Algemene Beschouwingen

Met op de achtergrond de Algemene Beschouwingen na de troonrede (wat had de Koningin trouwens een vreselijke jurkjas-jasjurk aan en wat zag Margriet er traditioneel veel charmanter uit!) en buiten een onophoudelijke afwisseling van felle opklaringen en hevige regenbuien (en dus ook de ene na de ander regenboog), blijft de temperatuur op een bescheiden 8 – 10°C steken en vermaken we ons vooral met binnenklussen. De kelder is helemaal af, de website voor 2007 helemaal bijgewerkt en de deur van het strijkkot weer teruggeplaatst.
De geappliqueerde kussens en de quilt voor het kinderledikantje liggen op hun plaats en het haakwerk vordert gestaag.

Van het geld dat we van de logees gekregen hebben, hebben we een kapzaag kunnen kopen (nogmaals bedankt!) en omdat we vaste klant zijn bij de CO-OP in Byrkjelo hebben we die nog tegen de aanbiedingsprijs kunnen kopen, terwijl hij allang niet meer in de aanbieding was! Het monteren is met een heel beperkte gebruiksaanwijzing nog niet eenvoudig, maar wij zijn niet voor een kleintje vervaard en de volgende dag staat de kapzaag (een hele mooie rode!) gebruiksklaar in de schuur. Natuurlijk moeten we meteen even proefdraaien en als daarbij de stukken hout of machine-onderdelen niet in het rond vliegen, kunnen we hem met een gerust hart definitief installeren!

Grote buitenklussen kunnen we vanwege het weer niet meer opstarten (als de regenperiode hier eenmaal begint, mag je blij zijn met elke zonnige dag er tussendoor) en dus ronden we binnen nog wat klusjes af. Zo moesten de ramen van de keuken en de openhaardkamer aan de binnenkant nog geschilderd worden en dat is zo’n klusje waar we nu mooi tijd voor hebben.

En verder kunnen we niet wachten tot het weer voorjaar wordt: een flinke hoeveelheid zaadjes ligt klaar in zakjes en doosjes om weer uitgezaaid en gepoot te worden. Zelfs van de reuzenbalsemien en het wilgenroosje hebben we nog zaad weten te bemachtigen. Via het internet werden we van het kastje naar de muur gestuurd, tot we uiteindelijk bij een Noorse site kwamen waar we te horen kregen dat ze dat zaad in principe wel konden leveren, maar dat ze zich afvroegen of dat wel verantwoord was! Er is namelijk een tijd geweest dat deze wilde bloemen zò populair waren, dat je ze bijna overal tegenkwam. Bovendien zijn het planten die zich zò snel verspreiden, dat ze gemakkelijk een (kleine) tuin overwoekeren. Kortom, de zaadhandel wilde niet verantwoordelijk zijn voor een nieuwe golf reuzenbalsemien en wilgenroosjes!

Gelukkig wisten we een plek waar we ze hadden zien staan (op weg naar Førde) en waar we de laatste keer terug uit Førde flink wat zaaddoosjes geplukt hebben en het zaad daaruit gedroogd. En dus kunnen we bijna niet wachten tot het weer voorjaar wordt! Kijken of het met de stokrozen, de wilgenroosjes en de reuzenbalsemien net zo voorspoedig wil gaan als met de 'Stiefmoederbloemetjes' (die we in Nederland gewoon viooltjes noemen).

Doordat Johan plamuurt en ik voor en na schuur, kan ik vandaag de ramen van de keuken en openhaardkamer al afschilderen en staat ook dàt er weer keurig bij. Weer een klusje gedaan waar je als buitenstaander bijna niets van ziet, maar waar je zelf erg veel voldoening van kunt hebben!

Nieuwe mijlpaal bereikt!

Vandaag hebben we een nieuwe mijlpaal bereikt: de hele oostgevel is helemaal af!! Bovenstaande foto is pas aan het eind van de middag gemaakt, dus krijg je niet optimaal het resultaat te zien van Johan zijn tomeloze inzet en vakmanschap, maar ALS morgen de zon schijnt, kunnen we altijd een nieuwe foto plaatsen.

