We trekken er lekker op uit!

Natuurlijk houden we de zondagsrust in ere. Los van alle eventueel religieuze motieven is het immers gewoon ook goed om een vaste rustdag in te plannen! Maar maandag gaan we er dan wel weer lekker tegenaan. Ik schilder de ramen in het strijkkot en de openhaardkamer en Johan rommelt van alles en nog wat. Het is echt weer om lekker binnen bezig te zijn en ’s avonds de kachel aan te steken!

Dinsdag begint bewolkt, maar al snel na het ontbijt begint de lucht te breken en bij de tweede koffie ziet het er zo lekker uit, dat we het zonde vinden om binnen te blijven zitten. Om uitgebreid in de tuin te gaan zitten is echter weer het andere uiterste en zin om te schilderen hebben we niet, dus pakken we de rest van de koffie, smeren een paar boterhammen, pakken de hengels en gaan op pad. Het idee is om voorbij Sandane een visplekje te zoeken. Dat is iets meer richting open zee en dus misschien meer kans op vis. Als we eindelijk een mooie plek gevonden hebben, valt het met de vis helaas tegen, maar zo snel laten we ons niet uit het veld slaan, we zoeken gewoon een andere plek. Dat lukt niet meteen, maar intussen zijn we wel in Hyen, helemaal in de kom van het fjord. Daar zijn we volgens de gegevens wel eens geweest, maar we herinneren ons er beiden helemaal niets van. Een mooie gelegenheid om Hyen dan maar eens ‘helemaal’ te doen en dit keer wèl in onze herinnering op te slaan. Nou, heel Hyen is nog kleiner dan Utvik (omdat bij ons de omliggende boerderijen meetellen en die hebben ze hier niet!), maar vergeten kunnen we het niet meer. Behalve een heel idyllisch koffieplekje aan het water is er namelijk een informatiebord neergezet en een soort zuil opgericht omdat iemand bedacht heeft dat Columbus misschien wel een Noor was! Het hoe en waarom zullen we nog wel eens lezen, voor nu laten we Hyen weer achter ons en rijden naar Gjengedal. Ook zo’n weg waarvan we aannemen dat we er wel eens geweest zullen zijn, maar verder…? Na een kilometer of tien over een heel smalle en natuurlijk bochtige weg, komen we bij een splitsing. Nu we hier zijn, willen we ook alles zien, dus eerst de ene (keurig nieuw geasfalteerde) doodlopende weg en dan de andere. De ene brengt ons niet eens bij een snu-plass, maar we kunnen op de splitsing van twee oprijlanen naar huizen in elk geval wel draaien. Als we de tweede willen inrijden, komen we een bus tegen (!!!) en moeten dus even terug om de bus voor te laten gaan. Hoe verder we rijden, des te onwaarschijnlijker lijkt het dat hier überhaupt zoiets als een bus kan rijden, laat staan dat er een lijnbus rijdt, maar het zij zo.

De omgeving is trouwens schitterend, lichtgevend gele, groene en dode bomen wisselen elkaar af en de hoogvlakte strekt zich voor ons uit zo ver we kunnen zien.
Als het pad overgaat in een bom-veg (tolweg) doen we daar niet moeilijk over, we doen de verschuldigde Nok 40,- in een brievenbus en rijden verder. Bij een meer aangekomen, besluiten we te lunchen. Terwijl we genieten van onze laatste boterhammetjes met Nederlandse kaas, worden we ingesloten door de totale afwezigheid van industriële geluiden. Het enige dat je hoort, is het malen van je kiezen en de wind die zachtjes ruist in de bomen… Volgens een informatiebord zijn hier maar liefst 78 wandelroutes ‘uitgezet’. Voor niet-wandelaars: ‘uitgezet’ betekent hier in veel gevallen niet meer dan dat je er kunt lopen, maar van herkenbare of goed begaanbare paden is vaak geen sprake!

Op de terugweg maken we nog even een foto van de nieuwe kerstbomenaanplant. Afgaande op vele kleuren strikjes om de bomen, zijn de meeste al verkocht! Eigenlijk heb je dan voor één dag toch wel genoeg mooie dingen gezien, maar ja, zo'n doorkijkje vanuit gewoon een tunneltje onderweg geeft zo'n mooi beeld van de omgeving, dat die foto er ook nog maar bij moest.

Intussen is het zonniger geworden en besluiten we weer richting Utvik te gaan. Eerst nog even tanken in Byrkjelo en omdat we toch lekker op pad zijn, doen we ook even het weggetje naar de plaatselijke (best grote) Tine Meieri (zuivelfabriek). De weg blijkt zelfs nog verder door te lopen en nu we hier toch zijn, gaan we ook de héle weg! Die blijkt te eindigen waar een stuwmeer in wording is. De stuw is er al, het overloopsysteem ook, de bomen zijn ruim er omheen weggekapt… Alleen het meer is nog bijna leeg. Natuurlijk maken we een paar foto’s om over een poosje te kunnen zien hoe snel zoiets afgerond wordt en hoe het er dan uitziet.

Die avond zien we, volledig in strijd met de weersverwachting, avondrood! Eigenlijk weten we wat dat betekent, maar ja, de weermannetjes zullen toch ook wel wat weten…..

Woensdag begint bewolkt, maar al na de eerste koffie (tja, onze ijk-punten zijn inderdaad vaak de koffie-momenten!) breekt de bewolking en bij de tweede koffie is het duidelijk: we gaan ons verkleden en van deze dag optimaal gebruik maken door heerlijk in het zonnetje te schilderen! Want dàt is wel een groot voordeel van werken aan de westkant: je staat lekker in de zon!! Johan zoekt gewoontegetrouw de ladder op en ik ga verder met de onderpui achter de vuilnisbakken, ofwel de nis bij de keuken. En zoals het er dan aan het eind van de dag bij staat (terwijl het pas ín de grondverf staat) dan kun je bijna niet wachten op de volgende mooie dag...