Al bijna drie weken hier...

In Førde hebben we behalve allerlei noodzakelijke boodschappen, ook weer een paar dingen voor de tuin meegenomen, o.a. drie blauwebessenstruiken, waardoor we straks al het fruit voor jam etc. uit eigen tuin hebben!

Op de terugweg ontfermen we ons ook nog over drie mini kerstboompjes. Die staan langs de kant van de weg tussen de hoogvlakte en Byrkjelo en volgens ons staan ze op de nominatie om de volgende keer door de grote verdelger weggemaaid te worden. Wij hebben nog wel een plekje in de tuin waar zij het naar hun zinnen kunnen hebben, dus trekken we ze voorzichtig los en hopen we dat ze de verhuizing overleven. De zomer zal het leren…

De weersverbetering die dinsdagmiddag inzet, bereikt woensdag zijn hoogtepunt. Al vanaf dat we wakker worden schijnt de zon en de eerste koffie drinken we meteen al op het terras. Het is een stralende, warme dag die we volledig uitbuiten door een was te draaien en alle planten die we gisteren gekocht hebben een plekje te geven. De drie dennenboompjes krijgen een plekje aan de zijkant, tussen ons huis en de buren, de blauwe bessenstruiken komen op de helling, de fuchsia in de hangpot bij de voordeur, de viooltjes en Spaanse margrieten in de bakken op de beide terrassen, de beide Sundaviles samen in een nieuwe pot op het zuidterras en zelfs de rotsplantjes geven we nog een plekje in de rotswand onderaan de helling. Of díe het gaan doen, is erg de vraag, maar we kunnen in elk geval een poging wagen. Als ze het niet doen, is er geen kapitaal verloren, als ze het wel doen, kunnen we uitbreiden!

Johan zaagt een zijscheut van de berk en overschotten van de hekpalen af en dat betekent al met al dat we opnieuw niet hoeven te sporten, me dunkt dat we dàt intussen wel hebben gedaan!

Donderdag en vrijdag doen er wat het weer betreft zelfs nog een schepje bovenop. Vanaf dat we opstaan, tot we om 19.30 uur naar binnen gaan om te eten, is het stralend zonnig èn warm weer en omdat er voor de komende dagen regen voorspeld is (een geschenk uit de hemel voor onze dorstige tuin!) maken we ook die dagen weer optimaal gebruik van de omstandigheden door de hele dag in de tuin te lummelen.

Het gras moet opnieuw gemaaid, de takken (halve boomdelen) die Johan van de berk heeft gezaagd moeten nog in hapklare brokken worden gezaagd en er doet zich terwijl we bezig zijn ook altijd weer van alles voor wat onze aandacht afleidt van waar we eigenlijk mee bezig waren. Maar wat maakt het uit, we doen alleen waar we zin in hebben en wat we nodig vinden.

Vrijdag tussen de middag wordt het soft-is-seizoen officieel geopend met een lunch in Byrkjelo. Het is een wat magere lunch naar onze zin, maar we doen het er maar mee, in de hoop dat er nog veel van zulke lunches mogen volgen!

De zaadjes in de bakjes beginnen te ontkiemen en tot onze grote verrassing komen zowel de stokrozen als de reuzenbalsemien enthousiast boven de grond. Die laatste zijn van zelf verzameld zaad en dus extra leuk dat dat allemaal lukt. Ze mogen als eerste apart in potjes om aan de grote wereld te gaan wennen!

Daardoor komen er weer kiembakjes vrij en dit keer is het de beurt aan gele en rode paprika en vleestomaten. Die passen uitstekend in een uitgebalanceerde voeding (vinden we héél belangrijk) en die eten we zo veel dat het de moeite loont om ze zelf te kweken.

De verstel-, strijk- en schoonmaakklusjes moeten maar wachten tot het wat minder weer wordt. Dat komt er vanzelf een keer aan!

En dan heb je in een grote tuin ook nog wel eens dat er wèl gras groeit waar je het nìet wilt en dat het niet groeit waar je het wèl wilt. Nou, dan doe je net als Gerard Joling met zijn haar: dan implanteer je het waar je het wilt hebben. Het is natuurlijk de vraag of het lukt, maar we hebben een hele lange zomer voor de boeg om het uit te proberen.

Het is al met al best een inspannend klusje om de graspollen uit te steken en terwijl ik daarmee bezig ben, word ik door Eli, de buurvrouw, geroepen: oma gaat het Pinksterweekend een paar dagen naar haar zus en voor ze weggaat wil ze me nog even een goed weekend wensen! Moet je voorstellen: een omaatje van 91 dat met de bus bij haar zus van 89 op bezoek gaat. En niet naast de deur, maar een paar uur met de bus. Of ze dat niet vervelend vindt? Nee hoor, ze kent de route èn de buschauffeur, dus dat komt wel goed.