HERFST

Het weer houdt zich voorlopig keurig aan het schema 'twee dagen mooi, twee minder mooi'. het weekend (en met name zondag) zijn grijs, regenachtig en kil. We stoken lekker de allesbrander, die alle gasten deze zomer wel hebben bewonderd, maar niet hebben kunnen ervaren hoe lekker die kachel de kilte uit het hele huis haalt! We zijn er nog altijd blij mee! 's Avonds wordt het echt bar weer, dus het volgen van de serie '24' kunnen we wel vergeten. Het is natuurlijk puur toeval, maar al vier zondagen op rij is het slecht weer en hebben we via RTL nauwelijks ontvangst!
Maandag belooft weer wat mooier te worden. We rijden naar Byrkjelo om verf te halen voor de keldermuren, want nu de vloer zo opgeknapt is en de kelder toch al leeggeruimd, is het wel zo slim om meteen de muren mee te pakken. Een mooi klusje voor mij, terwijl Johan verder gaat aan het kozijn van het strijkkot. Als de mooie deur er straks in gaat, moet het kozijn natuurlijk ook het bekijken waard zijn.

Op de hoogvlakte is duidelijk te zien dat het herfst is. Overal schiet het vuurrrood van de bosbessenstruiken tussen het lichtgroene mos door. Omdat het maandag niet zo zonnig is, is het effect wat minder spectaculair, maar als we dinsdag naar Byrkjelo rijden om (voor het laatst dit seizoen?) te lunchen, krijg ik Johan gelukkig nog een keer zo gek om even te stoppen om mij een foto te laten maken. Op zich is stoppen langs de kant van de weg niet zo'n gekke actie, maar hier is de hoofdweg van Bergen naar Trondheim niet meer dan een eenbaansweg waar je na elke bocht (en dat zijn er tegen een berg op een heleboel!) een grote vrachtwagen met aanhanger kunt verwachten, dus een béétje link is het wel. Dat het mooie plaatjes voor de weblog oplevert, is voldoende reden om toch even te stoppen.

Overigens zie je dat knalrode niet alleen op de hoogvlakte natuurijk, ook de heg bij de buren en een struik in onze eigen tuin lijken bijna lichtgevend als de zon er op staat.

En omdat dit stukje HERFST heet, zal ik verder niet al te uitgebreid ingaan op wat we verder die maandag en dinsdag gedaan hebben:

- de kelder verder afmaken,
- de oostkant bijna helemaal klaar met schilderen (de zwaluwen zijn vertrokken, dus Johan kon vrij zijn gang gaan),
- onkruid gewied en gras gezaaid vlak bij de compostberg achter in de tuin (de tuin wordt nog steeds groter en mooier),
- op één na alle handwerkjes waar ik een paar dagen terug mee bezig was, zijn nu af (maar gelukkig liggen er nog drie quiltpakketten in de kast!) en
- tussendoor nog het één en ander versteld op de naaimachine (die heeeeel oud is, maar door Johan zo goed gerepareerd dat we nog geen nieuwe nodig hebben!).
Even voor het juiste perspectief: het zijn wel allemaal dingen die wij IN PLAATS VAN en niet NAAST ons werk doen!

En terwijl ìk me met zulke tut-frutselwerkjes (uitstekend) vermaak, zit Johan aan de computer, zich voor de ik-weet-niet-hoeveelste-keer te verbazen over het hoe en wat van de website die hij gebouwd heeft en waar keer op keer storingen in optreden. Gelukkig is hij van de lichting 'Geef-nooit-op', anders was de pc al lang door het raam naar buiten.....

Met ons hoofd in de wolken

Het weer heeft hier momenteel een cyclus van twee dagen. Zondag en maandag waren pet, dinsdag en woensdag waren weer twee buitendagen. Gisteren bijna de hele dag regen en vandaag zitten we met ons hoofd in de wolken: dat betekent in dit geval dat de bewolking op een hoogte (diepte) van ca 50 meter hangt, waardoor je het gevoel hebt dat je de wolken bijna aan kunt raken! Klinkt misschien grappig, maar het betekent wel dat we maar een klein wereldje overhouden! In dat kleine wereldje kiezen we natuurlijk voor activiteiten waarbij we niet afhankelijk zijn van het weer. Johan gaat verder met de deur van het strijkkot en ik ga de keldervloer schilderen!

