Veni, vidi, feestje!

Zondag 15 juli arriveren onze volgende gasten. We hebben er, zeker na de ervaring met 'Veni, Vidi, Foetsie' erg naar uitgekeken. Johan heeft knalhard gewerkt om de ramen van de logeerkamer geschilderd te krijgen voor ze kwamen, zodat ie daar tijdens hun verblijf niet mee verder hoeft en ook het kot aan die kant staat er weer helemaal geschilderd en stralend bij. Echt een genot om naar te kijken en ik kan dat dan ook niet vaak genoeg doen! Zondagmorgen de ramen nog even gezeemd en dan zijn we er echt helemaal klaar voor.
Van het weer op de dag van aankomst kan ik me niet veel meer herinneren, wèl van de eerste indruk die de gasten maakten toen ze om vijf over twee aankwamen: positief! We laten ze ‘hun vertrekken’ zien en daarna zijn ze een uurtje zoet met uitpakken en installeren. De koffie daarna smaakt prima, zeker met ònze zelfgebakken koekjes en hùn kakelverse krakelingen. Wat een ander begin dan met de vorige gasten, niet te vergelijken! Ze gaan lekker hun eigen gang, maar schromen ook niet om dingen te vragen, zonder ons steeds lastig te vallen met onnozele dingen. Het verslag van vorig jaar (dat in een mooie multomap in de openhaardkamer ligt) wordt uitgebreid doorgelezen, zodat ze van alles al een beetje op de hoogte zijn en daar ook lekker over mee kunnen praten.

Maandag is het heerlijk weer. Dàt is een aangename verrassing, want sinds ze vorige week in Noorwegen aangekomen zijn, hebben ze eigenlijk alleen nog regenachtig weer gehad. En dus duurt het niet lang voor het huren van de boot ter sprake komt. Het blijkt dat de oudste zoon zelf een bootje heeft, dus ze zijn wel wat gewend en de rest van de dag vermaken ze zich op en bij het water. In de loop van de middag komen ze weer boven en drinken we gezellig samen (hun) koffie en daarna gaan we weer gewoon lekker allemaal onze eigen gang. Het blijft ’s avonds nog net lang genoeg droog zodat ze buiten bij het kampvuur kunnen barbecuen en daarna doen ze lekker binnen de open haard aan.

Dinsdag is het bewolkt en miezert het af en toe en dus kiezen ze voor en dagtocht naar Geiranger en de sneeuw op het Strynfjell. Tot nu toe alleen maar positief. Ze voelen zich vrij genoeg om alles te doen wat ze leuk vinden en pakken alles wat ze nodig hebben, zonder dat we elkaar daarbij in de weg lopen. Kijk, met zùlke gasten komen we de zomer wel door!
’s Avonds na het eten maken zij buiten het kampvuur aan en even later worden we uitgenodigd om er gezellig bij te komen zitten en marshmellows mee te doen. Dat slaan we niet af, al laten we de marshmellows voor wat ze zijn. Tegen de tijd dat het begint te regenen, breken we buiten op en zetten we het gezellige gekout binnen voort onder het genot van opnieuw de open haard en een goed glas wijn. De avond vliegt om en het is dan ook al bijna kwart voor één voor we op bed liggen!

Woensdag staat de Briksdalsbre op het programma. Het is er niet het ideale weer voor, maar daar trekken ze zich niets van aan, “van een beetje regen smelt je niet en op kou kun je je kleden” lijkt het motto. In de loop van de dag wordt het beter weer, zodat wij buiten ook nog wat kunnen doen.
Al die dagtochten gaan je niet in je koude kleren zitten, dus houden ze donderdag een rustdag. Eerlijk is eerlijk, wij moeten ons even over de eerste schroom heen zetten voor we besluiten waar we mee aan de slag gaan, want je wilt ze toch ook niet bovenop hun lip zitten, het zijn uiteindelijk gasten.
De jongens hebben ons gisteren ‘Kubb’ zien spelen en dat is aangeslagen: direct na het ontbijt gaat het spel mee naar buiten en ook pa en moe komen er niet onderuit. ’s Middags gaan de jongens nog even spelevaren, de boot is ‘gekeurd’ en goed bevonden om lekker mee te scheuren op het fjord. Over een vaarbewijs hoef je je hier nog niet druk te maken, die paar bootjes die op een dag langs komen, kun je nauwelijks in de weg zitten.

