier fantastisch!

Met excuses voor de vaste lezers van onze weblog, maar er is weinig nieuws en het is bovendien veel te lekker weer om binnen te gaan zitten.

We hebben intussen bezoek gehad (waarmee we een paar van de bekende highlights bezocht hebben) en gasten. Volgende week komen er nieuwe gasten, de week daarop weer andere gasten en daarna weer bezoek. En al die tijd is het uitzonderlijk mooi weer. De 'regenweek' die al tijden aangekondigd wordt, laat nog steeds op zich wachten. Wel hebben we na een flink onweer de afgelopen week twee of drie lekker stevige buien gehad, maar die vielen 's avonds en dus hadden we daar geen last van. En bovendien waren die buien ontzettend hard nodig om te voorkomen dat de tuin helemaal verdorde. Sproeien is dan een druppel op een gloeiende plaat, maar een flinke bui doet wonderen!

De aardbeien groeien goed. We hebben al twee keer een maaltje voor het ontbijt kunnen oogsten (= in totaal 16 aardbeien!) en nu zijn we aan het verzamelen voor de nieuwe voorraad frambozen-bosbessenjam. Ook het gras achter de schuur komt aardig op, al is het onkruid nog fanatieker, dus dat heeft af en toe wat extra aandacht nodig.

En verder kijken we uit naar de appel-en pruimenoogst, want we hebben intussen een 'sapmachine', dus straks in elk geval genoeg sap om een paar potten appel- en/of pruimenstroop te maken!

Tot zover het laatste nieuws, volgende keer weer wat plaatjes!

Buiten te warm!

Dat kan òòk nog: dat het buiten zo warm is, dat je het lekkerder vindt om binnen wat te rommelen! En dùs natuurlijk ook een stukje voor de weblog.

Dinsdag trekken we naar Aure. Voor de statistieken: 308 km, vier overtochten, zes bruggen (waarvan één met tol) en twaalf tunnels in zeven uur reistijd. Omdat bij alle overtochten de pont al kwam aanvaren en praktisch meteen vertrok, kun je Aure dus niet sneller bereiken.
Het is koud, regenachtig en wordt gaande de reis alleen maar kouder en regenachtiger. Wat hebben we gedaan?!

Maar woensdag schijnt de zon en is de lucht strakblauw en wordt het 25°C! We lunchen dan ook in Aure. Qua omvang valt die lunch een beetje tegen, maar onder het mom van ‘wat er niet aankomt, hoeft er niet af ook’ leggen we ons daar soepel bij neer.

We vangen geen makreel maar wel een koolvis en een knots van een kabeljauw, die we voor de verandering maar eens roken ipv in alufoil in het kampvuur stomen en dat blijkt een enorm succes. Wat een lekkere vis! De kabeljauw is bovendien zo groot dat we daar op donderdag gewoon een hele avondmaaltijd aan hebben met zijn tweeën. Donderdag is het nog een graadje warmer en lunchen we dus opnieuw in Aure, maar opnieuw geen makreel. Wel zien we ze vrolijk springen in het fjord, maar wel ver buiten het bereik van onze hengeltjes.

Vrijdag doet het weer er nog een schepje bovenop en wordt het 27°C. Opnieuw lunchen we in Aure en helaas opnieuw geen makreel. Het mag zelfs een beetje een wonder heten dat Corry het vissen nog steeds volhoudt, want ze vangt na de eerste dag helemaal niets meer. O ja, toch: iets dat op een zeester lijkt, maar het niet is. Of toch wel? Wie het weet mag het zeggen (graag!!).

Maar ja, of je nou wat vangt of niet, er gaat toch niets boven gezellig samen vissen? Zaterdag zetten we de wekker op 05.15 uur!!! Zondag gaan onze gasten namelijk weg en we willen niet pas laat zaterdagavond thuiskomen als zij de volgende dag om 9.00 uur vertrekken. En nu we weten dat we gerust acht uur kunnen uittrekken voor de reis, zetten we dus de wekker. We hebben op de heenweg (o, wat slim!) al nagevraagd hoe vroeg de eerst afvaart op zaterdag is, en dat blijkt om 06.50 uur te zijn. We rekenen er op dat we een half uur nodig hebben voor wassen, aankleden, inpakken er wegwezen zodat we daarna rustig naar de pont kunnen rijden. Dat doen we en onder het motto ‘liever een half uur te vroeg, dan een minuut te laat’, bereiken we tien voor half zeven Aresvika, vertrekplaats van de eerste pont. Daar hebben we dan lekker de tijd om nog te ontbijten voor we als enige passagiers om exact tien voor zeven overgezet worden naar Hendset.

