Onze stek in vogelvlucht

De groep van familie en vrienden die ons wel en wee volgen via deze site groeit gestaag. Omdat niet iedereen 'aan het begin is ingestapt', laten we op deze pagina nog even in een paar foto's zien hoe we hier wonen.
De eerste foto is het uiticht vanuit onze tuin naar het noordoosten. De picknicktafel heeft Johan zelf gemaakt van hout dat we in de schuur vonden!
De volgende foto laat ons huis zien vanaf het water. Op de schuine helling staan twee appelbomen en twee pruimenbomen, waar we ons dit najaar helemaal ongans aan hebben kunnen eten. Het grootste gedeelte van de oogst is echter verwerkt in jam en compôte en ligt in de vriezer te wachten op onze terugkomst in mei volgend jaar.
Onze voordeur zit aan de achterkant van het huis. Het halletje voor de voordeur noemen ze een 'windvang'. De deurpartij is door de vorige eigenaar helemaal vernieuwd en dat is maar goed ook, want die heeft het meest te lijden van de weersomstandigheden: het kan hier in het Vestland (ja, idd het Westland!) behoorlijk te keer gaan!
Dat levert ook wel mooie plaatjes op, zoals je hier ziet.
Het zal best te maken hebben met het feit dat we 'uit de grote stad komen', maar we vinden het uitzicht hier eigenlijk altijd mooi. Of het nou regent of stormt, of de zon schijnt of dat de mist als een dikke deken op het water ligt, het blijft boeien.
En wat die mist betreft: als je de auto pakt en de berg op rijdt, kom je door de mist heen weer in de zon.

Behalve van het uitzicht, krijgen we ook nooit genoeg van het huis zelf. Ook dat ziet er steeds anders uit als je het vanaf een andere plek of met ander weer (en dus een andere lichtval) fotografeert.
En dat het niet het kleine huisje is waar we in eerste instantie voor gingen, laat deze foto aardig zien.

Hoewel in de herfst de wind en regen vooral uit de zuidwesthoek komen, komt in de zomer de wind juist vaak uit het noordoosten. Dat betekent dat we aan de achterkant van het huis al met een klein beetje zon, heerlijk buiten koffie kunnen drinken. Als op de berg waar we dan op kijken de eerste sneeuw valt, is de herfst echt over en wordt het tijd om naar Nederland te verkassen! .

En met dit kaartje hadden we misschien eigenlijk moeten beginnen: het laat zien dat Utvik bijna middenin de provincie Sogn & Fjordane ligt en dat die provincie bovenin 'het dikke stuk' van Noorwegen ligt. Het smalle stuk, met de provincies Nordland, Troms en Finnmark is gemakshalve niet afgebeeld.

Nu weet je in elk geval waar je met vakantie nog eens heen kunt !

HERFST

Intussen is het herfst geworden. De paddestoelen schieten als ... inderdaad, als paddestoelen uit de grond en de lijsterbes kleurt knaloranjerood.
We maken nog één voorraad compôte en verder pakken we geen grote klussen meer op, dat komt volgend jaar wel weer. Natuurlijk maken we onze slaapkamer nog wel af, want daar waren we voor het 'ziekenhuis-intermezzo' al mee begonnen en Johan doet nog wat kleinere klusjes, terwijl ik mijn gemak houd. Dat laatste gaat me op het moment wonderbaarlijk goed af, dus dat is alleen maar prettig!

Doordat we zo dicht bij de westkust wonen, hebben we zachtere winters dan in het binnenland, maar in de herfst heb je daardoor vaker te maken met mist. De zon probeert daar op het warmst van de dag even doorheen te prikken, maar echt warm wordt het daarbij niet meer, dus lunchen in Byrkjelo is er misschien niet meer bij! We zullen zien...

Een heftig weekje!