Ik leg de laatste hand aan de paadjes op de helling en Johan ‘werkt’ verder aan de oostkant. Hij heeft een mooie oplossing bedacht voor het schilderen van de kopse kanten van de steunbalken. Die leken niet helemaal logisch geschilderd en daar maakt hij (natuurlijk!) weer iets moois van. Uitleggen is wat lastig, dus bekijk het maar goed op de foto!
Omdat de trimmer kapot is, ga ik de randen langs de paadjes op de helling met de snoeischaar te lijf, zodat we in elk geval weer kunnen zien waar ze liggen. Het is zulk groeizaam weer dat we wel twee keer per week kunnen maaien, maar dàt doen we natuurlijk niet! Wel maai ik ook het land bij de boot. Statens Vegvesen is daar met de grote maaier langs geweest en heeft de eerst anderhalve meter langs de weg gedaan, maar daardoor is het contrast met de rest zo groot, dat ik toch maar met de grasmaaier naar beneden ga om het weer een verzorgd geheel te maken!

Onze gasten pakken er een plaid en kussentjes bij en terwijl de jongens weer over het water scheuren, rusten zij even lekker uit met een goed boek! En zo is niet alleen de eerste indruk positief, maar kunnen we vaststellen dat we het gewoon getroffen hebben met zulke makkelijke gasten!

Regen en WK-Kubb

Maandag regent het het grootste gedeelte van de dag en hoe raar dat misschien voor Nederland ook klinkt, hier zijn we er blij mee!

's Avonds zien we eindelijk een groep van een beetje actievere bruinvissen. Dat hebben we nog bijna niet meegemaakt. 't Is alleen jammer dat ze komen als wij naar bed gaan...

Dinsdagmorgen is het droog, dus trekken we de stoute (wanden)schoenen maar weer aan voor een tochtje op het fjell. Nog voor we weer terug zijn bij de auto begint het te miezeren, maar we hebben het weer gedaan en dat geeft een goed gevoel. De rest van de dag blijft het een beetje af en toe regenen en dan weer droog en daar maken we dankbaar gebruik van door te schilderen en ramen te zemen als het droog is en te pauzeren als het even regent. Ramen zemen is hier trouwens wel wat meer werk dan in Vlaardingen of Beekbergen. We hebben hier alles bij elkaar 24 ramen en dan heb ik de zolder niet eens meegerekend! Maar goed, als ze van binnen en van buiten weer gezeemd zijn, kun je weer extra goed zien wat een geweldig uitzicht je hier rondom hebt!

Woensdag regent het bijna de hele dag. Aan schilderen komt Johan daardoor nauwelijks toe, maar ik aan haken en quilten des te meer terwijl Johan zich 'vermaakt' met nog steeds weer zoeken naar oplossingen om zijn eigen website te publishen. Daar is vorig jaar een begin mee gemaakt, maar toen is de boel vastgelopen, mogelijk doordat we een gekopieerde versie hadden. Nu hebben we een volkomen legale versie van NetObjectFusion, maar toch blijft hij storen. Om gek van te worden! We rijden wel even naar Byrkjelo om een nieuwe gieter te kopen en nog wat kleine spulletjes voor de tuin. Topp-bark (houtsnippers) is overal uitverkocht, dus daar moeten we nog een keer voor terug.

Donderdag is het weer wat droger, dus kan er weer geschilderd worden en pakken we de 'topp-bark-helling' samen even aan. Vorig jaar hebben we daar (naar nu blijkt) heel effectief het onkruid verwijderd, maar we zijn wat zuinig geweest met het doek dat onder de topp-bark moet, dus leggen we nu even wat extra doek op de overlap. Ook vullen we de topp-bark een beetje aan, het spul slinkt n.l. toch wel wat onder invloed van het weer en zo ligt de helft er weer keurig netjes bij. De stekkies van de bodembedekker die we uit Beekbergen hebben meegenomen zijn allemaal aangeslagen en nu moeten we alleen nog iets met het gedeelte vlak onder het terras. Komt goed, tijd zat...

Johan schildert het rechterkot aan de tuinkant en als je daar tussendoor niet steeds bent wezen kijken, sta je er versteld van hoe hij het toch steeds voor elkaar krijgt om het er weer als nieuw uit te laten zien! Wat is dat toch een mooi beroep, dat van schilder! Ik 'was' intussen de rest van het huis (die uitdrukking kennen jullie nu wel) omdat zondag de nieuwe gasten komen. Daar kijken we na het fiasco met de vorige bezoekers echt een beetje naar uit!

En verder zijn we er in geslaagd om eindelijk het spel 'Kubb' aan te schaffen. Het is een buitenspel met houten blokken en stokken en we hebben het jaren geleden in Zweden op campings zien spelen. We hadden het in onze herinnering echter opgeslagen als een 'echt oud Noors spel', maar konden het nergens te pakken krijgen. We wisten ook niet hoe het heette, maar afgelopen zaterdag in Nordfjordeid liepen we er bij een speelgoedwinkel ineens tegen aan, dus meteen gekocht!

