Een paar hoogtepunten

Over het weer kunnen we het maar beter niet meer hebben. Gevolg is echter wel dat we minder in de tuin aan de gang kunnen of gezellige uitstapjes kunnen maken en meer gewoon in huis op de bank of achter de computer zitten. Dààr een spannend verhaal over schrijven, is een stuk lastiger. Een paar 'hoogtepunten' uit de afgelopen anderhalve week willen we je echter niet onthouden.

Zo is bijvoorbeeld het vliegengordijn voor in de kelder nu af. Het vervangt het bamboe vliegengordijn dat het zes jaar (zo lang zitten we hier al!) volgehouden heeft en spannend detail is misschien dat het uit minstens 320.000 lossen (haakterm) bestaat! Nee, dat hebben we niet bijgehouden, maar dat kun je met een meetlint en een stukje over naderhand wel uitrekenen :-) !

Verder zijn we de afgelopen week twee keer in Byrkjelo wezen lunchen dus  hoe slecht kan het weer helemaal zijn?! Maar we moeten daarbij wel opmerken dat de zon weliswaar daarbij nog steeds een voorwaarde is, maar de minimumgrens is aangepast naar "20°C bij ons op het terras" en daar kan het zo maar tien graden warmer zijn dan in de rest van de omgeving!

De spaarzame dagen dat het lekker weer is, zijn we natuurlijk ook in de tuin en op de helling te vinden, maar omdat jullie toch niet weten hoe die er precies bij lag, heeft het ook niet veel zin om een foto te plaatsen die laat zien dat we:

• gemaaid hebben,
• reuzenbalsemien verplaatst hebben van het ene uiterstse van de tuin naar het andere uiterste, waardoor ze meer zon krijgen,
• plantjes onderaan de helling gezet hebben (in de hoop dat die hun uitbundig bloeiende bloemen over de rand van de helling  laten hangen, maar de eerste bloemen moeten nog komen),
• een boom omgezaagd hebben,
• de paadjes met worteldoek en toppbark gefatsoeneerd hebben, waardoor ze beter zichtbaar en begaanbaar blijven en
• een toppbarkveldje rond de vlinderstruik en één van de pruimenbomen hebben gelegd, zodat we beter kunnen 'mulchen' (voor meer info zie: http://users.skynet.be/hofmeester/tuinartikels/mulchen.htm)

Wèl hebben we een foto van de coniferenstekkies, die drie (!) jaar geleden spontaan in één van de bloembakken op kwamen en die we sindsdien gekoesterd hebben. Als je nagaat hoe langzaam ze in die drie jaar gegroeid zijn, kun je je voorstellen wat een investering een boomkweker moet doen voor hij iets daarvan terugverdient!

En ten slotte een plaatje om te laten zien dat je ook met zulk wisselvallig weer nog steeds prachtige foto's maken van het uitzicht.

En het werd zomer... al was het maar voor één dag!

Zondag 5 juni is de zomer terug in Utvik. Het is de hele dag heerlijk zonnig, vanaf dat we rond 11.00 uur aan 'de brunch' zitten (en waarschijnlijk al veel eerder ook, maar daar hebben wij geen weet van!) tot we ’s avonds naar bed gaan. Eindelijk zien we weer eens hoe heerlijk lang het licht blijft!!! Dat hebben we gemist! Pas tegen kwart voor tien verdwijnt de zon achter de bergen aan de overkant van het fjord.

Maandag is de herfst terug en regent het de hele dag en dinsdag zou wat droger zijn, maar ook dan regent het aan één stuk door. Tegen de avond wordt het droog en komt onze Poolse overbuurman (Lucas) langs om het gat verder uit te graven waar de sokkel van vlaggenmast in moet komen. Johan was daar al aan begonnen, maar op een paar grote keien gestuit en  die haalt Lucas er in een mum van tijd uit. Goed gereedschap is het halve werk en als je dan ook nog jong van lijf en leden bent... Zo hebben we voor het zware werk een Poolse gastarbeider!
Donderdag komt hij terug om beton te storten voor de sokkel en al regent het pijpenstelen, hij gaat stug door. Nadat het beton een paar dagen uitgehard is, komt Lucas terug om de mast op te zetten. Wij hebben dan al het voorwerk gedaan, de mast in elkaar gezet en op zijn plaats gelegd, maar we wachten tot Lucas er weer is om de mast officieel in gebruik te nemen en de wimpel te hijsen.

De volgende dag is het heerlijk weer. Daar wordt meteen van geprofiteerd door nòg een keer één van de dubbele ramen er uit te halen. Het is bepaald niet streeploos opgedroogd en dat is een bijna even grote ergernis als het vuil dat er zeven jaar tussen heeft gezeten. Dus opnieuw de ladders tegen de gevel, de kamer verbouwd (je moet zo'n groot raam ergens laten) en zo mogelijk nòg serieuzer dan de eerste keer aan de slag met
met glassex en een verfkrabbertje. Als we het raam weer dichtschroeven (d.w.z. de twee ramen op elkaar), zien we echter toch nog weer een spetter die heel erg opvalt….. Daarom nog één keer het raam weer open en nòg een keer met krabbertje en doek en dan zetten we er definitief een punt achter. Het terugplaatsen is idioot zwaar, maar loopt soepel. Het resultaat is weliswaar niet perfect, maar we moeten ons daarbij wel realiseren dat het een raam is met glas van minstens vijfitg jaar oud!