Met het binnenhalen en verwerken van de appel- en pruimenoogst zijn we al met al een aardige tijd bezig geweest. Op bepaalde momenten is het zelfs 'hard werken' geweest om zo min mogelijk van al dat lekkers verloren te laten gaan. Bijna 35 kilo appels en ruim 33 kilo pruimen hebben onder onze vaardige handen de weg gevonden naar compôte of jam en liggen nu in keurig voorverpakte porties in de vriezer te wachten tot ze genuttigd gaan worden! De hoeveelheid op zich was al een grote verrassing voor ons, maar dat de appels ook nog eens van een soort en kwaliteit zijn dat je ze zowel uit de hand kunt eten als in compôte e.d. kunt verwerken, is een reuze meevaller!

Het weblog 'terugbladerend' zou je gemakkelijk de indruk kunnen krijgen dat het ons hier allemaal voor de wind gaat en dat het alleen maar genieten is. Helaas is dat niet helemààl waar en staan ook wij weleens voor onaangename verrassingen...

Zoals bijvoorbeeld afgelopen vrijdag, toen Corry tijdens het grasmaaien ineens niet lekker werd, dubbel zag en vervolgens steil achterover tegen de grond klapte! Vlak naast het kampvuur, dus toch weer mazzel, want niet met haar hoofd op een steen (!), maar verder niet echt lollig.
De ambulance moest eraan te pas komen om haar af te voeren naar het ziekenhuis, waar de voorlopige diagnose van een 'algehele epileptische aanval' werd gesteld. Een MRI en EEG zijn voor de zekerheid ook nog aangevraagd, maar daarvoor moeten we naar een andere ziekenhuis en dat duurt dan weer wat langer. Zelf heeft ze er niet veel van meegemaakt omdat ze een paar uur mist, dus ook (bijna) geen nare herinneringen, maar WEL een waarschuwing om de zaken toch maar wat rustiger aan te pakken!!!

Nog één keer pruimen!

Na tweeënhalve week hebben we een pruimenoogst die er niet om liegt: bijna 17 kilo blauwe en 16 kilo gele pruimen! Op puur willekeurige selectiegronden kun je ze behalve in 'blauwe en gele' natuurlijk ook nog wel anders indelen. Bijvoorbeeld:

1. 'Pruimen van Jantje' en echt, zoals in het gedicht van Hieronymus van Alphen, als eieren zo groot!
2. 'Doorsnee-pruimen' , variërend in grootte, maar niet echt groot of klein.
3. 'Galpruimen' met vreemde onderhuidse bulten.

Nadere inspectie leert dat de bulten veroorzaakt worden door insecten, mogelijk vlinders of wespen, die een minuscuul gaatje in een pruim boren om daar vervolgens nageslacht te droppen!
Soms laten ze een beetje kleverige klontertjes achter (zoals bij de rechterpruim) zodat je ziet dat de pruim bezocht is, maar bij de linkerpruim lijkt het wel of het hele achterlijf in de pruim is blijven steken! Zoiets als een bij die zelf de steek niet overleeft...
Als iemand weet welke insecten dit doen, laat dan even een reactie achter. We willen alles over onze tuin weten!

En voor wie nog eens wil lezen hoe het ook al weer met de Pruimen van Jantje afliep, kijk op http://ourworld.compuserve.com/homepages/henkmerts/gedicht.htm#310

Sneeuw en ijs

Na drie dagen met regen, mist en lage temperaturen, accepteren we dat het nu echt over is met de mooiste zomer van de laatste honderd jaar en dat we ons op moeten maken voor de herfst.
Statens Vegvesen (Verkeer & Waterstaat) is zelfs al druk bezig met voorbereidingen voor de winter: overal langs de weg verschijnen weer de 'sneeuwstokken'. In de winter raken de reflectorpaaltjes helemaal ondergesneeuwd en daarom plaatsen ze deze stokken. Ze lijken overdreven lang, maar de sneeuw wordt hier tot twee meter hoge sneeuwmuren opgeveegd om de wegen vrij te houden.

We zijn echter wat voorbarig geweest met onze 'herftsconclusie': de zomer is weer terug en sneeuw en ijs lijken mijlenver weg.
Aan het sneeuwverhaal kunnen we niet veel doen, maar aan het ijs wel. Het is namelijk stralend zonnig weer, met zelfs op de hoogvlakte temperaturen boven de 20°C, dus..... gewoon weer lunchen in Byrkjelo, want je weet maar nooit wanneer het écht de laatste zomers dag is!