Dat betekent eerst een behoorlijke verhuizing en schoonmaak, want tot nu toe hebben we de kelder vooral als opslag- en werkruimte gebruikt. Overal staan dan ook dozen, oude blikken verf, planken en plankjes, stenen, potjes voor de zaadjes, schoenen, klompen, tuinhanschoenen, een workmate, bezems en ga zo maar door. Ook ligt in de keldertrapruimte oude vloerbedekking op de grond (gelukkig tegels!) die intussen te smerig is om beet te pakken, dus die gaat er ook meteen uit.

En terwijl ik me over de vloer ontferm, kan Johan natuurlijk ook niet stil blijven zitten en gaat hij verder met de andere kant van de deur van het strijkkot. De ene kant is helemaal klaar en prachtig geworden, maar het is wel een rotklus doordat ze er af en toe smerige verflagen op aangebracht hebben.

Maar het wordt prachtig en als in de toekomst de slordig met bakstenen gemetselde muren ook nog mooi lichtgrijs geschilderd worden, zou je er bijna willen wonen! Tussendoor bak ik een chodoladetaartje, want van al dat werken krijg je wel trek en verder vinden we het gewoon lekker!

Met onze gezondheid gaat het intussen (voor zover wij kunnen beoordelen) uitstekend. Behalve de bekende rug-en knieklachten hebben we verder niets te klagen en dat is inderdaad ook best de moeite van het vermelden waard. Bij dezen!

Sneeuwgrens op 500 meter!

Maandag 3 september zakt de sneeuwgrens tot ca 500 meter. Voor intimi: bij de ski-liften en de plek waar we gewandeld hebben ligt nu dus ook sneeuw! Statens Vegvesen heeft zelfs de sneeuwruimers al ingezet om de weg over de hoogvlakte sneeuwvrij te maken. Een hele geruststelling dat we vierwielaandrijving hebben!

Natuurlijk levert dat ook weer mooie plaatjes op, zoals wanneer de zon even door de wolken piept en de sneeuwtoppen bij Stryn uitlicht (al moet je daar wel oog voor hebben en gevoelig voor zijn, zoals één van onze gasten heel terecht opmerkte!).

Vanzelfsprekend vinden wij het ook heerlijk als de zon schijnt en hopen we op een 'Indian Summer'*, maar als dat er niet in zit, vermaken we ons binnen ook wel. Johan heeft immers zijn eigen werkruimte in de kelder, waar hij de deur van het strijkkot onder handen neemt (helemaal verfvrij maken, gaten stoppen en dan in de blanke lak!), zoals hij dat ook met onze badkamerdeur al heeft gedaan...

...en ik kan me de luxe veroorloven van naast het prutsen met de weblog, met drie verschillende handwerken tegelijkertijd bezig te zijn: applikeren, quilten en haken. Dat ik daar steeds vaker een brilletje bij op moet zetten interesseert me niet en bovendien heeft Johan er overal wel één liggen.

Intussen wordt ook de kattenfamilie van Rosina Wachtmeister gestaag uitgebreid. Livio en Livia hebben intussen gezelschap gekregen van Micio en Micia, Amica, Timo en Leonzio. En omdat we die over het algemeen halen in de souvenirwinkel in Skei en daar ook al onze gasten mee naar toe nemen, zijn we daar intussen 'kind aan huis' en wordt de laatste aankoop op een mooi bedrag afgerond, want, zo zegt de eigenares, "Dat doen we toch altijd?". Nou, dat hebben we nog nooit eerder gedaan, maar vandaag is een mooie dag om een nieuwe gewoonte aan te nemen, toch?!

