Het seizoen is geopend!

We zijn al weer bijna een week in Noorwegen en het voelt allemaal ontzettend vertrouwd. Na een rustig weekend met heerlijk zonnig weer, zijn we nu (net als in Nederland) in weersomstandigheden beland die beter passen bij de tijd van het jaar: temperaturen rond 14 graden en af en toe regen. Voor de kersenboom prima, voor ons geen probleem. We hebben ook binnen genoeg dingen om ons mee te vermaken. Zo grijpt Johan de gelegenheid aan om meteen maar een nieuwe kraan op de wastafel in de (gasten)badkamer te monteren. Dat lijkt in eerste instantie een klusje van niks, maar natuurlijk past het allemaal net níet zoals je bedacht hebt. Bovendien heb je een werkruimte van niets en minder dan niets, dus toch een stuk lastiger dan bedacht, maar het lukt allemaal wel.

Verder repareert hij de binnenkant van de allesbrander met vuurvaste cement, omdat na veertig jaar van intensief stoken de beschermende binnenmantel hier en daar gebarsten is. Ook daarbij natuurlijk in een geweldig makkelijke houding en veel ruimte, maar zwarte handen kun je wassen en zwarte kleren ook!

En dan hebben we ook de grote printer nog meegenomen uit Nederland. Een prima apparaat, maar nu geel weigert mee te doen, krijg je toch een beetje rare kleuren. Voor sommige dingen is dat echter niet zo belangrijk en zwart doet het nog prima. Bovendien kun je er ook nog mee scannen en kopiëren en dat is in een omgeving zoals waar wij zitten toch wel een enorme aanwinst. De enige plek waar je hier iets kunt laten kopiëren is het postagentschap bij het bakkertje in het volgende dorp. Daar hebben ze een apparaat staan dat eerst een kwartier moet opwarmen en dan misdadig slechte afdrukken levert, maar iets was beter dan niets. Nu is dat "probleem" dus ook weer getekkeld (schrijf je dat echt zo?) alleen moet het apparaat nog wel een plekje krijgen. Gelukkig ziet Johan er niet tegenop om een gat in het computermeubel te zagen en krijg ik het daar ook niet warm of koud van, dus na (opnieuw in een onmogelijke houding) een uurtje passen, meten , zagen en zuigen heeft die goede oude printer weer een mooie plek!

Intussen is het weer een beetje opgeknapt, dus trek ik mijn laarzen en buitenkleren aan, pak de snoeischaar en de hark en ga het onkruid te lijf dat in de afloopgeul tussen onze tuin en die van de buren welig tiert. Daar kom ik niet alleen een heleboel oude brandnetels tegen, maar ook de restanten van de appelboom van de buren, die Johan en Jacob twee jaar geleden omgezaagd hebben. De boom leek heel dood en stond in elk geval vreselijk veel aandacht te vragen en omdat het huis tòch niet bewoond was, konden we vrij onze gang gaan. Nu is het huis inmiddels wèl verkocht en gaat de boom nog weer uitlopen ook!

En terwijl wij net bedachten dat het cruise-seizoen nog wel niet geopend zou zijn, komt het eerste cruise-schip vanuit Olden aanvaren: de Albatros van Phoenix Reizen Het is niet alleen het eerste schip van dit seizoen, maar bovendien éen die we nog niet eerder hadden gespot, dus da's wel geinig.

En nu we het snoertje voor het transporteren van de foto's van de camera naar de pc weer hebben, kunnen we OVERAL weer foto's bij plaatsen!

De tweede dag

Vandaag staan we weer als vanouds op verschillende tijden op. Geen idee hoe dat komt, maar in Noorwegen is Johan elke dag zowat een uur eerder op dan ik. Maar dat voelt goed, dus lekker houden zo!
Het is opnieuw perfect weer en dat levert met sneeuw op de bergen natuurlijk weer prachtige plaatjes op. Tussen het fotograferen door doe ìk de was en Jòhan de auto, stòf ik en stofzuìgt Johan, installeert Jòhan de computer en de tv en start ìk de nieuwe serie spannende verhalen op de weblog en rijden we sàmen naar Sandane om met de loodgieter nog wat dingetjes te regelen.

Op de hoogvlakte (ook al is die maar 600m hoog) ligt duidelijk nog meer sneeuw dan vorig jaar. En dat niet alleen: we stuiten ineens op een kudde rendieren die rustig aan het grazen is. Op zich niet zo bijzonder, want het gebeurt je in Noorwegen (zeker in het noorden) wel vaker dat er een kudde rendieren de weg oversteekt, maar het zijn de eerste rendieren die we op "onze" hoogvlakte zien! Twee mannetjes willen net de oversteek over de weg maken als ik ze in de gaten heb. Gelukkig heb ik mijn camera bij me en kunnen jullie er tzt de foto's van zien. Allemaal nog keurig gecamoufleerd in wintervacht, maar met een beetje geluk is er wel wat van te maken!
Dan door naar Sandane. Ook hier kunnen we niet om de RUSSEN heen en het lijkt wel of de code van de rode tuinbroeken een landelijk initiatief is, want je pikt ze er ook hier meteen uit.