Voor mensen die zich zorgen maken over wat al dat lunchen in Byrkjelo doet met onze lijn: we compenseren de extra calorieën door zaterdag: de ramen te zemen, de auto te wassen, te stoffen en stofzuigen, een nieuwe goot op te hangen (6 meter boven de grond!), terrasjes rond de appelbomen aan te leggen en een emmer vol gele pruimen te plukken!

Een grote beurt.

Niet alleen het huis en de tuin, maar ook de auto heeft af en toe een onderhoudsbeurt nodig. Omdat we gewoon Nederlanders in het buitenland zijn, kunnen we de BTW over dingen die we hier kopen terug vragen als we het land weer uit gaan (het zgn. Tax-Free-systeem). De enige twee voorwaarden zijn dat je de BTW binnen twee maanden terugvraagt en het minimumbedrag van de aanko(o)p(en) moet Nok 300,- zijn (ca €37,50).

Als je verder bedenkt dat je hier op luxe goederen en arbeidsloon 25% BTW betaalt en dat de kosten voor dit soort activiteiten op het niveau van Nederland liggen, kun je je misschien voorstellen dat het de moeite loont om de grote beurt voor de auto in Noorwegen uit te laten voeren.

Daar komt nog bij dat ze hier natuurlijk veel meer dan in Nederland de noodzaak ervaren van goed onderhouden (terrein-)auto's en dus brengen we hier tegenwoordig met een goed gevoel de auto naar de dichtstbijzijnde (Chrysler-)garage... In ons geval is dat in Ørsta op slechts 125 km en twee pontjes afstand van Utvik en dus een reistijd van drie uur!!

Maar dan kom je ook schitterende plaat(s)jes tegen onderweg, zoals hier bij de pont naar Volda.

Verder hebben we zelf de afgelopen week al sterk de indruk gekregen dat de auto wel meer nodig heeft dan alleen de reguliere grote beurt: de pakking bij de EGR-pomp lekt en een schroef bij de cardan-as zit zodanig los, dat de auto bij afremmen op de motor steeds harder gaat gieren. Gelukkig hoor je dat voornamelijk in de auto en niet daarbuiten, maar het onderhoud neemt daardoor wat meer tijd in beslag dan gepland.

Maar ook daar wordt wel weer een oplossing voor gevonden: we krijgen voor twee dagen een andere auto mee. Eerst zou het een oude worden, maar dat durfden ze toch niet aan en dus wordt het vervolgens het andere uiterste: een spiksplinternieuwe Nissan-nog-wat, met maar 5000km op de teller en wel heel blits blauw. Hij rijdt lekker en voor een diesel erg stil, maar het is dan natuurlijk ook geen Jeep!

'Natuurweetjes'

Behalve dat het heerlijk is om in Noorwegen te zijn vanwege "rust, ruimte en reinheid" brengt het ons allerlei nieuwe weetjes.

Zo had Johan eindelijk tijd om het laatste deel van de Aardkinderen te lezen en ontdekte daarin dat je de appels het beste kunt laten hangen tot de vorst er overheen is en ze daarna vanzelf van de boom vallen, omdat ze dan minder zuur worden. Wat langer laten hangen kunnen we ons makkelijk veroorloven, want met de tien kilo die we al geplukt hebben en die nog in de kelder ligt door te rijpen, komen we de eerste weken wel door. En natuurlijk hopen we niet dat we snel de vorst er overheen krijgen. Zure appels kunnen trouwens ook erg lekker zijn (als je er eenmaal doorheen gebeten hebt!).

Verder leren we dat onze blauwe pruimenboom eerder vrucht draagt dan de gele. Ook geeft hij zo overvloedig fruit dat we, na de bijna 18 kilo die we in een week tijd geplukt hebben, geen blauwe pruim meer kunnen zien. Toch gaat de boom vrolijk verder met pruimen produceren en omdat wij ze nu met rust laten (ze zijn nu ook meelderiger en wateriger van smaak), kunnen de volgende gasten aanschuiven: wespen en vlinders!