Het leuke van het spel is o.a. dat je het met volwassenen en kinderen van alle leeftijden kunt spelen en op verschillende soorten ondergrond: tuin, strand, sneeuw... Heel in het kort komt het erop neer dat je eerst alle blokken van de tegenpartij moet omgooien en dan de koning (die in het midden staat). Maar er komt natuurlijk een heel stuk tactiek en techniek om de hoek kijken voor je dat voor elkaar hebt. Als je kunt schaken ben je in het voordeel en ook als je niet zo motorisch gestoord bent als ik, want af en toe richt ik echt naar rechts, maar ben je je leven niet zeker als je toevallig op dat moment links staat!

Hoewel de spelregels er wel heel in het kort bij zaten, hebben we intussen via een beetje 'googelen' op internet de uitgebreide en Nederlands spelregels gevonden en ontdekt dat er nota bene elk jaar een WK van gehouden wordt: in Zweden en (voor zover ik in de gauwigheid kon nagaan) alleen met Zweedse deelnemers, maar dat wordt na deze zomer misschien allemaal anders....

Voor meer info kun je kijken op http://www.vmkubb.com/ (vm is Noors en Zweeds voor WK).

Groot feest in Nordjfordeid

Vrijdag doen we het vanwege de aanhoudende warmte een beetje rustig aan. We blijven voornamelijk in de schaduw en omdat daar ook genoeg te doen is, vervelen we ons geen moment. Johan gaat verder met de oostkant en ik bereid de volgende serie stekkies voor op hun overstap van de kraamkamer naar de grotere wereld van 'een paar stekkies per potje'.Tussendoor leg ik steeds een paar leien op de nieuwe paadjes, maar omdat dat best zwaar 'werk' is, pauzeer ik regelmatig met een haakwerkje in de schaduw. Aan het eind van de middag gaan we nog even met de boot het water op. Het kost nogal wat moeit om de boot aan wal te trekken doordat het touw bij de boei in de knoop is geraakt, dus zie ik mijn kans schoon, trek (bijna) alles uit en zwem naar de boei.

Het water is een heerlijke temperatuur, dus een straf kun je dit niet noemen en bovendien is het zo gepiept. Om het echt vissen te noemen wat we doen, is een beetje te veel gezegd. het komt er in grote lijnen op neer dat we de lijn uithangen, wat heen en weer varen en van de relatieve koelte op het water genieten.

Als we het zat zijn, varen we even naar Invik en komen op de terugweg Robbie de Rob tegen! Hij dolt ons een beetje, want als we de ene kant op varen, komt hij aan de andere kant van de boot weer boven, maar hij laat ons toch wel zò dichtbij komen, dat we duidelijk kunnen zien dat het Robbie is. 's Avonds eten we pannenkoeken volgens het geweldige recept van 'Lekker-makkie-uit-een-pakkie'. Daar zijn die Noren over het algemeen erg goed in en worden wij automatisch steeds beter in! Zo houd je tijd over voor de leukere dingen in het leven dan eten maken!

En dan is het eindelijk zaterdag "070707". Weken geleden hebben we al een kleurijke brochure gekregen waarin uitgebreid melding wordt gemaakt van de grootse festiviteiten ter ere van de (her-)opening van de grootste en oudste winkelstraat van Nordfjordeid, hoofdstad van de regio Eid. Alles staat bovendien in het teken 070707: om 10.07 uur gaan de winkels open. Om 11.07 vindt de officiële opening plaats met doorknippen van een lint. Om 12.07 uur begint het orkest te spelen en gaan plaatselijke politici gratis aardbeien uitdelen en zo gaat het de hele dag door! Straatspelletjes, rommelmarkt, feestelijke aanbiedingen en nog veel meer.

Natùùrlijk willen we dat niet missen, dus hebben we deze dag vrij gehouden. We overwegen nog even om de langere route via Stryn te nemen omdat er bij het pontje Anda-Lote vandaag misschien een file staat, maar gewapend met puzzelboekjes en de instelling "We hebben geen haast" rijden we toch maar naar de pont. Daar is het opmerkelijk rustig, maar misschien zijn de meeste mensen naar de opening gegaan (en daar is het om 11.00 uur te laat voor). Maar ook bij aankomst in Nordfjordeid kun je nog niet spreken van drukte. We hebben dan ook geen enkele moeite de auto vlakbij de ingang van de zojuist officieel heropende winkelstraat te parkeren en doen de rest te voet. Het is moeilijk in woorden te vatten wat een geweldig feest dit is, daarom hieronder een kleine greep uit de vele foto's die we hebben kunnen maken...