Als ze uitgezwaaid is, stort ik me weer op de graspollen en als dat gedaan is, ligt er nog snoeiwerk en als dàt gedaan is, moet het gras rond de lavendelstruikjes nog weggeknipt worden en als dàt gedaan is, is het van lieverlee tijd voor een pauze met een fruithapje.

Johan zaagt intussen doodleuk een stuk (de hoofdsteun) van de bank af die hij twee jaar geleden zelf gemaakt heeft. Die hoofdplank maakte de bank eigenlijk een beetje topzwaar en je zit toch maar weinig met je hoofd tegen zo’n hoofdsteun aan, dus kon ie net zo goed eraf. Het resultaat mag er zijn. De bank lijkt meer in evenwicht en zal ook een stuk makkelijker te versjouwen zijn!

Na de fruitpauze nog even het gras bestrooien met voeding en anti-mos-en-onkruid. Voordat ik dat doe, zet Johan omgekeerde bloempotjes over de madeliefjes, want die worden door de korrels waarschijnlijk ook voor onkruid aangezien en dan is alle moeite voor de madeliefjes voor niets geweest.

En dan is het echt klaar voor vandaag!

Zo kan het ook!

Hoewel de financiële verschillen tussen Noorwegen en Nederland “dankzij” de invoering van de euro steeds kleiner worden, blijft Noorwegen op sommige gebieden toch nog "achterop" lopen bij Nederland...

Bijvoorbeeld op het gebied van gespecialiseerd werk. Waar je in Nederland bijna overal wel een opleiding, training of bijscholingscursus voor hebt (en zelfs kunt promoveren op onderzoek naar de emancipatie van de mug in Zuid-Limburg!), moet Noorwegen het nog steeds stellen met algemeen geschoolde werknemers. Daar liepen we afgelopen maandag tegenaan nadat we vorige week een storing hadden in de internetverbinding...

Midden op de dag hadden we ineens geen internet meer. Wat je hier net als in Nederland in zo’n geval doet, is naar de klantenservice bellen (mailen kan niet suffie, want je had juist geen internet!). Na verschillende keuzemenu’s kom je dan (het eerste verschil) al vrij snel bij een technisch medewerker, die je wat algemene testjes laat doen om te checken waar de storing zit.

Als die vervolgens niet héél snel het probleem kan achterhalen, krijg je te horen dat het mogelijk in je verouderde modem zit, dat dat te traag werkt en de nieuwe snelheid van het internet niet goed kan verwerken. In Nederland denk je dan: ‘Daar ben ik mooi klaar mee, kost me een nieuw modem en moet je maar weer afwachten hoe snel ze dat sturen en of het wel naar een postbus kan’ etc.

Hier gebeurt het volgende:

- je wordt direct vanuit de centrale op een snellere verbinding overgezet (ongeacht je goedkoopste abonnement), zodat je in elk geval weer verder kunt.
- je krijgt bericht dat ze het probleem zo snel mogelijk verder gaan uitzoeken (dàt zeggen ze in Nederland ook), maar als dat langer dan een dag blijkt te gaan duren, krijg je vervolgens een sms-je met excuses omdat het langer duurt dan verwacht.
- omdat 17 mei in Noorwegen een nationale feestdag is, duurde het nòg een dag langer, maar werden we vervolgens dinsdag om 09.00 uur gebeld: de monteur! Hij had een storingsmelding gekregen en wilde langs komen om het probleem verder te onderzoeken!


Nu zouden wij boodschappen gaan doen in Førde, maar hij verwachtte dat het zó gefikst was, dus dat moest geen probleem zijn. Bovendien hadden we geen vaste afspraken in Førde, dus ook nog de mogelijkheid om wat later te vertrekken.

Het kostte uiteindelijk twee uur om het probleem op te lossen, maar dat kwam vooral omdat hij ALLES in zijn eentje moest doen:

- Lijn doormeten

- Naar de hoogvlakte rijden om in de schakelkast te kijken hoe of wat en te ontdekken dat daar kortsluiting was geweest

- de aansluiting in de schakelkast vernieuwen

- in een telefoonpaal klimmen om een stuk lijn te vernieuwen

- heen en weer rijden om weer alles door te meten en te controleren

- Een nieuw modem leveren en aansluiten
- Alles uitgebreid uitleggen en demonstreren en (last but not least)
- EXCUSES omdat het allemaal langer had geduurd dan hij verwachtte!!