Tussen de middag rijden we naar Byrkjelo, want het is (al voor de derde keer deze "zomer")20°C! Zodra we binnen komen, wordt de grote wafel al gepakt en niet lang daarna zitten we heerlijk in het zonnetje aan een welverdiende soft-is-lunch.

’s Middags maken we nog even een mooi platformpje met topp-bark rond de vlaggenmast. Dat voelt wel rijk hoor, als je dan heerlijk op je eigengemaakte bank in het zonnetje voor het huis zit, over het water uitkijkt en met zo’n prachtige vlaggenmast met vrolijk wapperende wimpel naast je!

Vraag niet hoe, maar we persen er nog een rondje sporten uit ook. Een kort rondje dit keer van een half uur ipv drie kwartier en dat sluiten we traditioneel af met een potje tafelvoetbal, dat al even traditioneel gewonnen wordt door Johan. Ach, soms moet je gewoon toegeven dat een ander iets beter kan!

Moet je tot slot eens kijken hoe onze kerstboom in de afgelopen zes jaar gegroeid is. En nu  maar afwachten wanneer de buren komen vragen of ze hem om mogen zagen...

Toch weer klussen...

Als het maandag 30 mei na weken storm en regen ineens windstil is en droog, is dit natuurlijk een geweldige kans om te kijken of we de twee grote ramen aan de voorkant met zijn tweetjes uit de scharnieren kunnen lichten om ook die ramen eindelijk net zo goed aan te pakken als alle ramen aan de achterkant. Het is hetzelfde systeem van oud dubbel glas, met scharnieren en dus moet het hele raam er uit, de scharnieren los geschroefd en deel voor deel (dus in totaal vier ramen!) geschuurd, gegrond, geplamuurd en geschilderd worden (en dan nog een keer geloof ik).

Het is een hele klus om zo’n loodzwaar raam er uit te lichten, maar Johan heeft precies bedacht hoe we met de ladders buiten een kleine steiger kunnen bouwen. De ‘tafelkist’ zetten we binnen onder het raam zodat we allebei op een hoogte staan waarbij we het raam niet boven onze macht uit de scharnieren hoeven te lichten. Het werkt perfect en daarom pakken we ook meteen het tweede raam erbij. Zo kan Johan met schilderen, plamuren e.d. gelijk op werken en hoeven we zo min mogelijk heen en weer te sjouwen met de ladders.

Nadat de voorzetramen los gehaald zijn, plaatsen we de andere weer terug. Keurig op tijd, want daarna…. gaat het waaien en regenen!!! Het is echt een voorjaar van niks!

Tussen de bedrijven door drinken we koffie en houden we pa en moe scholekster in de gaten, die hun eerste jong proberen te stimuleren om zijn vleugels uit te slaan. Ze hebben hun nest op het dak van de buren en vanaf dat dak is het eigenlijk een koud kunstje om je vleugels uit te slaan. Zeker als je dat doet in de richting van onze tuin, dan land je immers heerlijk zacht als het de eerste keer niet helemaal lukt. Pa en moe vliegen af en aan en roepen en duwen, maar het wil er maar niet van komen. Wel loopt het jong steeds dichter naar de rand van het dak en dat hoeft hij eigenlijk alleen maar één keer wat sneller te doen, dan vliegt hij er bijna vanzelf af, maar verder dan de goot durf hij nog niet te komen.

Eenmaal in de goot raakt hij pas echt aan lager wal: hij heeft de regenpijp die van de goot naar beneden loopt op de heenweg wèl, maar op de terugweg niet goed in de gaten. Als de afvoer van de buren onderaan netjes met een schuin stukje pijp was afgewerkt, was er waarschijnlijk niets aan de hand geweest, maar de buren zitten nog volop in de verbouwing en de regenpijp mondt uit in een stuk goot dat er klem onder is geschoven. Water kan er dan nog wel met moeite langs (als het geen stortbui is), maar een klein scholekstertje is toch al te groot. Helaas, het is de natuur, maar als je het hele gebeuren van de eerste vlieglessen van zo dichtbij hebt gevolgd, is zò’n afloop toch een beetje een sneu!