En om het verslag van de feestelijkheden ècht compleet te maken, nog even een toelichting op de foto's:

1. Locale politici (lees: de locale politicus) deelt gratis aardbeiden uit. Die staan overigens ook op twee lange tafels en je mag er echt zo veel nemen als je wilt en zo vaak terugkomen als je wilt. En dàt doen we! Benieuwd wie van ons als eerste een aardbeienneus krijgt...

2. 'Drukte' op straat in de oudste en grootste (lees: enige) winkelstraat van Nordjfordeid.

3. Het winkelende publiek wordt (af en toe vijf minuten) onderhouden door de plaastselijke muziekkapel.

We sluiten af met een extra groot soft-is bij onze plaatselijke dealer in Byrkjelo en mijn dag is helemààl goed als we daarna nog even boodschappen doen bij de CO-OP en uitgerekend mijn grote vriend helpt bij het afrekenen!! Daar word ik gewoon helemaal vrolijk van!

Zondagavond om 18.45 uur is het eindelijk zo ver: de al dagen geleden door de Nederlandse weermannen aangekondige weersomslag bereikt Utvik!! We zien de bui al hangen boven het fjell en niet lang daarna tikken ook bij ons de eerste heuse regendruppels tegen het raam. Een uitgelaten mensenmassa trekt het dorp door, kinderen spelen in de plassen, iedereen is uitzinnig blij nu een eind komt aan de langste droogte-en hitteperiode van de afgelopen ...(?) Dat laatste is natuurlijk sterk overdreven, ik laat me even meeslepen door (toch wel) het enthousiasme waarmee we deze regen ontvangen. De tuin stond te verdorren en de pas geplante clematis en vooral de braam hadden de grootste moeite om aan te slaan. Aan dingen in huis kwamen we niet meer toe, terwijl ook daar leuke dingen wachten om afgemaakt te worden. Nu alleen maar hopen dat de regen even flink doorhaalt, want anders is het maar een druppel op een gloeiende plaat en schiet het land er niet echt veel mee op.

Note 1: Ik ben benieuwd hoe we over vier weken tegen de laatste alinea aankijken....!

Note 2: Volledigheidshalve moet m.b.t. de 'drukte' bij het straatfeest in Nordfjordeid wel opgemerkt worden dat de bevolkingsdichtheid in Norge een factor 45 kleiner is dan in Nederland. Waar hier een orkest van zes man zijn best staat te doen, zou je dus in Nederland meteen een orkest hebben van 270 man! Kijk, dàt scheelt een stukje!

Rijbewijs

In de nasleep van de epilepsie-aanval vorig najaar, moeten we hier weer voor elkaar zien te krijgen dat ik weer mag autorijden. Zo makkelijk als daar in Nederland over gedaan werd (O, wilt u dat melden, tja, dat kan,...) zo strikt zijn ze hier. Van maar liefst vijf overheidsniveaus hebben we brieven gekregen waarin stond dat ik in Noorwegen niet mag rijden: de huisarts, de districtsarts, de gemeente, de provincie en ten slotte drie brieven van de politie met steeds een latere datum waarop ik weer een 'aanvraag tot opheffing van het rijverbod' zou mogen indienen..

En omdat het over zo veel schijven heen gaat, gaat het ook weer over zo veel schijven terug. Ik belde met het ziekenhuis om een afspraak te maken met de neuroloog. Maar dat gaat zo maar niet, dat moet via de huisarts. Dus belde ik de huisarts om te vragen of hij een afspraak wilde maken met de neuroloog. Maar dat gaat zo maar niet, dan moet je eerst 'gezien' worden.

Dus naar de huisarts om persoonlijk te vragen of hij een afspraak wil maken.

Na vijf minuten stonden we weer buiten met de mededeling dat we nu verder moeten afwachten wanneer we een oproep krijgen van het ziekenhuis.

Het is maar goed dat we hier al in juni mee begonnen zijn, misschien dat ik dan in oktober net weer mag rijden. Toch geven we aan deze manier van doen de voorkeur boven de 'Laat maar waaien-aanpak' in Nederland, dus gaan we rustig het hele traject uitlopen!