*Indian summer is a name given to a period of sunny, warm weather in autumn, not long before winter. This time can be in late October or early November.

bron: Wikipedia

Met rasse schreden de winter tegemoet

De eerste winterse buien zijn Statens Vegvesen ook niet ongemerkt voorbij gegaan: ze nemen het zekere voor het onzekere en beginnen op 29 augustus al met het plaatsen van de sneeuwstokken. Die stokken markeren in de winter de zijkanten van de weg, als die door de sneeuw niet meer te zien zijn. Natuurlijk gaat dat volledig geautomatiseerd. Er rijdt een auto met een pneumatische boor en een grijparm, die de stok steekt in het gat dat de boor net gemaakt heeft. Soms gaat dat een beetje scheef, maar over het algemeen zijn ze aardig trefzeker.

Ook op het gebied van tunnelbouw staan Noren hun mannetje. En terwijl het meestal zo is dat je eerst een rots hebt en dat daar vervolgens een tunnel doorheen geblazen wordt, kom je het een enkele keer ook in omgekeerde volgorde tegen. Op de weg naar Ørsta plaatsen ze eerst een tunnel en wat er met de ruimte er omheen gaat gebeuren zien we misschien volgend jaar wel.

Als je nagaat dat dat twee maanden eerder gebeurt dan vorig jaar, kun je wel stellen dat het weer een beetje van slag is. Dat zei de frambozenboer een paar weken geleden natuurlijk ook al, toen ik ging vragen of ik eind augustus nog frambozen kon komen plukken, maar overal om ons zien we dingen die dat onderschrijven. Ook uit onze eigen 'tuin-administratie' valt op te maken dat het allemaal een beetje anders loopt dan vorig jaar. Schreef ik vorig jaar op de kalender dat de eerste appelen op 9 september geplukt konden worden, we hebben nu van de eerste (rode appel)boom de laatste appelmoes al voor eind augustus in de vriezer zitten! Benieuwd wat dit jaar verder nog voor verrassingen in petto heeft...

Nadat het laatste bezoek vertrokken is, hebben we twee dagen kou (gemiddelde dagtemperatuur 6°C) en regen. Dus cocoonen we lekker, met in de kachel een blok hout. Maar als voor donderdag weer beter weer voorspeld wordt, maken we meteen weer plannen voor buitenactiviteiten. Omdat Johan een nieuwe trimmer gekregen heeft, kan hij eindelijk de helling weer eens onder handen nemen. De oude trimmer heeft het na twee jaar trouwe dienst en heeeeel intensief gebruik (bijvoorbeeld herhaaldelijk maaien van een helling van 10 x 25 meter!) opgegeven en omdat ook de winkel waar we hem gekocht hebben, hem niet meer aan de praat krijgt, krijgen we volgens goed Noors gebruik onverwijld een nieuwe! Ook volgens goed Noors gebruik krijg ik trouwens geen dag eerder dan toegezegd toestemming om mijn rijbebevoegdheid opnieuw aan te vragen. Regels zijn nu eenmaal regels en omdat ik op 22 september vorig jaar de epilepsie-aanval heb gehad, kan ik pas vanaf die datum opnieuw toestemming aanvragen. Het is niet anders.

Ik draai donderdag twee wassen (de lakens kunnen dan lekker buiten drogen, want een droger hebben we hier niet) en ga vrijdag het lange gras weer te lijf. Ook de randjes langs het hek met de boer moeten maar eens aangepakt. Daar staan aardig wat wilde frambozen en als ik die nou dìt jaar een beetje netjes opbind, hebben we er volgend jaar misschien meer opbrengst van!

En verder kan ik die dag de gelegenheid weer niet voorbij laten gaan om een fotocollage te maken van het schitterende uitzicht dat we vanuit de woonkamer en de tuin hebben. Ongeveer hetzelfde uitzicht als op de foto in het vorige bericht natuurlijk (en echt waar, bijna exact vanuit dezelfde positie gefotografeerd!), maar zoals je ziet een wereld van verschil qua indruk, sfeer etc.

Dat was het dan!

's Nachts valt er nog een laagje sneeuw overheen, zodat we op 28 augustus omringd worden door besneeuwde bergtoppen! Als we Henk en Janna naar het vliegveld brengen is het op de hoogvlakte nog maar 2°C en omdat dat zelfs voor ònze begrippen bizar is, leggen we ook dat nog maar even vast op foto.