Intussen vordert Johan gestaag met de ramen, komen er weer twee cruiseschepen voorbij en maakt Corry serieus werk van het nieuwe vliegengordijn. Daar heeft ze vorig najaar meters rode en witte snoeren voor gehaakt en nu moet blijken of dat zinvol is geweest of dat dat op een teleurstelling uitloopt. Het valt niet mee om de oude snoeren van bamboestukjes los te krijgen, ze zitten met gemene stukjes roestig ijzerdraad aan elkaar en voor je het weet heb je zo’n draad dwars door je vinger, maar als je de eerste stap gezet hebt, moet je de volgende ook wel zetten, nietwaar?!
Het resultaat van de eerste dag is zo’n twintig nieuwe snoeren aan de basislat. Niet iets om razend enthousiast over te worden, maar ook niet zo slecht dat het hele plan afgeblazen moet worden.

En nu we toch al met twee dingen tegelijk bezig zijn, kan er nog wel wat bij: voor Johan wordt dat een bijwerkschilderklusje aan de erker, voor Corry de inbouwkast in onze badkamer. Die is nog authentiek en dat kàn charme hebben, maar in dit geval is daar geen sprake van. Het is een rommelig, vlekkerig en van binnen hier en daar scheef geval en hij staat in schril contrast met de rest van de badkamer, die al een paar jaar geleden een opknapbeurt heeft gehad. Het idee is om de wanden van de kast wit te schilderen en de planken te beplakken met plastic folie met een grijs kriebeltje (dat past dan weer bij de grijze mozaïektegeltjes en het schilderwerk in de rest van de badkamer). Het resultaat mag er zijn, maar om er nou een foto van in de weblog te zetten, dat voegt niet echt veel toe!

Johan vordert zo snel met het schilderwerk dat we vrijdag de ramen al weer terug kunnen plaatsen! Het is een WERELD van verschil. Onvoorstelbaar wat die man met een pot verf en een ijzeren discipline en doorzettingsvermogen voor elkaar krijgt! De ramen zijn als nieuw en als zaterdag de zon ook nog even schijnt, lijkt het wel of je naar driedimensionaal HD-breedbeeld zit te kijken! Misschien laten we de vitrage en de gordijnen wel weg! In elk geval kunnen we nu wel heel scherp zien hoe veel sneeuw er nog ligt op het Strynfjell...

Van wandlaminaat dat we nog van de keuken over hebben, maakt Johan nieuwe vensterbanken en dat maakt het helemaal af. Corry maait terwijl het gras (het is op het moment gemiddeld eens in de twee weken een dagdeel droog, zodat het gras dan gemaaid kan worden!) en ook zet ze eindelijk de Sundaville in de pot op het terras. Die hebben we al twee weken in huis, maar door het slechte weer stond ie nog steeds in het trapgat bij de kelder. Nu de Sundaville ook op zijn plek staat, wil het misschien eindelijk een beetje zomer worden, dat zou bijzonder welkom zijn!

Een koekje van eigen deeg!

Donderdagochtend regent het nog steeds/opnieuw en dat betekent: alle tijd voor Johan om de website en het verslag bij te werken en voor Corry om koekjes te bakken. Het moet niet veel langer blijven regenen, want anders hebben we geen ruimte om al dat baksel in te vriezen!

’s Middags wordt het ineens droog en daar maken we natuurlijk meteen gebruik van door weer eens de tuin in te gaan. Johan gaat met gezonde tegenzin de paardenbloemen te lijf terwijl Corry het gras maait. Het effect van de intensieve behandeling die we het schuine deel van de tuin vorig najaar hebben gegeven, wordt nu echt duidelijk zichtbaar: het gras groeit uitbundiger dan ooit tevoren. Voor we echter besluiten een volgend deel van de tuin op die manier aan te pakken, moet het eerst beter weer worden. Met regen en/of storm piekeren we er niet over om ook nog eens in de tuin aan de slag te gaan. Dat is nu eenmaal de luxe van 'gepensioneerden'.

Intussen hebben we iemand van de plaatselijke bouwmarkt 'Utvik Bygg' gevraagd om langs te komen omdat er een lei van het dak gevallen is (de woordspeling is al te voordehandliggend!).
En tja, dàn is een groot huis ineens niet zo praktisch, zeker niet als uitgerekend aan de kant van de gevallen lei de helling steil naar beneden loopt! Zelfs voor de ervaren man van de bygg is het een klusje waarbij hij het erg prettig vindt dat Johan toevallig een veiligheidsgordel heeft waarmee hij zich aan de schoorsteen vast kan sjorren voor hij aan de voorkant weer een stukje moet "abseilen"!

Als we vrijdag naar Byrkjelo rijden voor wat boodschappen (het is geen weer om te lunchen!) komen we op de hoogvlakte  ineens nog weer rendieren tegen! Dat hadden we niet meer verwacht, zo laat in het voorjaar, maar als er op ònze 'hoogvlakte' (600 m) nog sneeuw ligt, geldt dat waarschijnlijk ook voor de nog hoger gelegen zomerweiden en dus zijn de rendieren nog aangewezen op wat ze bij ons kunnen vinden.