Nadat hij zijn excuses had aangeboden vertelde dat we voor alles wat hij in zijn eentje gedaan heeft in Nederland verschillende specialisten hebben:

- eem telefoniste die belooft een storingsmelding door te geven, maar dat vergeet zodat je intussen dagen (of weken) geen internet hebt,

- een specialist om het probleem in kaart te brengen, 
- een administratieve kracht die een nieuw modem moet bestellen, maar niet weet waar het naar toe gestuurd moet worden,
- een monteur die het modem moet installeren, maar die het adres niet kan vinden en ga zo maar door.

En als alles eindelijk geregeld is excuses aanbieden? Hoezo, dit is toch allemaal overmacht?!

Kijk, en daarom vinden wij het helemaal niet erg dat het personeel hier ‘algemeen’, maar dus wel breed geschoold is!

De eerste week zit er op!

De eerste week zit er op. Een korte samenvatting van onze activiteiten:

lezen, puzzelen, slapen, luieren, lekker in de zon zitten, wasje draaien, beetje tuinieren èn... weer sporten!

Wat het weer betreft, dat is net zo wisselvallig als vorig jaar om deze tijd. Het is òf buiten in de zon zitten, bij 26°C òf (voor het eerst dat we dat hier meemaken) sneeuw in de tuin! Koning winter laat zich dus vooralsnog niet defintief terugdringen en net als in Nederland is ook hier de natuur een stuk achterop bij vorig jaar. Alles was nog bruin en grauw toen we een week geleden arriveerden. Dat zag er niet gezellig uit, maar nu kunnen we tenminste alles in de tuin van het eerste prille begin af aan zien groeien.

Vandaag komt de schoorsteenveger en met het weer van vandaag zien we liever hèm buiten bezig, dan dat we zelf naar buiten willen! Dat was in Frankrijk wel anders....

Wie het uitgebreide verslag van onze vakantie in Frankrijk wil lezen, kan t.z.t. beter in Beekbergen langskomen, maar kort samengevat was het HEERLIJK!! Veel zon, veel dingen gezien en gedaan, leuke ontmoetingen en unieke samenlopen van omstandigheden. Verrassende dingen gegeten (niet geheel vrijwillig, maar gewoon omdat ons Frans en Italiaans tekort schoten!) en gedaan, zoals een rit met de auto in de trein en het hoogste treinstation van Europa bezocht. 

Van de Dordogne en de Camargue tot St.Tropez, het Lago Magiorre en de Zwitserse Jungfraujoch en ten slotte door bemiddeling van een Tsjech in Duitsland de overtocht naar Noorwegen kunnen boeken, het was genieten! 

En alles, dat moet gezegd, onder de bezielende leiding van Bram. We hebben n.l. nèt voor we vertrokken eindelijk besloten ook maar eens een TomTom aan te schaffen. Voor de Nederlandse tekst konden we kiezen uit Eva en Bram, dus je begrijpt dat dat eigenlijk geen keuze was.

Natuurlijk kochten we hem alleen omdat ie toen net in de aanbieding was en omdat we hem dan mooi op weg naar Noorwegen konden uitproberen en controleren, want je denkt toch niet dat wij zomaar voetstoots aannemen dat zo'n ding ècht overal de weg weet!

Intussen weten we beter: hij weet zelfs de weg, waar de weg dat zelf nog niet weet! In een nieuwbouwwijk in de buurt van Fontvieille in de Camargue, waar de weg nog niet eens af was, liet Bram ons rechtdoorgaan op een denkbeeldige rotonde! Natuurlijk ben je er dan zelf bij om in te grijpen, maar we kunnen ons nu wel meer voorstellen bij die reclame waarbij iemand in de heg belandt!

Al met al zijn we na twee weken heel tevreden over Bram en we hebben al ontdekt dat er nog veel meer te ontdekken valt. Voor we ons alle menu's en beschikbare informtie eigen hebben gemaakt, zijn we waarschijnlijk al weer op weg naar Nederland.

Maar zo ver is het nog lang niet....!

Weldadig lekker weer!

Even een kort berichtje om jullie te laten meegenieten van het schitterende uitzicht dat wij momenteel op het Strynfjell hebben. Het is al de hele week prachtig weer en ook al is het met 10°C natuurlijk niet warm, op het terras voor het huis hebben we tot 19.15 uur in ons T-shirt in de zon zitten GENIETEN !!