Het vliegtuig arriveert keurig op tijd op Sandane en na inladen van een stuk of tien, twaalf passagiers vertrekt het ook weer op de minuut nauwkeurig, richting Oslo. Een onvergetelijke week zit er weer op!

Weer met zijn tweetjes hebben we een geweldige zomer om op terug te kijken, met ontzettend leuke gasten, nieuwe ervaringen en nog maar twee maanden voor we weer naar Nederland gaan...

Laatste bezoek, eerste sneeuw !

Uitgebreider verslag van het tweede deel van het bezoek van Janna en Henk aan Noorwegen volgt, maar we wilden alvast even melding maken van het feit dat de eerste verse sneeuw van dit najaar gevallen is! Op de bergen aan de overkant is de sneeuw van afgelopen winter nog niet helemaal verdwenen, terwijl er vannacht een laagje verse poedersneeuw bovenop gekomen is. En als je nagaat dat de temperatuur vandaag bij ons op de hoogvlakte gestaag zakte naar uiteindelijk 3°C, zal het niemand verbazen dat de neerslag vandaag ook overdag valt in de vorm van sneeuw!

Een stuk vroeger dan vorig jaar, toen de eerste sneeuw pas op 25 oktober als een laagje poedersuiker op de bergen rondom ons viel.

Laatste bezoek van dit jaar

Het slechte weer houdt nog een paar dagen aan en we bellen naar Nederland dat de badkleding wel thuis kan blijven, maar maandag ziet het er ineens hoopvoller uit en dinsdag is het stralend zonnig!! Dat is voor Henk en Janna leuk aankomen na een vermoeiende reis! De file op weg naar Schiphol en de peperdure drankjes op Oslo Airport zijn dan al snel weer vergeten. Ze treffen bovendien een piloot die oog heeft voor toerisme en tekst en uitleg geeft bij de gletsjers en het andere natuurschoon waar ze overheen vliegen.
De familie Brobbel blijkt de gewoonte te hebben de vakantie te ‘openen’ met macaroni. Geen probleem, daar wordt door Johan moeiteloos in voorzien en het smaakt uitstekend! 's Avonds kunnen ze nog lekker even in de tuin genieten van het uitzicht en bijkomen van de reis.

Woensdag is het ook nog lekker weer en omdat dat ook maar zo om kan slaan, besluiten we er meteen van te profiteren en de tocht naar Geiranger en de oude weg over het Strynsfjell te doen. Zelfs Dalsnibba is meer dan de moeite waard en Janna en Henk vallen van de ene verbazing in de andere. Alsof ze ineens figurant geworden zijn in een Noorse ansichtkaart! Natuurlijk lunchen we op traditionele wijze in Geiranger, d.w.z. een groot soft-ijs ipv de meegenomen lunchpakketjes, maar die komen later op de dag ook nog wel van pas.
We eten 's avonds vanwege de lange tocht lekker makkelijk en toch heel smakelijk: brood met haring in verschillende sausjes.

De toch naar Geiranger is mij niet in mijn koude kleren gaan zitten en dus houden we donderdag een verplichte rustdag. Wel maken we in de loop van de middag een tochtje naar de Eidsfossen en plakken daar een rondrit door Sandane aan vast. Op de kade is het goed toeven in het namiddagzonnetje en verder doet de rust in het centrum weldadig aan. Voor het avondeten staat weer een typisch Noors gerecht op het programma: Pytt-i-panne. Een eenpansmaaltijd met klein gesneden vlees, aardappelen en groente, vergezeld van een spiegeleitje en wat zoetzure rode bietenschijfjes.