Intussen vordert (natuurlijk) het schilderen gestaag en ook de stekkies schieten als paddestoelen uit de grond (dat wil je natuurlijk niet letterlijk zien gebeuren, want dan heb je een heus schimmelprobleem!). Ter afwisseling van het paadjes aanleggen heb ook ìk de kwast ter hand genomen en krijgen de ramen van de overloop en de badkamer hun definitieve verflaag (binnen). Ook dàt ziet er meteen weer een stuk beter uit!
Woensdag vinden we dat we zo hard gewerkt hebben dat we wel weer eens kunnen lunchen in Byrkjelo. Van het weer hoeven we dat niet meer af te laten hangen, want dan zouden we wel elke dag kunnen lunchen met een groot soft-is, maar dan gaat ook de lol eraf. Zodra ze ons bij de Spar (waar we het ijs halen) zien aankomen, loopt er al iemand naar de ijs-machine. Schandalig zo snel als je hier een stempel opgedrukt krijgt...! Het was vorige week zelfs zo erg dat ze bij binnenkomst meteen al zeiden dat het ijs nog niet klaar was, terwijl we gewoon boodschappen kwamen doen (maar inderdaad ook voor ijs kwamen natuurlijk!). Dus hebben we een rondje gelopen en de camping van Byrkjelo aan een inspectie ondeworpen. Die kwam er uitstekend uit, dus als we nog eens mensen kwijt willen, weten we waar we ze met een gerust geweten naar toe kunnen sturen.
We vragen voor een keer een extra grote soft-is en krijgen vervolgens een MEGA-softijs, waar we ons maar met moeite doorheen kunnen eten! Kost en paar centen, maar dan hèb je ook wat! Misschien moeten we van lieverlee een soft-ijs-machine op ons verlanglijstje zetten...:)

En Johan, die schildert gewoon dat het een lieve lust is!

Over paadjes aanleggen en zo

Bovenstaande foto wilden we jullie niet onthouden! 'Gewoon' een plaatje vanuit onze woonkamer op een zonnige zaterdagnamiddag. Vrijdagmiddag hebben we weer bezoek gehad van een stel Nederlanders. Gezellig onverwacht op de koffie geeft vaak de leukste bezoekjes. We hebben ze meteen maar enthousiast gemaakt om in de toekomst nog eens terug te komen en dan als huurders natuurlijk! De ene dag is Johan van de PR, de andere dag ik, maar het levert altijd dezelfde leuke reacties op. Zo zijn we tussen de bedrijven door ook steeds een beetje bezig om in de zaken te investeren!

Omdat het nog steeds doorgaat met zomeren, zijn er ook elke dag weer nieuwe foto's te maken van bijvoorbeeld de rozenstruik die tegen de schuur staat. Op geheel eigen wijze heb ik die vorig najaar zo enthousiast gesnoeid dat hij bijna met de hoofdstam gelijk gemaakt werd, maar minstens zo enthousiast loopt hij nu weer uit. Geweldig om te zien hoe de natuur zich niets aantrekt van mijn gebrek aan botanisch inzicht!

En dan hebben we natuurlijk nog de kwestie van paadjes op de helling. De helling is op sommige plaatsen zo schuin dat je er nauwelijks kunt staan. Dat maakt het maaien en bijhouden ook erg lastig en dus zijn we vorig jaar al begonnen met rond de fruitbomen een soort terrasen aan te leggen. Volgens hetzelfde principe (aan de hoge kant afgraven en het afgegraven gedeelte gebruiken om het hoogteverschil met het lager gelegen deel te overbruggen) ben ik nu begonnen paadjes aan te leggen over de volle breedte van de helling. De volle breedte wil zeggen een meter of 25 en als je nagaat dat de helling ongeveer drie verdiepingen hoog is, kun je daar zeker vier of vijf paadjes op kwijt. Genoeg te doen dus, zeker op dagen dat we in Byrkjelo lunchen, want dan werk je het er meteen weer af!

Dinsdag is onze vaste NordicWalkendag aan het worden. En hoewel we er vandaag eigenlijk geen van beiden veel zin in hebben, toch pakken we na de eerste koffie onze stokken, trekken onze wandelschoenen aan en rijden naar het Utvikfjell.

Het kost wat meer moeite, maar uiteindelijk bereiken we tòch weer een punt dat iets verder ligt dan vorige keer en dat geeft een goed gevoel. Het eindpunt van deze 3,5 km lange route hebben we dan nog lang niet in zicht, maar de opkomende moltes wel. In het Nederlands worden ze bergframboos genoemd en ze zijn hier een delikatesse. Tegen de tijd dat ze rijp zijn, trekken hele families de hoogvlakte op om ze te plukken. Vervolgens maken ze er jam van of vriezen ze ze meteen in om ze tijdens het Kerstdiner te kunnen presenteren! Als je ze bij een Noor aangeboden krijgt, heb je echt een goede beurt gemaakt, maar wij zijn er niet zo van gecharmeerd. We vinden ze puur vrij smakeloos en in jam zit er zo veel suiker bij, dat je een fruitsmaak niet meer kunt herkennen!