We lopen even langs een El-kjøp (soort Expert) om te informeren naar een snoertje voor de camera, maar de man gedraagt zich zo ongeïnteresseerd dat we liever naar H&H bellen om het snoertje op te laten sturen, dan dat we hèm gunnen dat we iets bij hem kopen!
En dan stuiten we ineens op een tent met tuinplanten e.d. Narcissen blijken we ook op de helling al te hebbenen en de margrieten van vorig jaar lopen ook al weer uit. Bovendien hebben we vorig jaar al aardig in de tuin geïnvesteerd en dat wilden we dit jaar eigenlijk niet zo uitgebreid weer doen, maar tijdens ons uitstapje naar Frankrijk dat ons op de "kersen-camping" in de Pyreneeën bracht (waar we overigens maar één keer ons te barsten hebben kunnen eten aan kersen en alle andere jaren er alleen maar naar uit hebben kunnen kijken, maar steeds te vroeg in het jaar bleken te zijn!) bedacht ik dat het wel leuk zou zijn om behalve twee appelbomen en twee pruimenbomen ook nog een kersenboom te hebben. En laten ze die daar nou net hebben staan! De meeste moet je met een paar tegelijk kopen ivm kruisbestuiving, maar dat willen we niet, we willen er maar één en dus wordt het er één die gericht is op zelfbevr... en die STELLA heet.
Thuisgekomen planten we Stella meteen op een mooie zonnige plek op de helling (waar de eerste boom die we hier gesnoeid hebben het niet heeft overleefd en dus een lege plek heeft achtergelaten), geven haar water en kijken uit naar begin augustus. Of het augustus dít jaar of vólgend jaar wordt, weten we nog niet, dat zien we vanzelf.

Gisteren kwamen we trouwens ook nog langs hele leuke bodembedekkers: gele, zoals boterbloempjes maar dan anders en witte, zoals madeliefjes maar dan anders. Tja het is Noorwegen he: net Nederland maar dan héél anders. We bedachten al om ze een keer uit te steken als we een tochtje maken (dan planten we ze gewoon in onze tuin en leven ze daar vrolijk verder), maar eenmaal thuis ontdekken we dat we ons die moeite kunnen besparen: ze komen al ruimschoots voor in onze tuin en op de helling, alleen hebben we dat vorig jaar niet gezien omdat we toen twee weken later waren en ze waarschijnlijk toen al uitgebloeid waren!
Zo levert elk nieuw jaar weer nieuwe ervaringen en inzichten op!

Intussen is de puzzel die we vorig jaar onaf hebben achtergelaten trouwens ook eindelijk af!

De eerste dag

Opmerking vooraf: zelfs in een goed georganiseerd huishouden als het onze, loopt weleens iets mis: we hebben het snoertje waarmee de camera op de computer kan worden aangesloten (opnieuw!!) in Nederland laten liggen, dus voorlopig wèl de verhalen, maar níet de foto's. Die komen er in een later stadium vanzelf bij.

Even tijd om jullie bij te kletsen over de heenreis en aankomst. Opnieuw liep het allemaal een beetje anders dan we ons voorgesteld hadden, maar anders is niet persé minder, toch?! Woensdag 25 april kwamen we terug uit Frankrijk. Donderdag hebben we de hele dag besteed aan het inpakken van auto en dakbak. Door het jaar heen hadden we toch nog aardig wat dingen verzameld die beter naar Noorwegen konden en het was een heel gepuzzel om de hele boel mee te krijgen en ook nog een voorraadje wijn onderin te stouwen.

Vlak voor vertrek naar Frankrijk hadden we met een collega afgesproken dat hij en zijn vrouw (H&H) in ons huis in Beekbergen konden zodra wij onze hielen hadden gelicht richting Noorwegen en perfecter kon dat niet aansluiten: terwijl wij zaterdag aan de "koffie-voor-vertrek" zaten, kwamen zij het pad op! Nog even de laatste dingetjes doorgesproken en vrolijk uitgezwaaid konden wij richting Norge.

Omdat dinsdag 1 mei de eerste gelegenheid was dat we over konden varen van Hirsthals in het noorden van Denemarken, naar Bergen in Noorwegen, konden we in Denemarken op ons dooie akkertje wat rondtouren, hier en daar het tentje opslaan en zo rustig naar het noorden. Dat de nachten eind april nog behoorlijk fris kunnen zijn, hadden we natuurlijk wel bedacht, maar niet dat wij als echt die-hard-kampeerders daar moeite mee zouden hebben. Dus lagen we de eerste nacht vrolijk met alleen het gaas voor de tent bij 5 graden celsius te vernikkelen van de kou! Sokken aantrekken helpt dan ook niet meer en het zweet dat ik dacht 's morgens op mijn lijf te hebben, was gewoon condens! Daar krijg je dus echt de kouwe pies van en de volgende dag pakten we dan ook onze dikke trainingspakken erbij! Dat was een heel stuk aangenamer!