Vrijdagochtend spelen we Kubb, vrouwen tegen de mannen. Helaas winnen de mannen beide keren, maar dat mag de pret niet drukken. Onze oog-hand-coördinatie blijkt gewoon wat minder sterk ontwikkeld, kan gebeuren.
’s Middags gaan we door het "Geitendal" (door ons zo genoemd omdat er bijna altijd grote kuddes geiten op of langs de weg lopen) naar Skei, om de souvenirwinkel met een bezoekje te verblijden. Na een kopje koffie met wat lekkers en boodschappen rijden we weer naar huis. Helaas weinig geiten op de weg, maar wel wat groepen in de berm en toch ook nog één eigenwijze bok op die op de weg gaat liggen herkauwen.
We eten broccoli met gerookte zomerkoteletten en … de eerste zelfgemaakte appelmoes van het seizoen! Die smaakt uitstekend, dus dat belooft wat voor de komende porties.
’s Avonds spelen we een potje klaverjassen, waarbij helaas de dames weer verliezen! Maar we kunnen goed tegen ons verlies en het was een spannende pot, dus wat wil je nog meer.

Zaterdag is een lastige dag wat het weer betreft. De wolken jagen voorbij en hevige buien en felle opklaringen wisselen elkaar voortdurend af. Een tocht naar de Briksdalsbreen lijkt niet wijs, maar omdat we er toch even uit willen, pakken we de auto, rijden naar de hoogvlakte en lopen een stukje het voor ons intussen bekende pad op. Hoewel dreigend en af en toe een spetter, blijft het overwegend droog en net voor het echt gaat regenen, zijn we weer bij de auto.
Terug bij huis hebben we wel weer koffie verdiend en kunnen we even lekker bijkomen. Het blijft sterk wisselvallig weer. Vlak voor we gaan lunchen wordt het ineens weer lekker zonnig en we weten dan ook niet hoe gauw we ons weer op de stoelen in de zon moeten installeren om toch vooral elke zonnestraaltje mee te kunnen pikken, maar tien minuten later trekt het al weer dicht en kunnen we met een gerust hart naar binnen om een boterhammetje te eten.

Als we ’s middags nog even in de tuin willen ‘werken’ of willen Kubben, wordt het ineens heel guur, dus schakelen we over op plan-B. Henk heeft een nieuwe portie appelen geraapt, dus die moet weer geschild en daarna spelen we onder het genot van een Amaretto of pils een potje mens-erger-je-niet. Een geweldig spel, dat de eerste keer door Janna en in de herkansing door Henk gewonnen wordt. Eigenlijk hoef ik daarom niet te koken, maar ja, de pan staat al ‘op het vuur‘ en na het tweede potje hebben we best wel trek gekregen. Het is dan ongemerkt ook al bijna kwart voor acht! De lapskaus gaat erin als koek en zelfs Henk schept een tweede portie op!

’s Avonds spelen we nog een potje klaverjassen (waarbij de dames eerst vreselijk achterstaan, maar uiteindelijk toch winnen en echt alle mogelijkheden van het spel benut worden: verzaken, nat gaan, pit spelen) en duimen we gewoon heel hard dat het morgen een beetje weer is om naar de gletsjer te rijden. Volgens de Noorse meteorologen wordt het niet veel, maar we wachten maar gewoon rustig af….

Uitputtingsslag bij de neuroloog...!

Op het moment dat ik dit schrijf, is het al zaterdag 18 augustus en weer valt het me op hoe snel je dingen vergeet als je ze niet direct opschrijft. De leeftijd? De tijdloosheid? Hoe dan ook, hoogste tijd om even de afgelopen dagen in kaart te brengen. Maandag hebben we een lekker rustige schilderdag. Met uitstekend weer: halfbewolkt en voor het meeste droog en een aangename temperatuur om in je korte broek op de ladder of trap te staan. Het avondrood van gisteren wees al een beetje in die richting, maar het is toch altijd even afwachten of het echt doorzet!