Zaterdag hebben we gelegenheid om de gele bremstruik aan te pakken. Hij is (aan één kant) prachtig als hij vol in bloei staat en dan ruik je hem ook in de hele tuin en op het terras, maar hij heeft, zoals de meeste dingen, ook nog een andere kant.

En dan kan er in een boekje heel mooi staan hoe je hem vanaf het eerste jaar moet snoeien, maar als je een exemplaar hebt staan dat al minstens zes jaar lekker zijn gang heeft kunnen gaan, zijn er drastischer maatregelen nodig dan “na de bloei, de uitgebloeide takken tot 2/3 terugsnoeien”. Omdat ie sterk naar één kant gegroeid is en er een heel gat ontstaan is aan de andere kant, hebben we drie nieuwe (paarsrode) bremstruiken gekocht om het gat de komende jaren op te vullen. Op dit moment zijn ze nog niet echt fotogeniek, maar tegen de tijd dat ze een beetje tegenwicht kunnen geven aan de gele, gaan ze zeker ook op de foto!

Behalve de brem, hebben ook de beide coniferen in onze tuin rustig door kunnen groeien. Je hebt er geen idee van hoe snel dat gaat! Zo lang ze mooi doorgroeien, is het ook geen punt: ze staan niet voor ons prachtige uitzicht op het fjord en zijn heel decoratief, maar dit jaar bij thuiskomst ontdekten we dat van één van de coniferen één van de vier hoofdstammen ziek of dood is en er daarom beter uit kan. En dus gaat Johan alvast aan de slag met een snoeischaar om de zijtakken weg te knippen, zodat daarna duidelijk wordt waar we de zaag er in moeten zetten. Maar dàt bewaren we weer voor een andere dag.

De zelfgeplante rodondendron staat intussen ook prachtig in bloei en is nog klein genoeg om de komende jaren te kunnen voorkomen dat ie wild en ontembaar uitgroeit tot het soort monster dat de brem geworden is!

Zondag arriveert het volgende stormfront en zitten we weer lekker bij de kachel (maar we zaten eerlijk is eerlijk, liever buiten!) en genieten we van ons eerste stuk 'kvæfjordkake' bij de koffie en dàt is, regen of geen regen, weer of geen weer, SMULLEN !!!

'Buiten giert de wind om het huis...'

Het is momenteel ontzettend slecht weer: regen, storm en kou. Op bijna alle fronten zijn serieuze weerwaarschuwingen afgegeven , waarbij het campers bijvoorbeeld aangeraden wordt om open wegen en hoogvlaktes te mijden. Dat niet iedereen aan zo'n waarschuwing gehoor geeft, is te zien op bijgaande foto van een (sorry: natuurlijk) Duitse camper. Het zijn hier echt heel vaak de Duitse automobilisten die waarschuwingen, inrijverboden e.d. negeren en dat is dus niet zonder risico!

Met zulk weer doen wij niets anders dan puzzelen, lezen, haken, breien, bakken, website bijwerken en sporten. Dat sporten kan weer optimaal dankzij het nieuwe roeiapparaat dat we via een Noorse site in Duitsland besteld hebben en dat binnen veertien dagen keurig voor de deur werd afgeleverd.

Daarbij wilde het toeval dat we net op de terugweg van Førde waren toen de chauffeur belde dat hij met en grote vrachtwagen in Utvik stond! Gelukkig vond het hij het geen punt om even te wachten terwijl wij het fjell overstaken en daarna reed hij achter ons aan naar huis. Met een grote vrachtwagen bij ons op de snuplass straatje keren,  terwijl de ene buurman zijn auto daar geparkeerd had (en niet thuis was) en de andere buurman een grote garage gebouwd heeft, dat vraagt om meer dan vakmanschap, dat vraagt om meesterschap. Met een keer of 20 heen en weer steken en iemand voor en achter om aan te geven wanneer hij nog 10 cm ruimte had, lukte het uiteindelijk en nu staat er dus een mooi, nieuw en heel degelijk roeiapparaat in de kelder en kunnen we er tegenaan! Want één ding is zeker, zo'n apparaat komt hier niet in huis om alleen maar indruk te maken, het wordt ook nog intensief gebruikt!

P.S. Een héél groot voordeel van dit weer is trouwens dat je de auto niet hoeft te wassen èn geen ramen hoeft te zemen. De regen slaat er zo hard tegenaan dat zelfs vogelpoep verdwijnt als sneeuw voor de zon! :-)

 

17. Mai

 

  

Vandaag hangt de vlag uit. Niet alleen bij ons, maar ook bij veel Noren om ons heen. Voor òns omdat Maximà jarig is, voor de Noren omdat het "17. Mai" is (dag van de grondwet, voor uitleg zie voorgaande jaren). Helaas valt voor de Noren deze dag in het water. Dat weerhoudt de echte die-hards er echter niet van om keurig in zwart pak, jurk of andere passende feestkleding de ceremonie in het dorp en de optocht bij te wonen. Wij waren dat toch al niet van plan dit jaar, maar nu het regent al helemaal niet en dus blijven we lekker binnen, gooien een extra blok hout in de kachel en vermaken ons toch wel!