Natuurlijk zien we op het journaal dat jullie het onder invloed van de koude wind uit het noorden nu even wat minder treffen dan wij, maar dat zal de komende zomer best ook wel eens andersom het geval zijn.

Intussen treffen we voorbereidingen voor de publicatie van het eerste deel van het vakantieverslag, maar het was zulk lekker weer dat we eerst even 'druk' geweest zijn met drie wassen draaien (ja, de loodgieter is echt geweest!), stekkies in de tuin zetten, zaadjes in zaaibedjes strooien en het hek repareren dat door de buren omver is gereden.

De buren van het witte huis zijn nu zelf ook tot de nogal onthutsende ontdekking gekomen dat zij helemaal geen septic-tank (en dus geen afvoer voor toilet etc!) hebben, dus die moest met spoed vorige week ingegraven worden. Dat gaat natuurlijk met groot materieel en waarschijnlijk hebben ze daarbij het luik op onze waterput kapot gereden.
Het is wat met dat luik: twee jaar geleden heeft de vorige buurman de betonplaat die er toen op lag kapot laten vallen en nu heeft zijn opvolger het aluminiumluik dat zijn voorganger gemaakt heeft aan gort gereden. Dus zijn wij vandaag ook even naar Byrkjelo gereden om het te laten lassen en zo hebben we allemaal wel iets met dat luik te maken!

Van wegwerkers "lenen" we* tijdens hun afwezigheid even een bord om zo lang over de put te zetten tot we volgende week het gerepareerde luik weer kunnen ophalen.

P.S. De eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat deze actie volledig onder mijn (Corry) verantwoordelijkheid  valt. Johan heeft het alleen maar gedoogd!

Ja hoor, we zijn er weer!!

Op precies dezelfde datum als vorig jaar (maar dat is toeval) gaat de weblog van Norge weer open voor publiek! Na een heerlijke vakantie met alleen maar goed weer, lieve mensen, leuke ontmoetingen, interessante uitstapjes en een heel aparte koninginnedag (daarover later meer), zijn we afgelopen maandag weer in Utvik aangekomen.

Sindsdien is het hier na weken van grauw weer en lage temperaturen, weer eens heerlijk zonnig en al is de temperatuur met  8°C nog niet echt hoog te noemen, op het zuidterras in de zon en uit de wind, wil het al 26°C worden en dàt zijn omstandigheden waaronder we heerlijk buiten koffie willen drinken!

Er ligt minder sneeuw dan toen we hier vorig jaar aankwamen, maar het uitzicht is onverminderd schitterend en alleen maar genieten. Dit jaar ook geen rendieren op het fjell, maar wèl in het dorp en thuis allemaal lieve mensen die ons 'welkom thuis' heten en dat is een heerlijk gevoel.

De winter is zò extreem lang en koud geweest dat er bijna niemand zonder vorstschade vanaf is gekomen.
Ook wij niet, want zowel de thermostatische mengkraan in de badkamer als die in de douche zijn kapotgevroren. Gelukkig hoeven wij niet zo lang te wachten op de loodgieter als we van anderen horen (zelfs ook van onze Noorse buren!), dus wordt het ongemak nog in de eerste week verholpen en kunnen we vanavond al weer gewoon water tappen, douchen, wassen etc.

Weer in Nederland

We zijn weer in Nederland! Misschien volgt over de terugreis ook nog wel wat uitgebreider informatie, maar het is de eerste dagen zo knetterdruk, dat we daar nog even geen tijd voor hebben. Uiteindelijk moet er weer (zelf gebakken) brood op de plank (want dat flutbrood van de Super zijn we nu al zat!). Ook de verzamelde werken van de post van een half jaar (een stapel van ongeveer een meter hoog!) moeten doorgewerkt worden en bovendien hebben we ons voorgenomen voor onze eigen gezondheid wat eerder op de rem te trappen. Dat zou je niet zeggen na afgelopen woensdag en donderdag, met hele dagen inkopen en een "Rondje Rijnmond" doen, maar vanaf morgen gaat de rem erop.

En zie ons dàn nog maar eens voor een afspraak te strikken...!

De laatste week!

Tja, en dan komt onvermijdelijk het moment dichterbij dat we moeten besluiten wanneer we weer naar Nederland gaan. De keuze is gevallen op een overtocht van Bergen naar Hirsthals op vrijdag 23 oktober en dat betekent dat we aan onze laatste week hier bezig zijn. Het is dat we niet zo ‘into supernatural things’ zijn, anders zouden we ons op zijn minst afvragen of het wel een verstandige beslissing of handige timing is, immers:

• De bestelde winterbanden worden in de verkeerde maat geleverd
• De wisselknop in de douche in onze badkamer scheidt er mee uit (en is ook niet zoals afgesproken al weer vervangen) en ten slotte, maar zeker niet het minst indrukwekkend:
• De spiegelwand in de hal bij de voordeur komt zondagmiddag spontaan en met een hels kabaal van de muur af!!!