De rest van de reis verloopt supersoepel. Wat ziet alles er toch bij 25°en een zonnetje compleet anders uit dan bij 12°C en regen! We genieten van de terugweg dan ook meer dan van de heenweg en zijn rond 14.00 uur in Stryn. Daar doen we nog even wat weekendboodschappen bij de Bunnpris (=bodemprijs, dus goedkope winkel, maar had je anders verwacht?!) en rijden dan door naar huis. Daar constateren we dat we er (inclusief deze ca 600 km van de 'vakantie')nu in twee maanden Noorwegen precies 2000 km hebben gereden. Daar hadden we in Nederland soms maar twee weken voor nodig!

De gasten zitten heerlijk op het terras aan de voorkant, in de schaduw nog even van het uitzicht te genieten. Volgens hen komen steevast om 16.00 uur de bruinvissen langs, maar wij kunnen dat tot op heden niet bevestigen…
En zo hebben we vanaf zondag weer het rijk alleen. Ook deze gasten hebben de boel weer keurig schoongemaakt achtergelaten, dus we hoeven helemaal niets te doen!
Hoewel er al weken door meteo Norge aangekondigd wordt dat en regen op komst is, is die nog steeds nauwelijks gevallen. Het beetje dat zondagavond tijdens het onweer de grond bereikt is een druppel op een gloeiende plaat en omdat het de week daarop ook weer elke dag boven de 25°C is, besluiten we om donderdag toch maar te gaan sproeien. We hebben het grasveld opnieuw behandeld tegen mos en onkruid en dat heeft al heel wat mos losgemaakt, maar er zit nog veel meer en deze behandeling schijn je officieel tot 1 juli te kunnen herhalen, dus we zijn al twee dagen over tijd, maar wagen het er toch maar op.

Tussen de bedrijven door laten we woensdagmiddag de boot in het water (alles zit mee, de 'noodlijn' ligt er nog en we kunnen met niet al te veel moeite de ankerlijn weer boven water trekken om de boei aan te haken), wordt de heg op zomerstand gesnoeid (niet te kort), het gras gemaaid, de grond aan beide kanten langs het hek met de boer getrimd, de helling getrimd en gehooid, de schuur aangeveegd en natuurlijk weer het e.e.a. ‘opgepimpt’. Een haakwerkje dat als proeflapje begint, eindigt in een leuk hempje, waar dan weer van een oud T-shirt een bijpassend hempje bij genaaid wordt omdat het anders wel erg doorkijkt en zo besluiten we vanaf nu helemaal niets meer weg te gooien, want voor àlles verzinnen wij uiteindelijk wel een tweede leven! Stukken plank die we nog hadden staan, gebruiken we om een mooi ‘hekje’ om de aardbeien te plaatsen, zodat we met trimmen en maaien makkelijk om de aardbeien heen kunnen en stukken goot die we nog over hadden, worden ingezet om het regenwater (àls het nog weer eens gaat regenen) beter af te laten lopen langs het terras aan de voorkant. Van de stekjes van struikjes die we twee jaar geleden uit BB meegenomen hebben, knippen we opnieuw stekjes en zetten zo de toppbark bovenaan de helling helemaal af (moet je zien om te kunnen begrijpen, denk ik) en zo wordt alles elke keer weer mooier.

Ook met de kieviten gaat het goed, al blijven de jongen wel heel wat langer 'onder moeders vleugels' dan wij hadden gedacht. We hebben tot nu toe drie grote en drie kleintjes gezien. De grote lijken de kleintjes (die nu ongeveer een decimeter groot zijn) in een soort co-ouderschap te verzorgen, bewaken en beschermen tegen al te opdringerige meeuwen, maar vooral tegen kraaien. Spreeuwen en kwikstaartjes laten ze daarentegen ongemoeid.

De rozen die tegen het hek met de boer staan heb ik vorig jaar ontzettend uitgedund (zou goed zijn tegen de luis, omdat ze dan meer kunnen ademen). De luizen tieren nog even welig, maar datzelfde kan gezegd worden van de roos, dus nemen we dat eerste op de koop toe. Aan de voorkant bloeien de duizenschoon, 'onrust' en de margrieten, komen de wilgenroosjes sterk op en blijken ook de goudsbloemen het goed te doen (direct in de 'volle grond' gezaaid), dus al met al hebben alleen de stokrozen en de reuzenbalsemien het dit jaar af laten weten. Een aardige score!