Tønder blijkt een heel leuk stadje te zijn, met heel oude geveltjes en leuke doorkijkjes.
Tijdens een avondwandeling door Tønder (waar we de eerste nachten doorbrengen) komen we ineens in aanraking met een heuse dance-party! Volgens het bord een "Borderlinedance-event". Dat kun je op twee manieren uitleggen, maar we nemen aan dat het om een line-dance-event gaat dat in het grens(border)plaatsje gehouden wordt. In de plaatselijke sporthal hebben werkelijk allerlei soorten mensen zich verzameld voor een podium waar de landelijke dance-goeroe zich in het zweet staat te werken terwijl zij en masse proberen de nieuwe passen onder de knie te krijgen. Het ziet er niet uit, maar je wordt toch blij van al die vrolijke mensen die vanuit totaal verschillende achtergrond zo eensgezind en blij staan te hupsen! Dus blijven we een half uurtje zitten, krijgen een houten (en vooral ook koude) kont op de betonnen tribune en houden het daarna weer voor gezien!

Maandag rijden we door naar Hirsthals, waar we dinsdag de boot hebben naar Bergen. We kunnen kiezen voor een prachtige plek met uitzicht op het Kattegat. Dat hebben de campers allemaal gedaan, maar Johan kiest voor een plekje op het tentenveld. Doordat tentjes sowieso steeds meer een zeldzaamheid vormen staan we daar helemaal alleen en bovendien (veel belangrijker nog) in de luwte van de schutting, zodat we tot laat in de avond kunnen genieten van het zonnetje. En als dat ondergaat, mòet je gewoon wel een foto maken....

De boot vertrekt pas om 10.30 uur en dus kunnen we lekker rustig aan doen en heel relaxt aan boord. Met schitterend weer en ruim vóór het seizoen verwachten we een rustige overtocht. VERWACHTTEN WE ...... !!!!!
Maar wat we krijgen, is de drukste overtocht OOIT. Met honderden kinderen, middelbaren, ouderen, bejaarden en vooral veel RUSSEN. In Noorwegen ben je RUSS als je je middelbare school hebt afgerond. In een soort van overwinningsroes, trekken zulke jongeren een onuitwisbaar spoor door het hele land en (naar nu blijkt) ook ver daarbuiten. Dit jaar staat blijkbaar in het thema van de rode tuinbroeken. Natuurlijk vooral afgezakt en de schouderbanden tussen je benen, de knopen los en volgekladderd met "RUSS 2007", "Queen of the dancefloor", "ME" en weet ik veel wat nog meer. En natúúrlijk gaat dat gepaard met een hoop herrie en vooral ook met "Hoe zie ik er zo ongeïnteresseerd mogelijk uit". Niet lachen, niet meepraten, je niet met elkaar bemoeien lijkt het hoogst haalbare goed op aarde en àls je er dan per ongeluk één betrapt op een voorzichtige glimlach, dan weet die niet hoe snel die weer weggepoetst moet worden. Ach ja, het is een uiting en ze hebben misschien niet eens in de gaten dat hun opgelegde houding van "Ik wil nergens bijhoren" juist maakt dat ze daarmee een duidelijk herkenbare groep vormen! Grappig!

Gelukkig hebben we besloten ons de luxe te veroorloven van een net iets grotere binnenhut dan vorig jaar en daar zijn we nu dubbelblij mee. We kunnen ons zo vaak en lang als we willen terugtrekken in onze hut en maken daar gretig gebruik van. Alleen voor het avondeten (natúúrlijk Scandinavisch lopend buffet!!) komen we onze hut uit en wel op een tijd die voor de meeste anderen niet aantrekkelijk is: om 18.00 uur! In alle rust genieten we van het eten, de wijn, het schitterende uitzicht (dat voordeel heb je als je overdag vaart en het goed weer is) èn natuurlijk van het vooruitzicht van straks weer heerlijk thuis te zijn.

Vóór het zover is, hebben we natuurlijk nog de douane. Daar zitten we een beetje mee vanwege de hoeveelheid wijn èn vanwege het feit dat we er niet aan moeten denken de auto leeg te halen. We hebben hem één keer ingepakt gekregen, maar of dat een tweede keer nog zo lukt, is maar helemaal de vraag. Keurig op tijd meren we af in Bergen. We nemen rustig de tijd om de auto op te zoeken, want we wachten liever nog even in de hut dan op het warme auto-dek, maar àls we dan de auto willen opzoeken, kunnen we hem niet vinden! Dat is ons nog nooit gebeurd en we vinden het heel genant, vragen links en rechts naar het trailerdek, maar doordat er met afgesloten compartimenten wordt gewerkt, kun je niet makkelijk van de ene naar de andere kant. Als we de auto eindelijk bereiken, is het hele schip al leeg! We rijden van boord en zien nog net hoe de (Nederlandse) auto voor ons door de douane wordt aangehouden....
Met onze allervriendelijkste glimlach en de paspoorten in de hand rijden we rustig op de douanier af, worden begroet en mogen het land in!!!! Joepie de poepie, nu staat niets ons meer in de weg om eindelijk de verhuizing af te ronden en de hele santekraam uit te laden!!