Bijvoorbeeld met een breiwerkje, een sudoku, of wat dan ook. Bovendien moet het verslag natuurlijk bijgewerkt worden (als ons geheugen ons in de steek gaat laten, willen we natuurlijk nog wel steeds kunnen teruglezen wat we ook al weer allemaal hebben meegemaakt!) en ook willen we/wil Corry zich dit jaar richten op het meer verantwoord snoeien van al wat groeit en bloeit in de tuin en op de helling. Het zou namelijk best kunnen dat haar rigoureuze snoeiaanpak van vorig jaar, voor de appel- en pruimenbomen niet de allerbeste optie is...

Daarom ligt er dit jaar een extra boek prominent op tafel: de 'Stap-voor-stap-snoeien-gids' van de Groenboekerij (altijd je bronnen vermelden!)

en tijdens elke koffie-pauze probeert Corry zo meer inzicht te krijgen in het hele gebeuren. Het boek oogt wel heel praktisch en staat ook inderdaad bomvol praktische aanwijzingen, maar het werkt niet om elke week van elke boom of struik op te zoeken of er nog iets mee moet gebeuren, dus om alle informatie overzichtelijk per maand te krijgen, wordt er een keurig snoeischema gemaakt. Je wilt niet weten hoeveel werk dààr al in gaat zitten en dan heb je nog geen stap in de tuin gezet! Maar van het voorwerk heb je jaren plezier, dus zit er niets anders op dan het serieus aan te pakken.

De aanpak van het mos op de helling naar de boer (zie weblog oktober vorig jaar) heeft overigens wèl uitstekend gewerkt, dus misschien krijgt dat dit jaar nog wel een vervolg voor de rest van het grasveld...

In de loop van de dag slaat het weer om en zien we met een stralend zonnetje voor het eerst dit seizoen de Ventura voorbij komen. Een mooie afsluiting van een dag die met regen en storm begon!

We brengen de zomer naar Utvik

Na een heerlijke vakantie in Frankrijk zijn we weer thuis in Utvik. En terwijl het vorig jaar begon te regenen toen we thuis kwamen, lijkt het er nu op dat na de koudste en langste winter in 43 jaar, mèt ons ook de zomer hier is gearriveerd. En dat betekent: lekker op het terras zitten, een beetje in de tuin rommelen en verder alleen maar doen waar we zin in hebben! Helaas voor onze trouwe lezers: daar hoort niet bij dat we binnen gaan zitten voor een stukje op de weblog, als we buiten heerlijk van het zonnetje en de rust kunnen genieten!

Tot een volgende keer...

De winter komt en wij gaan!

De trap is af en de overloop is in de was gezet. De dakbak staat op de auto en is ingeladen en zo komen we steeds dichter bij ons vertrek naar Nederland. Vorige week zaten we nog buiten, nu is alles ingepakt en is het guur en koud en nat. En met een weersverwachting die aangeeft dat het de komende week alleen nog maar kouder wordt, lijkt het er op dat het inderdaad winter wordt. 

Gelukkig hebben we een overnachting in Bergen geboekt vóór we van maandag op dinsdag overvaren naar Denemarken, dus we kunnen rustig aan doen en hoeven niet te stressen als het onderweg druk is of de weg moeilijk begaanbaar.

Als er geen bijzondere dingen gebeuren, zal dìt waarschijnlijk voor 2010 het laatste stukje weblog vanuit Utvik zijn. We nemen afscheid van een heerlijke tijd en een geweldige zomer (en hebben al weer volop plannen voor de volgende!).

De trap is af (nu de overloop nog!)

Donderdag 14 oktober is het feest: DE TRAP IS AF!!! En dat ie mooi geworden is, kun je op de foto's zelf zien:

Als je na gaat dat ik alleen al tijdens het schuren tijd heb voor:

ramen zemen,
afwassen,
auto stofzuigen,
auto ramen zemen (binnen),
boven èn beneden stofzuigen,
boven dweilen
en een sjaaltje haken,

dan kun je je misschien een beetje voorstellen hoeveel werk het is om de hele trap zo aan te pakken! Een gigantische klus en de laatste die we voor dit jaar op het programma hadden staan.

Er is echter één maar (of eigenlijk vier..!): Bij het werken aan de trap is het Johan opgevallen dat de vloerbedekking (linoleum) van de trap eigenlijk wel heel erg versleten is. En als de trap dan zo mooi geschilderd is, is dat een beetje een vlag op een modderschuit. Misschien moeten we overwegen om volgend jaar de trap dan maar te laten bekleden en ook meteen in de openhaardkamer vloerbedekking te laten leggen ipv zelf tegels te leggen zoals in de kelderkamer.

Maar als ik de trap ga schoonmaken, blijkt het linoleum niet versleten is, maar ONTZETTEND VUIL!! De slijtageplekken blijken gewoon krassen in het vuil. En dus ga ik aan de slag met pannenspons en sop en zo knapt de trap zienderogen op. Dàt is leuk werken.