En terwijl ik de koelte van de woonkamer (22°C t.o.v. 29°C buiten) opzoek en rustig aan het verslag werkt, zoekt Johan buiten in het zonnetje een activiteit waarbij je het alleen maar warmer krijgt! Maar het ruìkt wel lekker!

Weer thuis.

We zijn weer thuis, Aure was heerlijk, maar het weer hier nog te lekker om binnen achter de computer te gaan zitten. Binnenkort meer nieuws, maar nu nog even lekker buiten genieten!

Kikker gaat vissen...

Omdat het de komende dagen prachtig weer belooft te worden, besluiten we ons boeltje bij elkaar te zoeken en lekker een paar dagen op Aure te gaan vissen!


Maar niet voordat we maandag eerst nog even het gras maaien en een nieuw project opstarten: aardbeien telen. We doen dat natuurlijk (zeker in eerste instantie) op zeer bescheiden schaal en starten daarom met tien plantjes Korona en tien plantjes Polka.

Volgens het advies van de 'plantenboerin' kun je die Korona zo plukken en eten, terwijl de Polka-aardbeien ook geschikt zijn om in te vriezen of jam van te maken. Na het onkruidvrij maken van de grond achter de schuur, is het een fluitje van een cent om voor de aardbeien twee bedjes klaar te maken en nu maar hopen dat ze willen aanslaan.

Voor de appels en pruimen hebben we dit jaar ook een nieuw project op het oog: Stroop koken! We hebben over het algemeen meer fruit dan we kunnen wegeten en als ik het recept goed begrepen heb, heb je voor één kilo stroop maar liefst vijf kilo fruit nodig. Kijk, dàt zet zoden aan de dijk. We houden je op de hoogte!

Een rustige week

Nu de schuur aan de achterkant geschilderd is, moet het stuk grond daar ook maar eens rigoureus aangepakt worden. We hadden het al een keer ‘een beetje’ gedaan, maar dat heeft geen indruk gemaakt op de brandnetels en ander onkruid. Nu doen we het serieuzer. Dat levert kruiwagens vol onkruid en stenen op en zelfs zulke grote stenen dat we die op de snuplass naast het huis neerleggen (om te voorkomen dat bezoekers bij het achteruitsteken tegen onze gevel aanrijden).

Het laatste stukje ligt er wel aardig bij, maar als je het goed aan wilt pakken, moet je ook de stukken doen die ‘er wel aardig bij liggen’, dus ook dat gaat op de schop en in de kruiwagen en pas als ik heel zeker weet dat er de eerste dertig centimeter diep geen onkruid- wortelvertakkingen meer liggen of stenen, hark ik de boel aan en strooi graszaad.
De regen die voor de hele week voorspeld is (maar niet gekomen) begint vlak daarna als op verzoek te vallen en houdt pas de volgende ochtend weer op. Dan breekt de zon door en wordt mijn ingezaaide veldje dus lekker verwarmd. Het kàn haast niet anders of dat moet een mooi stuk gras worden!

De rest van de week passeert zonder echt bijzondere ‘high-lights’. Er komen bijna geen cruiseschepen voorbij, we rommelen wat in huis en in de tuin en Johan werkt uren achtereen aan de website, die nu weer toegankelijk is. Onze gasten staan over het algemeen op voor wij wakker zijn, vertrekken voor wij ontbijten en pas aan het eind van de dag (soms zelfs van de avond) zien we ze ‘moe maar voldaan’ weer terug.

Donderdag besluiten we om ook maar weer eens een dagtocht te maken. We rijden ruwweg richting Bremanger en hopen een plekje aan de kust te vinden waar we èn in het zonnetje kunnen zitten èn een poosje kunnen vissen, maar die combinatie blijkt lastig te vinden.

Wel vinden we bij Mulen een schitterende vrije plek. Dat we die niet ontdekt hebben toen we hier (jaren geleden) al eens waren! Het moet wel zijn dat we op dat moment slecht weer hadden of net even ergens anders naar keken, want de plek is eigenlijk niet te missen. Hij ligt aan een fjordbotn en helaas ligt de aanvoer van zoet water bijna droog, maar dat kan een ander jaar best weer beter zijn. We noteren hem in elk geval op de kaart en in het ‘Vrije Plekken Register’, want je weet nooit.