In Førde stoppen we even voor wat boodschappen.Voor de kenners onder jullie: daar zit die lijstenmakerij, met de allervriendelijkste lijstenmaakster die je je voor kunt stellen voor wie we elk jaar weer een klusje proberen te bedenken om bij haar langs te kunnen! En daar zijn we ook dit jaar weer in geslaagd, dus kunnen we even bij haar langs, laten een borduurwerkje achter en kunnen over vier weken nog weer terug ook! Kijk, da's een vrolijk begin van ons verblijf hier.
Daarna nog even naar de Lidl, die de Noren nog steeds niet echt in hun hart hebben gesloten waardoor het daar heerlijk rustig is en dan rijden we eindelijk door naar huis!

De zon schijnt overvloedig en we worden ook hier allerhartelijkst ontvangen door de buren. Het huis staat er geweldig bij, een beetje stoffig, maar alles ziet er goed uit en binnen een uur hebben we de hele boel uitgeladen. Daarmee is nog niet alles op zijn plaats, maar dat komt de komende tijd wel. Het enige waar Johan speciaal nog even de tijd voor neemt is het planten van de madeliefjes die we uit de Pyreneeën hebben meegesmokkeld. In onze tuin is er niet één te bekennen en dat vinden we toch wel jammer. Dus heeft Johan ze op de "kersen-camping" uitgestoken en in een opengesneden melkpak steeds liefdevol verzorgd tot ze hier vanavond op een centraal plekje in de tuin worden gepoot. Benieuwd hoe snel ze zich hier vermeerderen!

Weer thuis!!!

JOEPIE!!!!!

We zijn weer thuis!!!

Binnenkort meer!

We komen er aan.....!

Het duurt natuurlijk nog wel even, maar de voorbereidingen voor ons vertrek naar Noorwegen zijn al in volle gang. Spullen worden uitgezocht en bij elkaar gelegd, handwerkpakketten gesneden (quilts) voor de lange zomeravonden en het lijstje uit "Het Blauwe Boekje" wordt nauwkeurig nagelopen en stap voor stap bijgewerkt. Dat Blauwe Boekje is een soort handboek aan het worden: in Noorwegen schrijven we er dingen in die we in Nederland moeten doen of kopen en eenmaal in Nederland strepen we die dingen weer één voor één door en maken we weer een lijstje voor Noorwegen.

Van lieverlee is het lijstje voor Nederland afgewerkt, dus wordt het hoe dan ook tijd om weer in te pakken en weg te rijden! Maar eerst nog "even" de Callenburgstraat verkopen en voor een korte vakantie naar Frankrijk!

De op de kaart afgebeelde route is maar een voorlopige planning, maar dat we naar Domme gaan staat vast: daar moeten we in elk geval Marie-Jo & Pierre weer zien en Fabiënne!

Terug in Nederland

De avond voor vertrek proberen we de puzzel nog even af te krijgen, maar dat lukt helaas niet, zelfs al gaan we door tot kwart over elf! Veel later durven we het niet te maken, want de volgende dag loopt de wekker af om 05.00 uur! Alles is ingepakt, het brood voor onderweg al gesmeerd, dus we hoeven alleen nog maar op te staan, te ontbijten en water te koken voor de koffie onderweg.

Het is maar 250 kilometer naar Bergen, maar daar kun je hier gerust vijf uur voor uittrekken. Verder moeten we in Bergen nog naar de douane om de BTW van de garage terug te vragen, nemen we een half uur extra voor het inchecken en een half uur voor mogelijke sneeuw op de hoogvlakte. Om 06.00 uur rijden we weg. Van sneeuw op de hoogvlakte blijkt geen sprake, maar wel van dikke mist! Daar hebben we niet op gerekend en het is maar goed dat we hier bekend zijn met de weg en de bochten, anders kon je hier lelijk terechtkomen.