Maar nu de trap zo schoon is, zie je op de overloop boven heel goed welke kamer het meest gebruikt wordt: de onze. En dus moet nu ook de overloop met een heet sopje en een pannenspons.

Daarna vallen de verf- en kitspetters (van vorige bewoners) op de vloer in de badkamer wel erg op, dus nemen we die ook mee in het schoonmaakverhaal.

De volgende dag blijkt dat het schoonmaken van ‘het pad’ naar onze slaapkamer goed gelukt is. Het is zo serieus aangepakt, dat alle oude vernislagen verwijderd zijn en er mooi een nieuwe laag op kan voor we naar Nederland vertrekken.

Maar je ziet ook duidelijk het verschil met plekken waar niet helemaal supergrondig alle vernislagen zijn verwijderd. Als je het niet weet dan zie je het niet.

Maar als je het wèl weet, zie je het dus wèl. En je weet hoe dat gaat: dan blijf je het zien en gaat het je dwars zitten dat je niet de moeite hebt genomen om alles zo grondig aan te pakken. Zo levert elk klusje een nieuw klusje op en hoeven we ons de laatste weken niet te vervelen.

Nog genoeg te doen...

Door problemen met het internet lukt het niet om alle bijpassende foto's te plaatsen. We hopen dat het snel verholpen is en dat je binnenkort ook de andere foto's kunt zien!

Johan vordert gestaag met de trap en ik met haken en breien van een truitje en het vliegengordijn met de gratis garenspoelen van Selgren (de wolfabriek in Innvik).  Tussendoor hark ik nog weer een m² mos weg, pluk pruimen, appels en bramen en maak daar nog weer heerlijke prutjes van.
Maandag tussen de middag gaan we naar Byrkjelo voor wat boodschappen, maar vooral ook om te lunchen. En nu maar hopen dat ze nog soft-is hebben bij de Spar. Het bord staat gelukkig buiten, dus kunnen we inderdaad een geweldige zomer op gepaste wijze afsluiten. Maar eenmaal binnen, zien we dat er geen wafels staan bij de soft-is machine en er blijkt inderdaad ook geen soft-is meer te zijn.
Dàt is een vette streep door de rekening! We worden weliswaar behoorlijk gematst bij het alternatief: schepijs, maar het kan toch niet tippen aan onze favoriete lunch. Misschien dat we later deze week nog een poging kunnen wagen om in Sandane het soft-is-seizoen af te sluiten. Als we de voorspellingen mogen geloven, zit dat er nog wel een keer in, maar we zullen zien.

Het halletje in de kelder waar de trap zit is intussen bijna klaar om de droger -die we mede voor de gasten gekocht hebben- te verwelkomen, maar het kan altijd mooier en terwijl we de boel staan te bewonderen, komen nieuwe ideeën naar boven: de puzzel achter de trap staat rommelig, dus die kan wel weg (erfenis van de vorige bewoner). Maar ‘weg’ is wel heel erg weg, hij kan ook gewoon naar de andere kant om de bakstenen muur wat op te vrolijken. Een mooi klusje voor mij (Corry).

Daarna moet de muur waar de puzzel hing wel weer gewit worden, maar ook dat is een klusje dat ik wel aankan. Dan hebben we ook nog een poster van de Briksdalsbre in de sportkamer. Daar hebben we een wissellijst voor gekocht en die moet ook nog opgehangen worden. Een mooi klusje voor…..? Inderdaad, voor mij. En dan kan òòk de doorgang naar de werkruimte nog wel een mooi kozijn gebruiken. In het kader van ‘wie wat bewaart, die heeft wat’ hebben we in de schuur nog wel deurstijlen liggen van de oude slaapkamerdeuren die Johan vervangen heeft. Die zien er natuurlijk niet uit, maar als je de oude verf verwijdert, wordt het weer als nieuw hoeven ze alleen nog op maat gezaagd te worden. Zò moeilijk is dat niet en dus een klusje voor mij. Zo lijkt het alsof ik heel wat doe terwijl Johan spijltje voor spijltje en tree voor tree aan de trap verder gaat.

En dàt is met alle horizontale, verticale en diagonale vlakken in alle richtingen een secuur en geduldwerkje dat typisch géén klusje voor mij, maar iets dat om de hand van de meester vraagt en dat dus alleen door Johan geklaard kan worden!

En zo lijkt het of we voorlopig nog niet van plan zijn naar Nederland te vertrekken, maar naast het klussen zijn we wel degelijk bezig met lijstjes, vriezer en kastjes leeg-eten etc en is de boot besproken!

Intussen hebben we het samen sporten moeten opgeven: Johan heeft het trekkoord van het roeiapparaat kapot getrokken! Niet door lompe kracht, maar door slechte kwaliteit van het apparaat. Dankzij de service van de importeur kunnen we het ding gewoon terug geven en volgend jaar beginnen met een nieuwe uit te zoeken!
Dat betekent wel dat we nu alleen nog maar om beurten kunnen fietsen op de home-trainer, maar daar houden we onze conditie de laatste weken ook wel mee op peil!