We lunchen bij Svelgen, heerlijk in het zonnetje en drinken koffie op weg naar Ålfot. Daar willen we ook nog even lekker onderuit in het zonnetje, maar daar werkt het zonnetje niet aan mee. Wel vinden we zo’n lekker volle pol madeliefjes dat we die niet kunnen laten staan. Johan snijdt een pak melk open en de pol madeliefjes uit en transplanteert ze vrolijk verdeeld in onze eigen tuin. We rijden door naar Isane, nemen daar de pont naar Stårheim en rijden via Stryn weer naar huis. Onderweg eten we in Stryn (komen wij ook eens laat thuis, maar juist die dag komen onze gasten èxtra laat thuis).

Zaterdag begint bewolkt, maar zodra de gasten weg zijn, draai ik toch maar een was, want anders moet ik volgende week twee wassen draaien en dat is natuurlijk veel te veel werk ineens. Geloof het of niet, maar zodra de was klaar is, breekt de zon door. En al regent het links en rechts van ons en kunnen we de berg achter ons huis af en toe bijna niet zien door de regen, bij òns blijft de zon schijnen tot de was droog is!

En met een zonnige week in het vooruitzicht, met temperaturen tussen 25°C en 28°C, mogen we natuurlijk niet klagen als het zondag een wat minder uitbundig zondag is! Dat geeft mij ook weer de gelegenheid om tòch weer een stukje voor de weblog bij elkaar te fantaseren.

Het moet niet gekker worden!

Als we vrijdag naar Sandane gaan om wat boodschappen te doen en koffie-mèt drinken, stuiten we op de terugweg op de hoogvlakte op de kudde rendieren. Ze liggen heerlijk te herkauwen en uit te rusten en zo hebben we toch nog de kans om ze te fotograferen. Natuurlijk niet zo spectaculair als wanneer ze vlak voor je auto de weg oversteken, maar toch.

En hoewel er opnieuw een week met regen voorspeld is, is het zaterdag zulk lekker weer dat we de zuidgevel af kunnen schilderen. Johan is zo lief om mij de middenverdieping te laten doen, zodat ik dat stuk bijna helemaal alleen gedaan heb, terwijl hij natuurlijk de nok doet en vorig jaar het gedeelte onder het zonnescherm heeft gedaan.

Ook het plafonnetje bij de voordeur doe ik voor de tweede keer (niet boeiend genoeg voor een foto), terwijl Johan de rest van de windvang (uitbouw rond de voordeur) voor zijn rekening neemt. Nu staat de hele zuidgevel er weer prachtig bij!

Zaterdagmiddag rijden we nog even naar Bjørn Otto om te melden dat hij de steiger kan afbreken, maar daar is niemand meer aanwezig, dus moet dat wachten tot maandag. Zondag hebben we opnieuw heerlijk weer en maandag rijden we na de eerste koffie naar de Bygg. Terwijl ik binnen kom lopen, gaat de telefoon, maar ik heb alleen een mededeling over de steiger, dus piep ik er even tussendoor. We merken vanzelf wel of de boodschap overgekomen is. Op de terugweg even wat boodschappen in het dorp en dan weer naar huis...

... waar twee mannetjes van de Bygg bezig zijn de steiger weg te halen!!!!!

Het moet niet gekker worden! Straks krijgen de Noren nog de naam dat ze alles zo supersnel regelen!

De rest van de dag is het wisselend bewokt en af en toe valt er zò'n flinke bui dat ik besluit de lakens van de gasten maar binnen te halen nu ze bijna droog zijn. Waarom de Noren dat niet doen, wordt maar weer eens duidelijk als na zo'n bui de zon weer stralend doorkomt en het op het terras al gauw 25°C is!

Voor de lunch fatsoeneren we het stuk achter de schuur weer wat. We zetten de zinken golfplaten tegen het hek van de boer, zodat de grond de schuur in het vervolg ook gemaaid of getrimd kan worden. Johan neemt na de lunch de gedeeltes onder handen waar ik met de grasmaaier niet zo makkelijk kom en ik ben van plan het gras (dat tegen de klippen opgroeit!) te maaien, maar het blijkt ineens hartstikke guur geworden te zijn, dus bak ik tussendoor koekjes. Dat heb ik vorig jaar ook al eens geprobeerd, maar toen deed ik het met vloeibaar bakspul en (heel raar :-) dan worden de koekjes niet hard! Maar al doende leert men en het resultaat is dit keer een heel stuk beter!