Intussen rijpt de gele pruimenboom ook gewoon door, maar komt duidelijk later tot rijping dan de blauwe. En dàt is wel zo prettig, want anders zou je je gewoon geen raad weten met zo veel fruit. Aan de buren geven is geen optie, want die komen zelf om in het fruit en om aan de kant van de weg een tafeltje neer te zetten met bakjes pruimen te koop, daar zijn we net weer wat te bescheiden voor..

Overigens kun je je afvragen waarom we het een gele pruim noemen, want zodra ze rijp zijn, kleuren ze meer naar rozerood dan naar geel!


En dan tenslotte nog even het 'weetje' over effectief onkruid bestrijden: uittrekken, snoeien en bespuiten, maakt dat je binnen de kortste keren het mooiste onkruid van het dorp hebt. Wil je er echt en blijvend vanaf, dan moet je het zorgvuldig bedekken met karton (liefst onbedrukt, bruin golfkarton, omdat dat door de schimmels in de grond volledig afgebroken wordt) met daarop een laag topp-bark (houtsnippers). In de tijd die de schimmels nodig hebben om het karton af te breken, zullen de wortels van het onkruid het opgeven om naar een uitweg te zoeken en sterven vervolgens af. ALTHANS, dat is het verhaal. Of het echt werkt, zien we volgend voorjaar!

Een terrasje pakken.

Iedereen die wel eens in Noorwegen geweest is, weet dat je hier niet heen moet als je het leuk vindt af en toe 'een terrasje te pakken'. Daar kun je je gewoon bij neerleggen, je kunt (als je daar de ruimte voor hebt) ook je eigen terras aanleggen.

Dat is sneller gezegd dan gedaan en we hebben ineens erg veel respect voor het vakmanschap van de stratenmaker, maar na heel wat sjouw- en graafwerk hebben we aan het eind van de zomer een heus terras! En als we het dan tòch over vakmanschap hebben: moet je kijken wat een vakman met een 'beetje' verf kan doen!

Nu we het 'terraswerk' ontdekt hebben, ligt er nòg wel een stukje helling waar we onze nieuw verworven vaardigheden op kunnen toepassen. De helling bij de pruimenbomen is gemiddeld 60° en da's best wel steil! Als je geen last van je knie hebt, zou je het daar wel van krijgen. Maar het grootste nadeel is misschien wel dat de rijpe appels en pruimen zò de helling afrollen en dàt vinden we niet leuk! Dus gaan we ook daar met de spa, hark en snoeischaar voor dikke wortels aan de slag en het resultaat mag er zijn vinden we. En nu maar afwachten hoe de boel er volgend voorjaar bij staat, als we weer terugkomen...!

Tot in de pruimentijd...!

We weten niet meer precies tegen wie we bij ons vertrek naar Noorwegen hebben gezegd "Tot in de pruimentijd", maar voor al die mensen is het nu de hoogste tijd om hierheen te komen. De pruimen zijn rijp en in overvloed aanwezig! De takken hangen zwaar naar beneden van het fruit en ze kleuren steeds dieper paars. Omdat de fruitbomen op een schuine helling staan en de rijpe pruimen allemaal de helling afrolden, zijn we dit jaar begonnen met een soort plateautje aan te leggen: je graaft de helling aan de hoge kant van de boom af en verplaatst dat naar de lage kant, dan krijg je een horizontaal gedeelte rond de stam! Wat verder naar beneden hebben we dan nog een plank haaks op de helling neergelegd en gestut door twee stokken, zodat de pruimen die toch nog wegrollen, daar verzameld worden.

De eerste plukdag leverde dat binnen tien minuten een oogst op van twee kilo!