De week van de jam

Na de week van de appelstroop regent het nog steeds (al meer dan een week, niet elke dag heel veel maar droog is het evenmin). Het lijkt er werkelijk op dat de grote regentijd is aangebroken. Toch kan de herfst in Sogn og Fjordane (de provincie waar wij wonen) wel degelijk heel mooie plaatjes opleveren, getuige bovenstaande foto. Helaas zien wij daar momenteel niet veel van, maar toch.

We hoeven ons echter niet te vervelen. Johan gaat verder met de trap en ik maak er na 'De Week van de Appelstroop' maar meteen 'De Week van de Jam' van. De 12 kilo fruit die we intussen verzameld hadden leveren zo'n 35 potten jam op, in vier verschillende smaken:

• 
  
  frambozen-aalbessen
• 
  
  aalbessen-bosbessen
• 
  
  frambozen-bramen
• 
  
  vier-vruchten

En dan kòmt er nog een partij bramen-aalbessen. We hebben meer dan we zelf op kunnen, dus als je zin hebt in een portie neem je een lege jampot mee als je bij ons op bezoek komt en dan zorgen wij dat ie gevuld is als je weer naar huis gaat! Zo lang de voorraad strekt kun je nog kiezen ook!

Intussen gaat het werk aan het vliegengordijn natuurlijk gewoon door. Een heerlijk klusje, want het is alleen maar een kwestie van 'lossen' haken en daar hoef je niet naar te kijken, niet bij te tellen of op te letten, dus ideaal om te combineren met tv-kijken of wat dan ook. 

Geen idee hoe ik ertoe kwam, maar ineens bedacht ik een recept voor chocoladeschuimpjes. De bedoeling was dat het van die 'chocoladetongen' zouden worden zoals je bij de bakker kunt kopen, maar dàt is nog niet helemaal gelukt. De schuimpjes zijn echter ook al zo lekker èn supereenvoudig te maken, dat ik hier maar meteen doorgeef:

Benodigdheden voor ca 14 stuks:

1 eiwit (het eigeel gooi je gewoon door gebakken aardappeltjes of zo)

50 gram suiker

1 theelepel cacao

• Klop het eiwit stijf (zodat je pieken kunt trekken)
• roer er heeeeel voorzichtig, theelepel voor theelepel de suiker door (het geheel moet schuimig en redelijk stijf blijven, anders niet alle suiker toevoegen)
• roer er vervolgens voorzichtig de cacao door
• schep met een theelepel kleine bolletjes op een bakplaat met bakpapier
• bak in 30 minuten op 160°C

Een heerlijke en een heel voordelige tractatie bij de thee!

En met het weer in het vooruitzicht dat we volgens onderstaand overzicht kunnen verwachten, gaan we volgende week weer lekker buiten aan de slag! Voor de goede orde: groen in het diagram betekent 'redelijk zeker' en geel betekent 'nog onzeker' dus op zò veel zon zullen we maar niet rekenen...

De week van de appelstroop

Met de hele week regen en kou in het vooruitzicht bombarderen we deze week tot 'De Week van de Appelstroop'. Twee weken later dan vorig jaar, maar dat zal alles te maken hebben met de extreem lange en extreem koude winter van het afgelopen jaar.

De aftrap is maandag 13 september als Johan  in eerste instantie verder gaat met de trap (oude verf verwijderen) en ik met het vliegengordijn. Tussendoor pluk ik de eerste emmer (val)appeltjes en knip de kleintjes uit de trossen om de andere appels meer ruimte te geven. Aan de trap en het vliegengordijn komen we vervolgens niet meer zo erg toe, omdat we de geplukte appels ook maar meteen gaan verwerken tot appelstroop. 

De eerste keer is dat altijd weer even een beetje uitzoeken hoe het ook al weer ging, maar met de gebruiksaanwijzing van vorig jaar komen we daar snel genoeg uit. 

Voor wie vorig jaar niet 'meelas' met de weblog, komt het in het kort hier op neer:

ca 7 kilo levert ca 3,5 liter sap op. Dat moet in ca 2,5 uur worden ingekookt tot ongeveer 0,5 liter donkerrode, bruisende stroop. Je ziet nog niet direct dat het stroop is, want het is dan nog heel heet en dus dun en het is heel spannend om het moment te kiezen waarop je besluit dat het voldoende ingekookt is om een mooie dikke stroop op te leveren.

Als we dat moment bepaald hebben, voegen we ca 1 eetlepel Honig Allesbinder toe en als dàt dan heel erg gaat bruisen, halen we vliegensvlug de pan van de plaat, roeren er 150 gram bruine basterdsuiker door en laten de boel afkoelen.