En uiteindelijk aan het eind van de middag toch nog maar even gras gemaaid...

Lekker 'cocoonen'

Vandaag staan we lekker laat op, we zijn een beetje moe van gisteren. We kunnen niet schilderen omdat alles eerst nog een beetje moet harden voor we het de tweede keer kunnen doen en dat vinden we vandaag helemaal niet erg: het waait als een gek ventje! Dus maken we de gastenverblijven alvast in orde voor de gasten die donderdag komen. ’s Middags rijden we naar Byrkjelo voor een nieuwe lading topp-bark (houtsnippers) en een bus witte verf. Die verf moest nota bene speciaal besteld worden en we zaten er wel een beetje mee omhoog. Met de toppbark bedekken we een gedeelte van de schuine helling aan de voorkant net onder het huis om daar een mooie afscheiding te hebben van vaste planten en 'vrije radicalen' (mooi en minder mooi onkruid).

Op de heenweg kruisen we bovenop het fjell een kudde rendieren van een stuk of tien – twaalf, met indrukwekkende geweien. Zo laat hebben we ze nog nooit bij ons op het fjell gezien en ook al niet met zulke grote geweien. De koppen leken wel helemaal achterover te hangen onder het gewicht daarvan! Daar wil je graag een foto van zien? Helaas, beide camera’s lagen thuis! Dat zul je altijd zien. En we hadden nog wel afgesproken dat we mijn camera (die immers lekker klein is) altijd bij ons zouden hebben, want ‘je weet nooit’. Nou, fijn hoor, die rendieren moet je dus maar op ons woord geloven. De camera ligt intussen weer in de auto.

Op de terugweg halen we bij de dorpssuper een voorraadje fanta appel-perencider. Is hier een nieuwe smaak (in Nederland drinken we zulke dingen nooit, dus we weten niet eens of ze dat in Nederland ook hebben) en nog belangrijker: is een superaanbieding! Het is de frisdrank die Johan het lekkerst vindt en als hij dan tòch moet drinken, dan maar iets wat te pruimen is. Bij thuiskomst realiseer ik me pas dat ik zelfs voor een aanbieding wel erg weinig betaald heb. Het lijkt er zelfs op dat ik helemaal niet betaald heb voor de frisdrank! Nou is dat een welkom voordeeltje in het dure Norge, maar dit is al te gortig en dus ga ik na de thee even terug naar de winkel. De dorpsomroepster is daar ook net en die pikt het hele verhaal over ‘te weinig betaald en dan terug gaan naar de winkel’ mooi mee, dus morgen weet heel Utvik over die eerlijke Nederlanders.

Ik krijg helemaal een goed gevoel als ik hoor dat het meisje dat me geholpen heeft vandaag voor het eerst de hele dag alleen staat! Had ze toch mooi een kastekort gehad van bijna € 15,- ! Ze weet niet hoe vaak ze me moet ‘tusend takken’ . Laat het nou een Poolse zijn, die hier is komen wonen in dezelfde tijd dat wij het huis kochten. We zijn dus allebei nieuwe inwoners en onder de indruk van elkaars Noors. En leuk dat er ook nog Polen naar Utvik komen die niet alleen geïnteresseerd zijn in een snelle manier om aan een buitenboordmotor te komen (n.l door zoals twee jaar terug de botenhuizen open te breken!). Intussen wonen er zeker vier Poolse en even zoveel Nederlandse gezinnen in en om Utvik. Een internationaal georiënteerd dorp!

Verder kregen we vandaag weer een factuur van de ‘Stichting Noorse Luchtambulance’. Die steunen we (sinds mijn ‘epilepsie-incident’) met een jaarlijkse bijdrage, die we toevallig vorig jaar verhoogd hebben: ipv voor één persoon, betalen we nu voor een echtpaar. Dat levert een leuk voordeeltje op: als we voortaan in het buitenland (dus hier vandaan ook Nederland!) in het ziekenhuis komen te liggen, dekt de verzekering de komst van een Noorse verpleegster! Lijkt me een grappig gegeven, maar net niet grappig genoeg om de proef op de som te nemen!

David en Goliath

We hebben het nogal eens over de enorme cruiseschepen die hier vlak voor de deur voorbij varen, maar dat het niet alleen maar grote zijn, merken we als we vrijdag klaar gaan zitten voor de Quest. We hebben dat schip nog nooit gespot, dus geen idee wat we kunnen verwachten. Laat nou dat hele kleine, ogenschijnlijk onbenullige vrachtscheepje de Quest zijn!