Toch hebben we ze een keer geplukt, want je moet wel weten waar je het over hebt natuurlijk. We vonden een geschikte plek en al lopend ontdekten we er steeds meer, het kon gewoon niet op. Toen het emmertje vol was en we aan de andere kant van het veld kwamen, zagen we het bord 'Privat område, adgang forbudt', ofwel: privé terreind, verboden toegang. We hebben een half uur op een moltekwekerij lopen plukken! Misschien dat ze dààrom niet smaakten, maar sinds die tijd talen we er niet meer naar!

Ten slotte, op het gevaar af dat jullie overvoerd worden door mijn steeds groener kleurende vingers en steeds groter enthousiasme voor alles wat groeit en bloeit in en om ons huis, een detailfoto van de rozen...

Veni, vidi, foetsie!

Het eerste bezoek is/was heel indrukwekkend: het kwam, het zag en het vertrok weer! De familie S. (vader, moeder en twee dochtertjes van 7 en 2) vonden na de rondleiding dat het uitzicht op de slaapkamer tegenviel t.o.v. onze woonkamer en ook vanuit de openhaardkamer is het uitzicht niet precies hetzelfde!! Bovendien vonden ze het wel heel vervelend dat we niet gezegd hadden dat wij ook boven sliepen... Meer zullen we er maar niet over schrijven hier!

De volgende (opnieuw stralende) dag gebruiken we om de helling een flinke beurt te geven. De margrieten die we vorig jaar gezaaid hebben, hebben zich flink vermenigvuldigd, dus die planten we her en der op de helling. Dat ziet er meteen een stuk gezelliger en verzorgder uit.

Ook met het vingerhoedskruid en de lupine gaat het uitstekend, maar de stokrozen en zelfgezaaide duizendschoon moeten het nog een jaartje over doen.

Nu de paarse ooievaarsbek, veldzuring en de vrouwenmantel zijn uitgebloeid, is het tijd om de helling te maaien. Johan gaat met de trimmer aan de slag en ik met de elektrisch heggenschaar. Dat lijkt vreemd als je denkt dat het over gras maaien gaat, maar er staan zo veel grote bloemen (bijna struiken!) op de helling dat het op die manier prima gaat. Bovendien is de helling te steil voor de grasmaaier. Sommige plekken zijn zo steil dat je op je knieën tegen de helling leunt om het hogergelegen stuk te maaien!

Als het gemaaid is, kunnen we ook bekijken of er nog meer paadjes aangelegd kunnen worden zoals we vorig jaar al naar de appel- en pruimenbomen hebben gedaan. Dat maakt het maaien in de toekomst misschien wat makkelijker en staat ook netter...Natuurlijk moet na afloop de trimmer ook weer netjes schoongemaakt worden en dat zijn allemaal klusjes waar Johan voor opdraait!

's Avonds duurt het tot 21.54 uur voor de zon achter de berg gaat en als we om 22.45 uur naar bed gaan, staat ie nog op de berg achter ons!
Het begint hier van lieverlee een beetje mediterraan te worden: 's morgens als we opstaan, zitten we bij de eerste koffie nog even in de zon achter het huis, maar bij de tweede zoeken we de tuin al op en tegen de middag zoeken ook de buren de schaduw op! Maar onze (regen)tijd komt ook nog wel hoor en dus genieten we voorlopig nog maar even hiervan!

Het ene bezoek na het andere

De komende tijd staat in het teken van bezoek. Dat begon afgelopen vrijdag al met de onverwachte komst van een Nederlands stel dat zich in Noorwegen wil vestigen. Via één van de vele projecten die daarvoor door Noren en Nederlanders is opgezet, kwamen ze op het eiland Solund terecht (ten noorden van Bergen) maar dat vonden ze te bekrompen/benauwd en dus zijn ze via via de omgeving verder gaan verkennen. Via een Nederlandse contactpersoon kwamen ze bij een Noor die ons zei te kennen.
Het bleek dat hij weleens bij ons voorbij is gevaren en gezwaaid heeft...! Afijn, aan een huis of een baan konden we ze niet direct helpen, maar het kan nooit kwaad je netwerk uit te breiden.

Maandag kwamen ze nog even terug om zonder Jarle (de Noor) nog even rustig door te kletsen en na het uitwisselen van de e-mailadressen vertrokken ze weer.

Maandag kwam ook het grootste cruise-schip langs dat we hier ooit gezien hebben. Zelfs de buurvrouw was er van onder de indruk, want zij tipte ons dat ze het schip in Olden had zien liggen! Nou, dat wil wat zeggen, dus de rest van de middag met de kijker in de buurt op de bank op het terras en ja hoor, daar kwam ze, de Grand Princess.