Dinsdag ontdekken we dat we gisteren dat moment te vroeg gekozen hebben, waardoor de stroop te dun is. Maar daar hebben we Noorse allesbinder voor die je aan koude sauzen en soepen kunt toevoegen en dus ook aan jam of appelstroop. Het levert een heerlijk friszure appelstroop op en dus gaan we dinsdag verder met de tweede partij.
Dit keer kiezen we exact het goede moment en het loopt nu zo soepel dat we woensdag twéé series verwerken. Tussendoor moet de sapcentrifuge even rusten en drinken wij koffie.

Het is bovendien zulk lekker weer dat ik de rest van de boom ook maar kaal pluk, dan hebben we alles in huis om donderdag en vrijdag de laatste series te kunnen verwerken.

Maar als Johan donderdag wakker wordt, heeft hij een manier bedacht om nòg economischer te werken, waarbij we alle appels (voldoende voor 3 series!) achter elkaar persen. Het sap vangen we op in een grote pan en twee emmers en zodra er voldoende gezeefd is voor de eerste serie, zetten we vast een pan op en kan de rest nog rustig verder zeven.
Het plan werkt perfect en al op donderdag om 21.40 uur sluiten we 'De Week van de Appelstroop' meer dan tevreden af.
In vier dagen tijd hebben we zo'n 50 kilo appels door onze handen laten gaan en het resultaat mag er zijn: bijna 4,5 liter appelstroop! Dat is meer dan je op grond van de verhouding 7 kilo » 0,5 liter mag verwachten, maar we hebben dan ook helemaal niets verspild/verspeeld.

Nu hebben we het met de appelstroop verder ook wel gehad, dus wassen we alles af en pakken het keurig netjes in voor volgend jaar!

Intussen wordt op het veld van de boer achter ons huis strijd geleverd tussen een meeuw en een valk (uitslag 0-1) en valt op de bergen bij Stryn de eerste sneeuw van dit jaar. In tegenstelling tot de appeloogst is de sneeuw twee weken éérder dan vorig jaar (maar wat dàt zegt over de komende winter, daar hebben we geen idee van, maar zien we vanzelf!).

De zomer houdt op!

Konden we een week geleden nog openen met 'De zomer houdt aan', nu is het over! In elk geval wordt voor de komende week alleen maar kou en regen voorspeld. Dat nemen we meestal met een korreltje zout, maar nu ze het met de voorspelling van de afgelopen 10 dagen zon bij het rechte eind hadden, zullen we zien hoe terecht de voorspelling voor de komende week blijkt te zijn.

Niet dat we bang hoeven te zijn om ons te vervelen, want er staat nog genoeg op het programma. Behalve het verwerken van (vele kilo's !!) bessen, bramen en frambozen tot jam en appels tot appelstroop, hebben we ook nog een laatste grote klus in huis: het schilderen van de trap en -leuning. Johan maakt daar een begin mee door wat kieren te dichten, terwijl ik me weer op een nieuwe handwerkactiviteit stort. Het leukste daarvan is misschien nog wel dat ik gratis aan het materiaal gekomen ben en dat ik er de komende jaren nog wel op door kan fantaseren...

Dat heeft te maken met een wolfabriek die in Innvik zit (het volgende dorp) en waar ze de hele productielijn van schapenvacht tot meubel- en gordijnstoffen hebben. Het komt regelmatig voor dat ze klossen op het weefraam vervangen door klossen van een andere kleur vanwege een andere opdracht. De soms nog halfvolle klossen worden dan buiten in een container gedumpt en daar gaan wij af en toe checken of er nog klossen liggen in een mooie kleur. Dat heeft al een aardige verzameling opgeleverd en daar moet je dan natuurlijk wèl iets mee doen.

Het garen is te dun om meteen mee te breien of haken (iets dunner dan rijggaren), maar als je van drie of vier klossen een bolletje draait, kun je daar wèl mee aan de slag. Dat resulteerde eerder dit jaar in een vestje en een truitje, maar daar kun je ook niet eindeloos mee doorgaan.

Toevallig is het vliegengordijn dat we bij de kelderbuitendeur hebben hangen ernstig aan vervanging toe, maar we zijn nog niet geslaagd in het vinden van een alternatief. Dus.... ga ik het haken! In de kleuren van het huis.

Dat het een dievenbaan is , maakt niet uit. Het is een kwestie van een schier eindeloze ketting van lossen haken (volgens een ruwe berekening ca 300.000, maar steeds maar één tegelijk :-)!)  en van het koord dat zo ontstaat vervolgens de slierten voor een vliegengordijn haken! Dat laatste is Johan zijn idee en dat is een puik idee, want dan heb je veel dikkere slierten dan alleen van een ketting lossen.

En om af te sluiten met een mooi plaatje: een foto van zondagmorgen (waarschijnlijk het enige vrolijke plaatje dat er vandaag te maken valt, want inmiddels is het overal bewolkt en ziet het ernaar uit dat het elk moment weer kan gaan regenen!).