Maar behalve een geweldige pruimenoogst, hebben we ook een appelboom die vol hangt met mooie grote handappels! Vorig jaar hadden alle fruitbomen last van een wespenplaag, waardoor het fruit al aangevreten werd voor het de tijd had om door te rijpen. Nu hebben we geen wespen en een prachtig warme, droge zomer waardoor we een overvloed aan fruit hebben. En we hadden nog bijna geen fruit op zullen we zeggen!

Even een overzichtje:
begin augustus: bosbessen en frambozen
eind augustus: aalbessen (van de buren)
begin september: blauwe pruimen en appels
half september: gele pruimen en appels

Als je overweegt om hierheen te komen en je bent gek op fruit, is het misschien handig om met het plannen van een datum rekening te houden met bovenstaand overzichtje!

Huisvlijt

Vraag me niet hoe het kan, maar tussen alle bedrijvigheden met gasten, bezoek, klussen in de tuin en schilderen aan de gevel door, blijkt er ook nog tijd voor wat huisvlijt! Natuurlijk wordt er dan ruimte gemaakt voor een quilt(je). Het haakwerk (lampenkap, stoelkleedjes en onderzetjes) hoort bij de "puntjes op de i" van de inrichting van de openhaardkamer en het borduurwerk is een detail van de geborduurde loper die aan de muur in het trapgat hangt. Het is één van de weinige dingen die Olav Bjørn (de vorige eigenaar) heeft achtergelaten en zat (nog keurig in de originele verpakking) in één van de megagrote vuilniszakken met oude kleding en gordijnen die we op de zolder aantroffen. Omdat het er nog zo gaaf uit zag, vond ik dat het een plaatsje moest krijgen in ons huis, als aandenken aan onze start hier!

En hoe langer de schilder het laat afweten met plaatsen van de steiger, des te meer doen we zelf en we vinden zelfs iets waardoor ik een bijdrage kan leveren aan het schilderwerk: de onderpui wordt keurig betongrijs geschilderd! Da's toch wel een veel beter gezicht dan een deel met rode bakstenen gemetseld en een ander deel grote rotsblokken...

Tussen het werk aan de voor- en zijkant door, nemen we ook de ramen van de badkamer en overloop onder handen. Dat waren de slechtst onderhouden ramen, waarbij schimmel tussen het dubbele glas zat. Maar omdat het voorzetramen zijn, kunnen we alles demonteren, schuren, kitten, schilderen, schoonmaken en weer monteren. Ze wegen als lood en je staat er nooit handig voor, maar we worden er steeds handiger in. Ze zien er weer top uit en alleen al vanwege het uitzicht dat je nu hebt als je op het toilet zit, zou je willen dat je aan de diarree was!

En als ook die klus geklaard is, pakt Johan gewoon weer de ladder en gaat verder met de volgende verdieping...

Emma !!!

Even wat nieuws van een heel andere orde: op 27 augustus zijn we voor de tweede keer opa & oma geworden. Dit keer van een kleindochter. Ze heet Emma en is een maand te vroeg, maar dat was bij haar grote broer ook zo en die is prima opgedroogd!
En zoals dat gaat bij de geboorte van de tweede: de eerste lijkt meteen zó groot!

Excursie wolfabriek

Ons huis in Utvik staat aan het eind van een oprijlaan. Diezelfde oprijlaan gebruiken onze (enige) buren om bij hùn huis te komen. Omdat het onze enige buren zijn, vinden we het belangrijk om goed contact met ze te hebben. Uiteindelijk zijn we straks ook weer een half jaar weg en dan is het een prettig idee dat je buren hebt om op je huis te letten. We lopen de deur niet plat bij elkaar, maar weten elkaar te vinden als dat nodig is.

Onze buurman werkt als elektromonteur (of zo)op olieplatforms over de hele wereld en is steeds zes weken thuis en dan weer zes weken weg. Van onze buurvrouw ontdekten we kort geleden dat ze in een wolfabriek in het volgende dorp werkt. Bij die gelegenheid nodigde ze ons uit om een kijkje te nemen in de fabriek en dat doen we dan natuurlijk ook!