Dinsdag waren we lekker aan het schilderen en tuinieren (die klus is nooit klaar) toen we onverwacht bezoek kregen van onze Noorse vrienden Jan Magnus en Marie! Ze hebben een weekje vakantie en zijn nog nooit in Geiranger en op de Trollstigen geweest! Ook de Altanterhavsveien is iets waar ze wel van gehoord hebben, maar waar ze nog geweest zijn. Bij de Turist-inform in Byrkjelo nota bene hebben ze informatie gevraagd die wij ze makkelijk zo hadden kunnen geven! Typisch voorbeeld van: het buitenland beter kennen dan je eigen land!
We drinken gezellig een bakkie koffie en dan gaan ze weer door, op weg naar Geiranger met zijn schitterende watervallen en de Trollstigen met de ene haarspeldbocht na de andere...

En nu ligt het gras er weer keurig gemaaid bij, de auto is gewassen en het huis ook, m.a.w. we zijn helemaal klaar om onze eerste huurders te ontvangen! Heel spannend, maar wel leuk spannend. We zullen zien of dat zo blijft....

Jonsok... Wie z'n sok?

Hoewel volgens de Nederlandse metereologen vandaag de langste dag was, wordt zondag pas in Noorwegen het midzomer- nachtfeest gevierd, hier bekend als JONSOK.

"Jonsok (ook wel Sankthans genoemd (Sint / de heilige Hans) is de midzomerviering zoals men die nog kent op veel plaatsen in Noord-Europa. Doorgaans wordt er een groot vuur aangestoken i.v.m. deze viering, die plaatsvindt 's avonds op 23 juni, de vooravond van de betreffende feestdag.
"Jon" is een afkorting van Johannes. "sok" = Sankthans = een afkorting voor de gedenkdag van de heilige Johannes (de Doper), die de Rooms-katholieke Kerk viert op 24 juni.

Hoewel gekoppeld aan de gedenkdag van Johannes, is het midzomerfeest afgeleid van een oude, heidense traditie. Ze werd gevierd dmv. spel, dans, drank en allerlei heidense symboliek. Na de reformatie deden (staats-)kerk en overheid er alles aan om deze zedeloze viering te stoppen. Hoewel deze traditie enigszins minder werd in Denemarken, Noorwegen en Groot-Brittannië, hield ze beter stand in Zweden, Finland, Estland en Litouwen.

Op oude 'Primstaven' (houten staven waar de jaarkalender in gekerfd werd) werd Jonsok gemerkt door een kroon, een kruis, een zeis, een zon of een boom (lijkt ook echt allemaal op elkaar hè?!). Doorgaans werd een zomer- en een winterkant gebruikt. In bovenstaande Primstav worden het begin van de zomer (14 april) èn midzomer (24 juni, Jonsok) aangegeven door een boom.

In Noorwegen werd Jonsok een officiële feestdag onder Kristian V. Dat werd in 1771 weer opgeheven toen er gesnoeid werd in het grote aantal officiële feestdagen, maar in sommige gedeelten van Noorwegen is het tot op de dag van vandaag een officiële vrije dag. Dit jaar maakt dat niet uit, omdat Jonsok immers in het weekend valt." (bron: Wikipedia).
Bij ons in het dorp betekent het in elk geval dat er een soort bruiloftsoptocht komt, er wordt een groot kampvuur aangestoken (vlak bij de plaatselijke Bouwmarkt, dus volop hout beschikbaar!) en je kunt rømmegrøtt-med-spekematt eten en koffie drinken met wafels e.d.

Van deze langste dag van het jaar maken wij gretig gebruik door de heg te snoeien, de vierde quilt af te maken, te schilderen èn weer eens te lunchen in Byrkjelo. Want als het 's morgens bij de eerste koffie al te warm is om in de zon te blijven zitten, is het rond lunchtijd zeker warm genoeg voor een soft-is ipv boterham met kaas! Als klap op de vuurpijl kunnen we vandaag genieten van een heerlijk bord yoghurt met cruesli en verse wilde aardbeitjes! Niet te verwarren met de variant die je in Nederlandse tuinen nogal eens tegenkomt, want die zijn niet te (vr)eten, terwijl deze heerlijk zoet zijn en gewoon tussen de rotsen bij het water groeien.

En ten slotte komt ook de Oceana (van P&O) nog langsvaren. Nou, die mensen hebben een geweldige dag in Olden en bij de Briksdalsbre gehad!

Een rustige dag uit het leven van ...