Natuurlijk komt ie niet op dezelfde dag, laat staan op hetzelfde moment langs als de Ventura, dus is er wat knip-en-plakwerk voor nodig om je een idee te geven hoe de David en Goliath van de cruiseschepen zich tot elkaar verhouden. Maar hoe klein ie ook is, ook de Quest 'cruist' door 'ons' fjord voor een excursie naar de Briksdalsbre...

Een andere opvallende verschijning is 'Mein Schiff', het enige cruiseschip dat we hier ooit gezien hebben, waar zò groot de naam op staat. Een beetje last van grootmoedswaanzin?

Verder treffen we het enorm met het weer. Woensdag is, zoals gezegd de steiger naar de voorkant verplaatst en eigenlijk dachten we daar een beetje pech mee te hebben omdat er voor een hele week regen voorspeld werd. Maar die blijft woensdag uit, en donderdag, en vrijdag...

En ook zaterdag kunnen we gewoon lekker schilderen. Ik aan de windvang en de overkapping bij de voordeur en Johan aan de daklijst en nok.

Zondag denken we dan lekker in de tuin een middagdutje te kunnen doen, maar dàn hebben we net even pech. Het is zowiezo minder warm en minder zonnig dan de afgelopen dagen en aan het eind van de middag gaat het nog onweren ook! Dat hebben we nog bijna niet meegemaakt hier, donder en bliksem en hoosbuien die over het water trekken.

Maar maandag is het weer lekker weer en ook al hadden we gedacht eerst even naar Byrkjelo te moeten/kunnen om een nieuwe voorraad witte verf te halen, de verf is nog niet aangekomen, dus hebben we geen reden voor verder uitstel en kunnen ons meteen weer omkleden in onze schildersoutfit. We hebben wat moeite met opstarten, maar daarna hebben we al snel weer de slag te pakken en voor we aan de lunch toe zijn, is de gevel van de eerste verdieping geschrapt en geschuurd en is op de tweede verdieping het kit- en ander voorbereidend werk gedaan.

Bij de laatste kop koffie komt er vanuit het westen een behoorlijk buiencomplex opzetten, zodat we de laatste koffie binnen moeten doen. Daar plakken we meteen de lunch ook maar aan vast en daarna.... knapt het weer op, komt het zonnetje weer door en kunnen we gaan schilderen!!! Het zit wel eens mee, het zit wel eens tegen, maar bij ons dit jaar over het algemeen MEE!! En daar verbazen we ons over en daar genieten we van. Wat moet je ook anders?!

We gaan vandaag wat langer door (het zit nu eenmaal mee), maar aan het eind van de dag smaken we dan ook de voldoening van een gevel die er weer strak bij staat. En dan is ie nog niet eens voor de laatste keer afgelakt!

Verder kunnen we melden dat de stokrozen het definitief NIET gered hebben. Aan mijn groene vingers kan het toch niet liggen, gezien de foto van de lupine die we vorig jaar zelf opgekweekt hebben (en gezien al die andere zaadjes die het wel doen). Misschien nog een laatste poging voor ik me gewonnen geef en moet beseffen dat stokrozen net een stapje te hoog gegrepen zijn voor een beginnend tuinierster als ik...

En even een extraatje...

Dìt resultaat verdient natuurlijk wel een aparte vermelding:



Met nog even onderstaande foto als toegift, voor wie zich nù al niet meer kan voorstellen hoe het ook alweer was:

't Is feest, tralala!

Vandaag is het een jaar geleden dat Johan met succes geopereerd werd aan zijn hart. Dat is reden voor een (bescheiden) feestje. Daar komt nog bij dat we de voorgevel nu echt helemaal af hebben, de ramen gezeemd en wel en dat de steiger vandaag al (!!!) naar de andere kant verplaatst is. Gistermiddag zijn we op de terugweg van boodschappen in Byrkjelo even bij Bjørn Otto aangewipt om te melden dat we aan de voorkant klaar zijn en dat ons betreft de steiger verplaatst kon worden. Met die mededeling hebben expres gewacht tot we echt helemaal klaar waren, omdat de vorige keer tot onze stomme verbazing de steiger nog dezelfde middag werd gebracht. Nu is hij er een uur na thuiskomst nog niet en zelfs ’s avonds nog geen teken van beweging bij de Bygg vandaan, maar de volgende dag, nog vòòr de lunch, komt er een auto van Utvik Bygg met twee mannetjes die opdracht hebben gekregen om ergens een steiger te verplaatsen!