Tegen zevenen begint hier de ochtendspits, veel vroeger dan we verwachtten en de spits is hier ook niet te vergelijken met Nederland. Het betekent gewoon dat je regelmatig auto's tegenkomt, maar wij lijken bovendien nog tegen de spits in te rijden, dus hebben we er helemaal geen last van. De reis verloopt voorspoedig, de pont van Lavik naar Oppedal komt er al meteen aan en ook verder hebben we geen oponthoud, zodat we al om kwart over elf in Bergen zijn. Daar kost het vervolgens wèl heel veel moeite om de douane te vinden en we worden heel wat keer van het kastje naar de muur en weer terug gestuurd, maar na ruim een uur en verschillende telefoontjes, komt er iemand van de douane om de papieren voor de BTW-teruggave te regelen! Het kost wat moeite, maar het gaat wel om bijna Nok 2400,- dus zo'n € 300,- en daar wil je best even wat moeite voor doen! We hebben dan nog een klein half uur voor de boot vertrekt, maar het inchecken is een kwestie van langs een kiosk rijden en een rondje op het parkeerterrein om naar de boot te rijden. Daar moeten we alleen nog even wachten tot alle vrachtauto's en containers zijn ingeladen en dan kunnen ook wij, als laatsten aan boord. De hut is de kleinste die we ooit hebben gehad. Hij is er niet op ingericht om hier een paar uur te ontspannen, maar dat maakt niet uit. We vinden wel een plekje om wat te lezen, puzzelen en een bakkie te doen, voor we rond zes uur naar één van de restaurants gaan voor een lopend buffet. Terwijl de hut de kleinste was die we ooit hebben gehad, is het lopend buffet het meest uitgebreide én voordelige. We worden (op grond van onze eenvoudige hut) in het 'truckers & jongerengedeelte' van het restaurant ingedeeld, maar het is in deze tijd van het jaar zo rustig aan boord, dat je door helemaal niemand gestoord wordt tijdens het eten of wat dan ook. Er zijn zó veel onbekende en lekkere hapjes bij het lopend buffet en ook het dessert is zó uitgebreid en gevarieerd dat Johan een gedeelte van zijn ijs laat staan en dàt mag echt een unicum genoemd worden! Na een wat onrustige nacht, bereiken we de volgende ochtend om 08.00 uur Hirsthals in de kop van Denemarken. De E-45 brengt ons van noord naar zuid over een keurige vierbaans snelweg, dus dat schiet lekker op. We gaan er in Skanderborg even af om nieuwe klompen voor mij te kopen en dat gaat op zich heel snel (ook heel fijn dat we de oude meteen kunnen inleveren!), maar de grote weg weer op komen is een groter probleem. Er zitten rond Skanderborg maar liefst drie afritten en maar één oprit naar de grote weg! Dat kost een kwartier, maar dan gaat het weer lekker snel door naar het zuiden.

In Duitsland is het altijd mis: altijd wel een plek waar ze aan de weg bezig zijn (of niet) en waar je gekken hebt die een ander geen invoegruimte gunnen. We horen via de radio dat we in een vier kilometer lange file zitten. Tien minuten later is die uitgegroeid tot negen kilometer, maar we zitten gelukkig niet aan het eind, dus kost het al met al 'maar' een uur.

Om een uur of zeven bereiken we Beekbergen, waar we volgens goed gebruik met 'een Chineesje' het Noorse avontuur weer afsluiten. Wil je verder op de hoogte blijven van ons wel en wee, neem dan af en toe een kijkje op http://beekbergen7360.blogspot.com Daar zal een stuk minder regelmatig nieuws te vinden zijn, maar we zijn dan ook weer makkelijker bereikbaar!

De winter komt ons tegemoet

Terwijl het Nederland volgens de weermannen nog ongewoon warm blijft, nadert de winter hier met rasse schreden! De sneeuwgrens is gezakt tot 600 meter, de temperatuur tot 3°C (let wel: midden op de dag!) en wij zakken dus van lieverlee ook maar af naar het zuiden.

Tot nu tot hebben we steeds enorm geboft met het weer. Of we de helling winterklaar gingen maken, of het gras wilden maaien en de schuur opruimen, steeds als we net klaar waren, begon het te regenen. En dat is vandaag ook weer het geval. Vanmorgen was het nog lekker droog, meteen na de lunch besloot ik de boodschappen in het dorp te doen en ik was nog maar net thuis of het begon te regenen! Guur was het al, met een sterke wind die het water van het fjord in hoge golven bij ons tegen de oever deed slaan, maar nu regent het er dus ook nog bij.

'Buiten giert de wind om het huis, maar de kachel staat te snorren op...' Nou, de kachel staat op de nachtstand, maar hij blijkt zo ingesteld dat ie het dan in huis toch tot 19°C verwarmt. Wel lekker, maar niet nodig en zeker niet als we straks naar Nederland gaan. Dus komt morgen de monteur nog even langs om de zaak beter af te stellen en ons uit te leggen hoe we dat zelf kunnen doen. Is wel zo handig! Ook krijgen we morgen op de valreep nog even een nieuwe elektrameter. Als het goed is hoeven we dan geen meterstanden meer door te geven, maar kunnen ze bij het energiebedrijf de meter zelf aflezen. De techniek staat voor niets! Dat betekent alleen niet dat we geen last meer hebben van stroomuitval. De eerste keer zit je dan meteen in het stikkedonker, maar we weten intussen dat zulke storingen in series optreden, dus voor de tweede keer zitten we klaar met kaarsen! De computer en de magnetron resetten heeft niet zo veel zin, want voor de stroom echt weer betrouwbaar is, ben je drie uur en acht storingen verder!