Voor dinsdagavond hebben we het afscheidsetentje van de laatste huurders van dit jaar gepland. Natuurlijk weer rømmegrøt med spekematt, dat wordt een hele traditie hier in huis, alleen eten we (door het weer gedwongen) voor het eerst binnen ipv buiten. Een mooi kleed voor buiten hebben we wel, maar voor binnen nog niet, dus gaan we naar Sandane om te kijken of we daar kunnen slagen voor een mooi kleed. Echt groot is Sandane niet, maar er is een Domus (levensmiddelen en huishoudelijke artikelen), een ‘Til Bords’ (luxe huishoudelijke artikelen) èn we ontdekken nog een bloemen- en cadeauwinkel, waar ze maar twee passende tafelkleden hebben, maar één van de twee vinden we uitermate goed passen bij de inrichting en de tafel, dus die wordt het. Met kleed en verse spekematt gaan we weer op huis aan. De rest van de dag doe ik het een beetje rustig aan, omdat ik ’s avonds uitgebreid ga koken en Johan gaat verder met de gevel.
Het eten is opnieuw een groot succes. Na het eten nestelen we ons voor de televisie voor het concert van Sissel Kyrkjebø. We hebben onze gasten van de week al kennis laten maken met twee cd’s van Sissel en die hebben ze intussen zo vaak gedraaid dat we ze ook wel durven uit te nodigen voor het concert dat we op DVD hebben.
Ze weten de muziek èn de stem èn de uitstraling van Sissel net zo te waarderen als wij, dus al met al een heel geslaagde avond.

Donderdag zetten we de tweede stap in het traject om weer toestemming te krijgen om auto te rijden in Noorwegen: een bezoekje aan de neuroloog, voorafgegaan door een nieuw EEG. Voor het maken van het EEG meldt zich een aardige zuster die ongedwongen heel wat afbabbelt terwijl ze mijn hoofd voorziet van een kleine dertig plakkers met draadjes die moeten registreren dat het allemaal goed zit in mijn hoofd en er geen reden is om het rijverbod te verlengen. Het duurt alles bij elkaar een kleine drie kwartier voor ik met een keurig gewassen en geföhnd hoofd weer in de wachtkamer kan plaatsnemen, in afwachting van de neuroloog. Daar hebben we om 10.00 uur een afspraak mee, maar pas tegen half elf komt eindelijk ene dokter Vaaraas (spreek uit ‘Woros’) ons halen voor een gesprekje. Hij heeft zich niet goed voorbereid, komt heel onzeker over en raadpleegt voortdurend de in de computer opgeslagen gegevens van vorig jaar. We hebben de cd-rom met MRI uit Nederland bij ons, maar dat vindt hij (net als het EEG) eigenlijk overbodig. De MRI van vorig jaar is volgens zijn zeggen recent genoeg om te kunnen beoordelen of alles goed is. Toch worden de gegevens van het EEG naar het Academisch Ziekenhuis in Bergen opgestuurd ter beoordeling en als hij daarvan de resultaten binnen heeft, formuleert hij een advies aan de districtsarts. Die beoordeelt het opnieuw en stuurt dan een advies naar de provinciale arts, die het op zijn beurt weer beoordeelt en de politie adviseert… Op die manier word je automatisch een BN-er (bekende Noor)!

Het gesprekje met de neuroloog had in vijf minuten afgerond kunnen worden, ware het niet dat zijn collega’s (volgens zijn zeggen) vinden dat er een uitgebreid onderzoek moet plaatsvinden dat zo’n dertig minuten in beslag neemt. Samen met de beoordeling en het gesprek ben je dan snel drie kwartier verder. Maar onze Vaaraas vindt dat onzin en doet er dertig minuten over om ons te vertellen dàt hij het onzin vindt. Totaal gesloopt staan we na een half uur weer op de gang. Het voelt alsof hij ons een half uur gegijzeld heeft om tegenover zijn collega’s niet door de mand te vallen!!

We weten niet hoe snel we het ziekenhuis uit moeten komen om bij de plaatselijke bakeri-konditori koffie-mèt te nemen. Hoe het met betalen van het EEG en het onderhoud met de neuroloog zit, weten we niet. Meestal krijg je een factuur mee die je in de hal van het ziekenhuis direct dient te betalen, maar we hebben niets gekregen en lopen dan ook linea recta het ziekenhuis uit. Als ze geld willen hebben, weten ze je toch wel te vinden!