En natúúrlijk kan Johan het dan niet nalaten om nog dezelfde middag, nadat de ergste buiigheid achter de rug is, meteen de steiger op te gaan en een begin te maken met het afföhnen van dertig oude verflagen (beetje dik aanzetten). Dat betekent een nieuwe map in het fotobestand, namelijk die van ‘steiger achterkant’. Eens kijken wanneer we die map weer kunnen sluiten!

Nog even over Tweede Pinksterdag: daar doen ze hier wel aan, maar er wordt niet gevlagd. Wij maken die dag optimaal gebruik van het mooie weer door uitgebreid in het zonnetje koffie te leuten, met een heerlijk stuk chocoladetaart-met-rumglazuur.

Verder doen we natuurlijk ook nog wat klusjes (vanwege het mooie weer iets meer klusjes dan gebruikelijk), zoals:

• ramen verfvrij maken en binnen en buiten zemen (gastenverblijven)
• achterkant van de schuur schilderen
• stekkies verpotten
• boot schoonmaken
• bramen verzorgen (uitgraven, nieuwe aarde, topbark)
• parkeerplaats boot trimmen en harken

En nog even over de stokrozen: ik denk NIET dat ze het redden….

Een vrolijke Pinksteren

De volgende dag regent het inderdaad en gaan we boodschappen doen in Stryn. Natùùrlijk keurig voorbereid met tassen en lijstjes en binnen anderhalf uur hebben we zo een auto vol boodschappen en kunnen we er voorlopig weer even tegen. Op weg naar Stryn zien we in Olden twee cruiseschepen liggen. Het ene is de Ventura (van dichterbij nog een stukje indrukwekkender dan vanuit de woonkamer!) en het andere, de Grand Voyager. Echt ‘grand’ kun je die echter niet noemen, zeker niet naast de Ventura!!

Ook woensdag en donderdag zijn regenachtige dagen en zo kil dat we zelfs af en toe een houtblok in de kachel doen om de ergste kilte uit huis te verdrijven. Buiten is het in deze tijd van het jaar sneller warm dan binnen, want als ik naar de winkel loop voor de weekendboodschappen, voel ik dat er al wat meer warmte in de lucht hangt, maar die weet nog niet tot binnen door te dringen. Vrijdagmorgen zit ik dan ook met mijn lekker dikke vest op de bank, maar diezelfde middag zitten we onder het zonnescherm voor het huis!

’s Middags komt de visboer langs. Da’s wel heel toevallig, want ik heb net van de week met de vishandel in Ålesund gemaild om te vragen wanneer de visboer bij ons langskomt. Helaas is die visboer met pensioen, dus lijken we pech te hebben, maar vrijdagmiddag rijdt er een andere visboer het pad op. Maakt niet uit, als ie maar goeie vis heeft. De vis wordt hier zowiezo duur betaald, maar dan wil je wel kwaliteit hebben! We kopen zes kilo zalmfilets, zes kilo gerookte kabeljauw en twaalf kilo verschillende soorten visburgers (een soort hamburgers maar dan van gemalen vis, met kruiden, knoflook etc). Moet genoeg zijn om schubben en kieuwen te kweken, maar natuurlijk vol van gezonde vetten en omega-3, -6 en weet ik wat al niet meer!
We maken het vanwege de hoeveelheid af op een mooi bedrag, maar de visboer vraagt zich wel af waar ik zo goed heb leren afdingen dat ik dat als Nederlandse in Noorwegen voor elkaar krijg. Hij belooft in september langs te komen om te kijken of we nog meer nodig hebben en anders zien we elkaar wel weer in mei volgend jaar.

De kieviten hebben intussen hun eerste vlieglessen gehad en of de boer het weet… de dag daarop gaat hij voor het eerst sinds we hier zijn weer zijn land op met de tractor om het één of ander te sproeien. De kieviten lijken daar geen last van te hebben, want ook de dagen daarna gaan de vlieglessen gewoon door, inclusief snoekduiken en jacht maken op kraaien.