De volgende dag zakt de sneeuwgrens tot 400 meter, de temperatuur tot 1°C en beginnen we ons te realiseren dat we met de reis naar de boot misschien toch weer met winterse omstandigheden en dus extra reistijd rekening moeten houden. De hoogvlakte ziet er al gauw als een plaatje uit en ook richting Stryn zijn de bergen wit. Doordat we dit keer via Bergen reizen en niet over Oslo, hoeven we alleen de hoogvlakte achter ons huis over en die is maar 600 meter hoog, dus meer kans dat ie begaanbaar blijft dan het Strynfjell, dat op bijna 1200 meter hoogte ligt. Maar hoog of niet, zelfs bij ons moeten er al sneeuwschuivers aan te pas komen om de weg vrij te maken en zijn er de eerste dag meteen al veertien auto's met pech gestrand! Geen zorgen echter voor het thuisfront: we houden het weer goed in de gaten en gaan desnoods een paar uur of een dag eerder op pad! Verder vordert de puzzel gestaag, maar zijn we wel even van kantje gewisseld omdat we ons blindstaarden op ons eigen stuk, zodat Johan nu de bergen voor zijn kiezen krijgt en ik de bomen...

Statens Vegvesen en zo...

Kort nadat we twee jaar geleden ons huis in Noorwegen kochten, nam Statens Vegvesen (Verkeer & Waterstaat) contact met ons op met het verzoek om een stuk van onze grond langs het water te kopen om te gebruiken voor de aanleg van een 'kjettingplass'. De bedoeling was om vrachtwagens daar de gelegenheid te geven hun sneeuwkettingen om te leggen en af te halen en zo het kruispunt in het dorp te ontlasten.

Het was weliswaar een vriendelijk verzoek, maar als we niet akkoord gingen, zouden ze de grond gewoon onteigenen. Ook dat stond in de brief. Maar wij wilden niet dwars liggen en bovendien ging het maar om een heel klein stukje van onze grond (het gele gedeelte op de kaart) waar we geen andere plannen mee hadden en dat eigenlijk nog een beetje een zooitje was. Er lag een onderstel van een oude petroleumtank en nog wat troep, die we liever kwijt dat rijk waren, dus gingen we akkoord.

Al met al ging het om de grond onder de eerste vijf meter van de vangrail! Maar twee jaar later hadden we nog steeds verder niets gehoord over een koopcontract en dus besloten we Statens Vegvesen, in de persoon van Nils Henjum, aan hun jasje te trekken, met als resultaat dat er vandaag (maandag) een tweemans sterke afvaardiging kwam om de grond op te meten en tot een akkoord te komen. Van de bank hadden we al begrepen dat we ons niet te rijk moesten rekenen en eerlijk is eerlijk, waar heb je het eigenlijk over, maar zij hebben gezegd dat ze ons willen betalen voor de grond, dus spreken wij ze daar op aan. Het blijken twee geschikte kerels en al snel zijn we het eens over een prijs. Inderdaad geen kapitaal, maar daarvoor is het stuk wel gefatsoeneerd en in het koopcontract wordt opgenomen dat de kustlijn zelf van ons blijft (voor wat dàt dan ook waard is).

Omdat we geen grote klussen meer aanpakken en geen kleine klusjes meer hebben (alle handwerkactiviteiten zijn ook netjes afgerond) haal ik nog maar een puzzel uit de kast. We zijn toch ook geen mensen om een hele week te luieren en lezen en bovendien blijkt dat nog vermoeiender dan hard werken! Maar omdat het vandaag ineens toch nog lekker weer wordt, maken we ook weer een paar dingen in orde voor het vertrek naar Nederland. De schuur wordt opgeruimd, de dakbak gaat eruit en de banken erin en ook de kelder wordt netjes aangeveegd. En als het grasveld dan ook nog netjes gemaaid en aangeharkt is, kunnen we de boel met een goed gevoel achterlaten!

En zo ligt de helling erbij als we van de winter naar Nederland gaan. Ongeveer de helft van de helling hebben we steeds netjes bijgehouden en de rest gewoon zijn gang laten gaan om te zien hoe dat af zou lopen. Nou, het betekent gewoon erg veel extra werk om het aan het eind van de zomer een beetje fatsoenlijk te krijgen, dus volgend jaar houden we de helling waarschijnlijk gewoon helemaal bij!
Hoewel er tot en met zondag regen voorspeld is, genieten we vandaag opnieuw van een stralend zonnige dag, zodat we inderdaad alles kunnen afronden zoals we willen. Zelfs de auto staat weer netjes in de was, een klus die Johan gewoon even tussendoor doet.

De foto van het bloeiende mos wilden we jullie ook niet onthouden, al sluit die niet zo mooi aan bij de rest van het verhaaltje.

En dan melden we ook meteen maar even dat de MRI woensdag 25 oktober gemaakt wordt, dan is iedereen weer helemaal op de hoogte!