Volgens de buurvrouw is het één van de oudste wolfabrieken van Noorwegen en daar kunnen we ons alles bij voorstellen: de Arbo-wet is hier nog niet van kracht! Donkere werkplekken, veel lawaai en stof en zelfs bij de het nieuwste rek waar de spoelen klaargezet worden voor de weefmachines, moeten mensen op hun knieën zitten om de draden in te rijgen!

De buurvrouw zelf zit op de controle-afdeling en doet de hele dag niet anders dan rollen stof doorspoelen en controleren op weeffouten! Maar ze is van de straat en ze verdient er een extraatje mee en de fabriek op zich staat in zo hoog aanzien dat kroonprins Haakon en Mette Maritt er op hun rondreis door het land ook een bezoekje aan brengen. Ons bezoek was dus eigenlijk de generale repetitie voor volgende week! Kijken of we volgende week tijd hebben om langs de kant van de weg te gaan staan en naar ze te zwaaien.....!

The falling leaves...

Intussen dienen zich onmiskenbaar de eerste voorboden van de naderende herfst aan: de berken kleuren geel, de bosbessenstruiken rood, reuzenbalsemien en wilgenroosjes sterven af, de pruimen en appels rijpen door, de avonden worden koeler en de nachten langer. Toch is het nog moeilijk om je voor te stellen dat het einde van deze geweldige zomer echt nadert, als je 's avonds om half negen nog in je korte broek en hempje buiten van het uitzicht en de rust zit te genieten!

Door de geweldige zomer is er een overvloed aan fruit. Ola en Karen Marie namen al twee bakken met frambozen mee (die eten ze als dessert, rijkelijk overgoten met room!) en bij de buren kunnen ze met zijn allen niet opeten tegen de aalbessen (ripsbæar) die ze in de tuin hebben. Van het grootste gedeelte maken ze sap, de rest eten ze als dessert, rijkelijk overgoten met vanillesaus! Je verbaast je erover dat ze hier niet allemaal tonnetje rond zijn, want er is bijna niets dat "gewoon" gegeten wordt, overal past wel een sausje of rømme bij. Wij profiteren er ook lekker van, want we mogen de aalbessen plukken zo veel we op kunnen. En dat zijn er heel wat!!

Verder willen we met dit lekkere weer (we kunnen nog steeds lunchen in Byrkjelo!! *) en de naderende herfst nog zo veel mogelijk buitenklussen doen. Dat betekent dat Johan tussen de bedrijven door nog schildert en bomen in stukken zaagt en ik de tuin nog een beetje probeer te fatsoeneren, gedreven door alle informatie die ook hierover via internet beschikbaar is. (In een volgende aflevering komen we misschien nog wel terug op effectief en blijvend onkruid verwijderen want daar heb ik een paar héél handige weetjes over gevonden!)


* Voor de lezers die later ingeschakeld hebben: lunchen in Byrkjelo betekent dat het minstens 20°C is en dat we de gewone lunch (boterhammetje) vervangen door een soft-ijs in een naburig dorp. Wil niet zeggen dat we dat elke keer doen, want dan kunnen we dit jaar wel bezig blijven, maar als we ook nog hard gewerkt hebben, hebben we het wel verdiend!

Cultuurmo(nu)menten

Af en toe proberen we onze horizon wat te verbreden en behalve voor ons lekkere stekkie ook oog te hebben voor wat culturele aspecten van Noorwegen.
Dat doen we natuurlijk niet door 'domweg' ergens heen te rijden en iets te bezichtigen, maar we proberen altijd het nuttige met het aangename te verenigen.
Zo gingen we uit eten in Sandane en stuitten toen op dit prachtige oude hotel: hier bekend als het Gloppen Hotel. Je kunt er echt uitstekend en heel gezellig eten!



Een andere keer komen we (op terugweg van het zomerhuis van Jan Magnus en Marie) in Husum nog een prachtig hotel tegen. In de uitbouw en het balkon is prachtig gedetailleerd houtsnijwerk verwerkt!

Maar ook kerken, oude en nieuwe, trekken in Noorwegen volop de aandacht. Hier de oudste en best bewaarde houten 'Stavkirke',
die van Borgund,
Met op een steenworp afstand de nieuwbouw.