Het komt niet vaak meer voor dat we het tochtje naar Førde maken. De meeste dingen die we in huis nodig hadden, hebben we intussen wel aangeschaft en verder is ons motto nog steeds “Hebben we het echt nodig?” Dat heeft ons al heel wat geld bespaard, maar af en toe vinden ook wij het natuurlijk toch wel leuk om een dagje te shoppen. Dat doen we dan in combinatie met zo’n ziekenhuisoproep en wordt de avond tevoren goed voorbereid. Een veelheid van briefjes gaat dan mee in mijn tas en wordt zo systematisch mogelijk afgewerkt. De puzzeltocht brengt ons van de konditori eerst naar El-kjøp en de Europris. Hoewel we daar de eerste twee jaar een aardige ‘band’ hebben opgebouwd met het personeel (louter en alleen doordat we zo veel nodig hadden natuurlijk), is de nieuwigheid er voor hen ook wel af, maar we worden nog steeds heel aardig geholpen. Dat is trouwens toch wel één van de grote verschillen met de Randstad: mensen hebben hier nog de tijd om gezellig tegen je te doen, of dat nou bij een dure specialist of een goedkope winkel als de Lidl is. Jysk en Jernia staan daarna op het programma. De grastrimmer heeft het na drie jaar spontaan begeven en zeker met de schuine helling en alle randjes rond stenen e.d. is zo’n apparaat bijna nog meer onmisbaar dan de magnetron (hoewel….?!). We hebben hem meegenomen om te laten beoordelen of hij nog gerepareerd kan worden, maar degene die daar over gaat, is er niet, dus laten we het ding achter en spreken af dat ze ons bellen als ze meer weten. Door naar de Rema omdat de frisdrank die ik drink daar maar liefst 9 kronen goedkoper is dan bij ons in de buurt (op een prijs van 20 kr scheelt dat dus bijna de helft!).
Vervolgens naar de Biltema, een nieuwe zaak die echt van alles en nog wat heeft op gebied van auto (natuurlijk, want bil = auto!), inrichting, bouw, gereedschap, schoonmaak, sport, vrije tijd, kantoor, boot, verlichting en ga zo maar door. We hebben in de catalogus de tube-verlichting gezien die we in BB boven de eierdopjes willen hebben, maar helaas is die nog niet binnen. Wel slagen we voor wat andere dingen en komen er zeker nog wel terug. Op gebied van kleding, persoonlijke hygiëne en woningdecoratie kun je hier goedkoop terecht bij de Spar-Kjøp en daar gaan we ook even langs voor een leuke ‘welkom-deurmat’. Dan naar het tuincentrum, ook al nieuw en even gigantisch als Biltema en Spar-Køp. We gaan om ons te oriënteren op wat gezellige bloeiende struiken voor langs de boomgrens, maar waarom oriënteren als je het ook meteen mee kunt nemen? Bij de kassa ontdekken we tot onze aangename verrassing ook nog dat we op alles 25% herfstkorting krijgen en gaan dus met een goed gevoel èn met een vlinderstruik, een schitterende hortensia, twee herfstflocksen en een sneeuwbalstruik weer de zaak uit.

Na een soft-is en een bezoek aan de LIDL (nog steeds aangenaam rustig) is het dan wel tijd om weer op huis aan te gaan. We zijn al met al bijna elf uur op pad geweest en dat ga je voelen! Thuis wacht ons een keurig schoon achtergelaten huis, resultaat van de laatste huurders. Deze zomer is ons prima bevallen en zeker voor herhaling vatbaar. We zullen zien of we voor volgend jaar weer zulke gasten kunnen ‘strikken’!

Vrijdag is het ronduit slecht weer. Bijna de hele dag regen en storm. Zelfs zo dat we er niet over piekeren om de nieuwe planten in de tuin te zetten en dàt wil toch wat zeggen. Zaterdag doet er met 14°C en opnieuw veel regen niet voor onder, maar als het tussen de buien door even droog is, gaan we nu wèl even de tuin in en doe ik de hoogstnoodzakelijke boodschapjes in het dorp. Om de dag toch iets gezelligs te geven bak ik een taart, een uitprobeersel met overlangs doorgesneden en met marmelade besmeerde tussenlaag. Glazuur, oranje strooisel en amandelschaafsel maken het geheel compleet en morgen zullen we zien of ie nog lekker is ook!