En om het rommeltje af te sluiten, ook nog maar een foto van het schitterende uitzicht vanuit de woonkamer, waar we zelf nog steeds niet genoeg van krijgen én één waarop (als je goed kijkt) de sneeuw op de bergen richting Stryn is te zien.

De eerste sneeuw!

Intussen is de eerste sneeuw gevallen op de hoogste toppen die we richting Stryn kunnen zien en is in Noorwegen de herfst in alle hevigheid losgebarsten. De herfst kan misschien officieel niet losbarsten, maar het gaat hier gepaard met zo'n enorme explosie van kleuren, dat het voelt als 'losbarsten': knalgele bomen, vuurrode struiken, bijna fluorescerend groen mos, schitterend wit rendiermos en gitzwarte bessen. Dat zal in Nederland eigenlijk misschien ook wel het geval zijn, maar doordat we hier niet in de stad, maar midden in de natuur zitten, beleef je het veel bewuster. We genieten er ook intens van en voelen ons best een beetje bevoorrecht dat we dit zo mee mogen maken! Nu het huis en de boot winterklaar zijn, maar moet er ook nog wat aan de tuin gebeuren. De bomen snoeien we volgens aanwijzingen van dezelfde site die ons de gouden tip over onkruidbestrijding heeft geleverd, dus dat moet goed komen! Vanwege mijn epilepsie-verhaal is het Johan die als een soort Zacheüs in de vijgenboom klimt om de hoge uitlopers van de appelboom te snoeien! Ook 'trimt' (=snoeien met een speciaal soort 'handmaaimachine') hij de helling nog een keer en hark ik af en toe de boel wat bij elkaar.

In het kader van 'mijn gemak houden', bemoei ik me voornamelijk met lichtere klusjes, zoals het afmaken van een quilt en bijwerken van het dagboek. Van de neuroloog hebben we gisteren trouwens gehoord dat het inderdaad een epileptische aanval is geweest en nu hij dat officieel heeft vastgesteld, betekent dat dat ik in Noorwegen een jaar lang geen auto mag rijden! Je moet hier in zo'n geval zelfs meteen je rijbewijs inleveren en een verzekeringsarts van de staat bepaalt na een jaar of je dat weer terugkrijgt. Hoe dat in Nederland is, zoeken we nog wel uit. De MRI die waarschijnlijk volgende week gemaakt wordt, moet uitwijzen of er verder geen schade is aangericht, maar we verwachten dat wel mee zal vallen!!


P.S. Voor nieuwe bezoekers: als je op een foto klikt, krijg je een grotere afbeelding!

Winterklaar maken 2

Niet alleen buiten, ook binnen moet de boel winterklaar gemaakt worden. Dat betekent in elk geval zorgen dat het huis vorstvrij blijft. Nou hebben we behalve een allesbrander en een open haard, ook door het hele huis heen centrale verwarming. Die is aangelegd in de zeventiger jaren van de vorige eeuw en moet dus gedeeltelijk vernieuwd en aangepast aan de nieuwe brandveiligheidseisen als we hem ooit zouden willen gebruiken, maar dat wisten we toen we het huis kochten. En omdat de vorige eigenaar er (natuurlijk) geen zin in had om dat nog te laten doen, hebben we de geraamde kosten van het bod afgetrokken om op die manier geld te reserveren om het zelf te laten doen. Niet dat we dat zo snel van plan waren, want de allesbrander houdt het voor ons warm genoeg, maar je weet nooit en de vorige eigenaar accepteerde het lagere bod!
Nu we intussen aardig op orde zijn, vinden we het toch een beetje raar dat we wel cv hebben, maar die niet kunnen gebruiken, dus schakelen we een loodgieter in om die klus te klaren. De drie loodgieters uit omliggende dorpen hebben er geen zin in en komen dus (?) gewoon niet opdagen, maar we vinden er één in Sandane die het wèl ziet zitten. We spreken een prijs af voor de hele klus en daar zijn we goed mee af: hij kletst als een oud w… en maakt moeilijk afspraken over de tijd, maar daar hebben meer Noren last van!
Hij maakt er in de kelder een enorme puinhoop van, maar na drie/vier dagen hard doorwerken hebben we dan toch een nieuwe ketel en verwarmingspomp, gebroederlijk naast de oude geïnstalleerd en een nieuwe douche en hoeven we in elk geval niet meer bang te zijn dat de leidingen hier in de winter kapotvriezen. We hadden de oude ketel ook af kunnen laten voeren, maar dat kostte bijna € 1000,- en dat vonden we een beetje veel voor iets waar je van af wilt! In de deal zit wel ook inbegrepen dat hij van de winter komt controleren of het inderdaad allemaal gaat zoals gepland! We mogen alleen van lieverlee wel een lijstje gaan bijhouden van alle mensen die een sleutel van ons huis hebben...