Sociale leven in Noorwegen

Hoewel we in Noorwegen vooral de rust zoeken, krijgen we af en toe wel bezoek. Niet alleen van Nederlandse familie en vrienden, maar ook van Noorse.

Zo belde afgelopen woensdag Ola Sveine ineens om een afspraak te maken voor een bezoekje. We kennen Ola en Karen Marie vanuit de tijd dat we gewend waren op Sjoa te kamperen.


Het bezoekje zou plaatsvinden op vrijdag, maar de reis hierheen verliep zo voorspoedig, dat ze al op donderdagmiddag ineens voor onze neus stonden. Geen probleem, dan stoppen we gewoon iets eerder met klussen en tuinieren en kletsen we een hele middag, avond en ochtend in het Noors! Erg leuk, maar ook een klein beetje vermoeiend wel.

Intussen belden Marie en Jan Magnus (de eerste Noren die we tot onze vriendenkring mochten rekenen) om ons uit te nodigen een weekendje naar hun zomerhuis te komen. Vorig jaar zijn ze bij ons geweest en vertelden ze dat ze (zoals zo vele Noren) een hytte (hut) op een hoogvlakte hadden gekocht. Ze waren er erg enthousiast over en als we hen bezoeken, begrijpen we waarom: dit is geen hytte, maar een serieus zomerhuis! Met een knots van een woonkamer en maar liefst vijf slaapkamers!

Van buiten ziet het er ongeveer uit zoals op deze foto, maar dan is er aan de linkerkant nog een grote uitbouw met de vijf slaapkamers en een badkamer!

Takkenbaan...

Na een weekje vakantie zitten we weer vol energie om de draad van het schilder- en tuinierwerk op te pakken. De schilder is eindelijk geweest om afspraken te maken over de verf en de steiger, we hebben een nieuwe, langere schuifladder besteld voor het overige werk en intussen gaat Johan vrolijk verder met zijn takkenbaan. Want zulke lappen gevel, daar word je niet vrolijk van!

Intussen houd ik me bezig met een heel andere takkenbaan: het verbranden en opruimen van de bomen die Johan en Jacob vorig jaar hebben omgezaagd. Alle kleinere takken moeten er eerst af, maar om die te kunnen verbranden moeten ze nog kleiner. Ook al het blad wil ik kwijt (=verbranden) en daarna moeten de overgebleven boomstammen netjes klaargelegd worden voor als Johan met de motorzaag komt om ze in hapklare brokken te zagen.

En als ik daarmee klaar ben, ligt er ook nog wel een perkje in de tuin dat gefatsoeneerd kan worden...









En zo blijven we nog wel een tijdje bezig, zeker als het zulk heerlijk weer blijft!

Midweekje vakantie

En hier hebben we het dan allemaal voor
gedaan: heerlijke knus slapen in ons tentje,
prachtig uitzicht onderweg op en verder rust, ruimte en vissen, vissen, vissen...

In dit kleine tentje kamperen we meestal. Er is net genoeg plaats om met zijn tweeën in te liggen, maar verder leven we buiten, dus waarom zouden we een grotere tent nemen. Als het regent, trekken we verder.

Hier staat Johan op de rots bij Aure te vissen. De eerste dag wilde het nog niet zo erg lukken, maar de aanhouder wint. En ook al vang je niets, je staat heerlijk in het zonnetje bezig te zijn. Stil liggen bakken is toch niets voor ons!

En dit is dan het resultaat van een dag vissen: vijf makrelen. In totaal hebben we deze dagen een stuk of tien makrelen gevangen (drie hebben we na het roken meteen opgegeten, zes stuks hebben we ingepakt om mee terug te nemen naar huis en ééntje werd teruggezet om nog even door te groeien! Verder ook nog een flinke koolvis, maar die vingen we 's morgens vroeg en bewaren is zonder koelinstallatie geen optie, dus ook die werd teruggezet. Al met al een redelijke vangst voor drie dagen.