Zaterdag is een stralende dag. Strakblauwe lucht, weinig wind en prima temperatuur (zoiets als bij jullie!). We gaan samen de steiger op om het schilderwerk aan de voorkant dit weekend af te kunnen ronden, dan kunnen we dinsdag naar Bjørn Otto om te zeggen dat ie hem naar de achterkant kan komen verplaatsen.
Met schilderen ben je natuurlijk toch beperkt in je tempo: op een gegeven moment moet je wachten tot de verf droog is. In de tussentijd draai je dan een was, maai je het gras, trim je een gedeelte van de helling en haal je de boot uit zijn winterjas (hij staat trouwens expres zo schuin om het water van de afgelopen week er vanzelf uit te laten lopen). Natuurlijk doe je dat niet allemaal op zaterdagmiddag, maar verdeel je dat een beetje: de activiteiten mèt geluid”overlast” en de was op zaterdag, de rest voor een keer op zondag. Uiteindelijk hebben we door de regen van de afgelopen week drie ZONDAGEN midden in de week gehad!
Dat 'in de tussentijd' is geloof ik wel een steeds terugkerend thema bij ons. Komt denk ik doordat we toch slecht stil kunnen zitten, ook al doen we tegelijkertijd (zoals beloofd) rustig aan. We lezen, puzzelen en fröbelen wat af en zitten soms zelfs ook even gewoon te zitten!

We weten eigenlijk niet of ze in Noorwegen ook aan Tweede Pinksterdag doen, maar dat zien we snel genoeg: of op de hele helling de vlaggen wel of niet weer in top gaan. Want kerks of niet, bij kerkelijke feestdagen gaat hier massaal de vlag uit! Wij sparen nog even door tot wij ook zo'n mooie vlaggenmast kunnen kopen...

Hemelvaart

Nog net voor Hemelvaart lukt het mij om het gras te maaien en te bestrooien met leuke paarse korreltjes. Dat moet effectief zijn tegen mos en onkruid en daar hebben we erg veel van. Nu maar hopen dat madeliefjes niet onder onkruid vallen, want daar hebben we met veel zorg en liefde nu 6 a 7 polletjes van gekweekt.

Verder is het heel vreemd, maar dat het Hemelvaart is, kun je hier meteen merken aan het verkeer. Het is zowiezo een stuk stiller, maar zeker wat betreft de vrachtwagens!
En terwijl ik van een eenvoudig wit hempje iets leuks probeer te pimpen, viert Johan Hemelvaart op gepaste hoogte!

De dagen daarna klimmen we samen op de steiger en dat is wèl zo gezellig. Terwijl Johan schuurt, føhn ik weer een stuk af, want van het gedeelte van de slaapkamer aan de voorkant op de eerste verdieping, halen we wel eerst alle oude verflagen weg voor we er nieuwe op strijken. Behalve blauwe, komen we verder bijna alle kleuren verf wel een keer tegen, maar bij rood voelen we ons toch het best, dus dàt komt er weer op. Het lukt ons om vóór zondag de eerste verflaag er op te zetten en dat is een goed gevoel, want vanaf maandag wordt er regen verwacht. Voor de tuin is dat perfect, maar met schilderen kunnen we dan even niet verder.

Intussen begint het zaaigoed in de 'kweekbakjes' ook al aardig op te schieten. Van de stokrozen steken al 9 stekkies hun koppie boven het plastic uit, de kruiptijm en kruiplobelia doen het ook goed en zelfs de wilgenroosjes komen in grote getale boven. De reuzenbalsemien wil echter nog niet zo en ook voor de violen moeten we wat meer geduld hebben, maar dat is dan weer een aardige oefening! Voor de stokrozen houd ik mijn hart vast, want dit is de derde poging. Bij eerdere pogingen kwamen we net zo ver als we nu zijn (een sprietje met twee blaadjes) maar als ze dan onder het plastic vandaan gehaald werden, verwelkten ze binnen een paar dagen. De komende week is dus beslissend!

Maandag begint bewolkt en stormachtig, maar ipv regen, krijgen we af en toe zon en dan trekt Johan tòch maar weer de stoute schoenen aan en gaat het kitwerk doen dat aan de volgende schilderbeurt vooraf gaat. Voor mij heeft het vandaag (gelukkig) niet zo veel zin dat ik ook de steiger op ga en ik vermaak me met wat prutswerk binnenshuis.

Voor morgen wordt veel regen verwacht, een mooie dag dus om boodschappen doen in Stryn en tot slot kunnen we melden dat het 'jacht'seizoen weer is geopend, met de Ventura als lichtend voorbeeld van wat ons de rest van de zomer op cruisegebied nog weer te wachten staat!