Winterklaar maken 1

De laatste weken hier in Noorwegen doen we rustig aan. Ik heb nog een quilt-in-wording waar ik nog bijna niet aan toegekomen ben en Johan heeft het klussen van lieverlee ook wel gehad! Natuurlijk blijft er dan toch nog genoeg te doen, omdat het huis 'winterklaar' gemaakt moet worden: de boot moet nog op de kant en schoongemaakt, het hout achter de schuur willen we in de schuur, het gras moet nog een keer gemaaid (maar dat laat ik dit keer aan Johan over!) en wassen en schoonmaken gaan ook gewoon door.

Maandag is het stralend weer en pakken we meteen flink aan: na de eerste koffie rijden we met een kruiwagen het hout in de schuur en draaien terwijl een was. Het is maar goed dat we dat 's morgens meteen doen, want het is weliswaar stralend zonnig, maar de dagen zijn langzamerhand een stuk korter, dus minder tijd om de was buiten te drogen.

Toen we hier in mei kwamen, ging de zon om 04.00 uur op en om 22.00 uur onder, nu komt ie om tien uur over de berg in het zuidoosten en gaat al om 16.00 uur achter de berg in het zuidwesten onder!

Eigenlijk is het zulk mooi weer dat we de boot uit het water zouden kunnen halen, maar daar hebben we nog even geen zin in.

Maar dinsdag is het opnieuw stralend weer en een strakblauwe lucht, dus moeten we er toch maar aan geloven: de boot op de kant halen. We hebben een heel goed nagedacht over het tijdstip waarop we het zullen doen: met vloed, zodat de trailer niet zo ver het water in hoeft en de boot al bijna de trailer op drijft. Maar als het vloed is, staat de ankerlijn van de boei strak en is het knap lastig om de boei te vervangen door een jerry-can! Dus trekken we na de tweede koffie onze oude plunje aan en gaan naar de boot. Terwijl we bezig zijn, krijgen we bezoek: de ROB!! En natuurlijk hebben we nu geen fototoestel bij ons! Hij kijkt het een poosje aan en verdwijnt dan net zo plotseling als hij tevoorschijn kwam.

Niet veel later varen we naar het strandje waar we de auto en trailer eerder al geparkeerd hebben. Het kost nog even wat moeite om de boot goed recht op de trailer te krijgen, maar dat komt vooral doordat de steunen aan de achterkant niet goed gesteld staan. Dat maken we meteen maar in orde en verder parkeren we hem op de parkeerplaats die we van de zomer gemaakt hebben en maken we er een mooi pakketje van, in de hoop dat ie de winter zo goed doorkomt! En als de zon aan zó'n hemel onder gaat, weet je eigenlijk bijna zeker dat het morgen wéér mooi weer wordt. En daar gaan we dan gewoon lekker van genieten!

Van het één komt het ander...

Na een geweldige en lange zomer, waarin we veel meer buiten geklust hebben dan we voor mogelijk hadden gehouden, werd het half september toch ineens een beetje herfst. Maar dat betekent niet dat we met onze handen over elkaar moesten/ konden gaan zitten. Er was nog één kamer in huis waar we tot nu toe helemaal niets aan gedaan hadden: onze eigen slaapkamer.
En met kleine adempauzes vanwege toch weer lekker weer, hebben we die dus dit jaar aangepakt. Daar hebben jullie trouwens een vorige keer ook al iets over kunnen lezen, maar nu komt het bruggetje naar vandaag: van de rode verf die we voor de nis van het kot (de inloopkast) gebruikt hebben, hadden we nog wat over! Het was oude verf, die langzaam droogt en niet nog een jaar bewaard kon worden en dus bedachten we een nieuw project: de overloop. Het begon met het rood schilderen van de buitenmuur (aan de binnenkant natuurlijk!). Maar toen bleken we ook wit over te hebben en dus werd dat op het schuine plafond geschilderd. En toen bleken we ook nog behanglijm en een beetje behang over te hebben en met een heleboel passen en meten werd daar de overloop helemaal mee opgehaald! En toen waren we het eigenlijk wel zat....

Maar toen hadden we nog steeds wat rode en witte verf over en omdat we weggooien toch wel erg zonde vinden, bedachten we een nieuw projectje: het trapgat in de kelder. Johan zorgde voor het rood en ik voor het wit en omdat het de eerste dag was dat ik weer een beetje energie had, heb ik me beheerst en niet alles afgemaakt! Morgen is er weer een dag. En zo proberen we ons nu écht een beetje koest te houden tot we 1 november weer naar Nederland komen.
Natuurlijk zijn de eerste plannen voor volgend jaar zijn al wel weer in de maak: verder met de buitenboel, de oude vloerbedekking die in de kelder ligt verwijderen en de vloer schoonmaken en schilderen, de kastdeuren op de overloop repareren en schilderen, .....

Genoeg te doen, genoeg te dromen, genoeg om in mei weer terug te komen!!

P.S. Het gaat al met al dus al weer een stuk beter met me (Corry)!