Dit stukje is speciaal voor de mensen die na het lezen van onze weblog het gevoel hebben dat wij nooit stil zitten of uitrusten.
Al in het weekend hebben we gepland om vandaag eens niet direct te gaan schilderen of tuinieren, maar lekker wat te ontspannen! Het is (en blijft volgens de Noorse weerman) onophoudelijk zonnig en dus trekken we er vandaag maar eens op uit. Met Dien hebben we de hoogvlakte (het Utvikfjell) 'ontdekt', vandaag gaan we een stap verder. Een paar stappen verder zelfs, gewapend met stokken, drinken en mobiel, want je weet nooit. Na de eerste koffie (we drinken er standaard vier) gaan we op pad. Met de auto de hoogvlakte op, met de stokken in een lekker tempo een willekeurig pad op.
Het is even lastig om de juiste grip weer te vinden en de beste doppen. Bij dit soort grindwegen heb je eigenlijk zonder doppen de beste grip, maar dat maakt weer meer 'herrie' en daar zijn we beiden erg gevoelig voor, dus worden het de ronde doppen! Het gaat hier voortdurend heuvel-op-heuvel-af dus na een dik half uur houden we het voor deze eerste keer voor gezien. Het is nergens voor nodig om de boel meteen te overdrijven, dus we doen het rustig aan! Je hoeft hier ook niet eens ver te wandelen om van de immense rust en het adembenemende uitzicht te kunnen genieten.

Daarna even tanken in Byrkjelo en dan op naar de tweede koffie. Omdat het niet alleen heerlijk zonnig is, maar ook bijna windstil, is vandaag een prachtige dag om de boot te water te laten. Dus trekken we na de derde koffie onze waterschoenen aan, bespreken rustig de tactiek en rijden met de boot op de trailer naar het dorp.

Op de kade draait Johan de auto en steekt vervolgens rustig de trailer achteruit in het water. Het is al aardig vloed, dus de boot komt gemakkelijk los en eigenlijk is het in een vloek en een zucht gebeurd. Nog even de ankerlijn opzoeken om de boei opnieuw aan vast te maken, maar ook dàt is zo gepiept, zodat we nog vóór de lunch weer thuis zijn!

Tja, en als dat dan allemaal zo rustig en snel voor elkaar is, heb je nog genoeg energie over om tòch nog even iets in de tuin te doen. Dus trimt Johan de randen van het grasveld (dat ik gisteren heel rustig heb gemaaid) en neemt en passant de randen bij de parkeerplaats en een stuk van de helling mee. Om de dag compleet te maken, fietsen we beiden nog even vijf kilometer op de home-trainer en kunnen dan aan het eind van de dag met een voldaan gevoel lekker in het zonnetje verder gaan met genieten!

En wat ligt de helling er dan weer geweldig bij hè (als je tenminste weet wat een wildernis het was toen we in 2005 hier aankwamen) ?!

En na regen komt weer zonneschijn!

Gelukkig herstelt Noorwegen zich weer snel, kunnen we donderdag alweer van wat zonniger weer genieten en is het vrijdag weer uitgesproken stralend weer! De madeliefjes die Johan uit de Pyreneën heeft meegenomen en dagen achtereen liefdevol heeft verzord, hebben het eerste maaien overleefd en staan nu gezellig met zijn vieren in de tuin. Dankzij Dien weet Johan precies waar hij bij de volgende maaibeurt omheen moet maaien, zodat ie niet weer in stress hoeft of ze het wel of niet overleefd hebben!

Omdat het weer zulk lekker weer is, gaan we natuurlijk weer naar buiten. Johan gaat verder met het schilderen van de voorpui boven het raam. Heerlijk dat ie nog zo'n end verder komt met de nieuwe ladders! Scheelt weer als we "straks" een steiger moeten laten bouwen voor het bovenste stuk!

En ik doe van alles en nog wat: terwijl de was lekker in het zonnetje hangt, ga ik verder met de derde quilt voor de logeerkamer. Helaas heb ik geen donkerblauw quiltgaren bij me om die helemaal door te quilten, maar door de knoopjes blijft de boel voorlopig wel op zijn plaats! Tegen de tijd dat we naar Førde gaan, vinden we vast wel een winkel waar ik aan quiltgaren kan komen!

En voor de afwisseling bemoei ik me ook nog even met het onkruid op de helling. Het gedeelte voor het huis is intussen aardig gefatsoeneerd, zodat we volop kunnen genieten van de paarse ooievaar, witte margrieten en roze en paarse lupine, maar ook het gedeelte rond de appelbomen moet van lieverlee maar eens aangepakt worden.

Rond het paadje was het zo'n wirwar dat het pad niet meer te zien was en als we bij het appelen plukken niet onze benen willen breken over het onkruid, zullen we daar ook zelf iets aan 'moeten' doen.

Al met al weer een welbestede dag om met veel voldoening op terug te kijken. En zo'n dag af kunnen sluiten met een heerlijk stuk gebakken zalmlende, gebakken aardappeltjes en worteltjes is natuurlijk helemaal top!