Ik sta net wat op te ruimen terwijl dat gebeurt, dus ik schrik me op zijn minst de pl….., maar nòg wonderbaarlijker is het misschien wel dat het allemaal goed afloopt en alle spiegels heel blijven! Kunnen we wel weer eens zien hoe leuk roze de hal was ten tijde van de vorige bewoners...

Afijn, zoals gezegd, we zijn niet bijgelovig en er zijn een paar ontzettend goede redenen om wèl naar Nederland te vertrekken, dus dat zetten we gewoon door.

Nu echt geen grote klussen meer, alleen nog afronden en schoonmaken. De kasten in de logeerkamer zijn intussen ook opgeleukt met hetzelfde behang als op de overloop (misschien vinden we deze paar dagen nog wel ergens een stukje plint dat bij de schoorsteen past) en als het meezit krijgen we morgen bericht dat de nieuwe banden in Byrkjelo zijn aangekomen, dus dan hebben we nog even een leuk uitje.

Voor mensen die niet bekend zijn met het fenomeen ‘zeevlam’ en voor wie ‘laaghangende bewolking’ in Nederland eigenlijk niet meer dan een wazige omschrijving is van een bewolkte dag (in Nederland heb je immers nergens een plek waar je hoog genoeg kunt komen om te controleren of de bewolking inderdaad alleen maar een dunne laag is met daarachter een stralend zonnetje of dat ie gewoon tot in de hemel reikt!), onderstaande foto’s. De eerste zijn al eerder gepubliceerd, de laatste is een foto van vandaag en laat zien hoe zo’n wolk er van onderen uitziet.(overigens in de zelfde richting genomen als de eerste foto's).

Gelukkig trok de bewolking in de loop van de dag op en hebben we nog even heerlijk kunnen genieten van het zonnetje en het schitterende uitzicht. Dat laatste gaan we wel heel erg missen, maar 'gelukkig hebben we de foto's nog'!

(kijk nog maar even naar de laatste foto van het berichtje op 9 oktober j.l.!)

Eerste winterdag en tòch nog behangen...

Volgens de oudste Noorse jaartelling is 14 oktober de eerste winterdag. Is het die dag mooi en koud weer, dan wordt het een goede winter met veel sneeuw. De eerste sneeuw ligt er al een poosje, maar het is vandaag opnieuw strakblauw en koud, dus we zullen zien wat er van die oude 'waarheden' uitkomt.

Afgelopen zaterdag was het opnieuw verrassend zonnig. Dus draai ik een was en kan die buiten nog zo goed als droog krijgen! De rest van de dag daalt er een soort vaag besef op ons neer van ‘de laatste twee weken’. Van elke dag die we nu hebben, komt er nog maar één voor we naar Nederland gaan. Alles wat we nog oppakken is afronden, geen grote klussen meer, maar huis, tuin en opbergschuur klaarmaken voor de winter. We kùnnen natuurlijk nog van alles oppakken. De trap staat op het programma om geschrapt en geschilderd te worden, voor de gangkast op de overloop hebben we spannende plannen, maar … daar hebben we allemaal geen zin meer in.

Omdat het zulk lekker weer is, zoek ik toch nog wat dingetjes in de tuin om te doen. Lupine kortwieken, coniferenstekkies ingraven, halve zakken tuinaarde en toppbark naar de schuur etc. Bij mijn rondgang om het huis kom ik vlak langs de appelboom van de buren die nu vol hangt met ‘snack-appeltjes’. Twee happen en hij is op, maar heerlijk voor de tussendoortrek, dus daar gaan we weer. Ondanks het lekkere weer hebben we wel de kachel aan, al is dat soms ook (vanwege de cv die het goed doet) alleen voor de gezelligheid!

Zondag houden we vast aan de rustdag, grappig dat dat doorwerkt ook als je al jaren gestopt bent met werken en dus eigenlijk zeven rustdagen in de week zou kunnen hebben… Daar zijn wij de mensen niet naar, maar maandag ‘gaan we weer los’. De wisselknop in de douche heeft het voor de tweede keer begeven, dat zul je altijd zien: net voor we weer naar Nederland gaan. Een telefoontje met Eivind (die hem geïnstalleerd heeft) loopt uit op een telefoontje met Ronny Rør (de loodgieter) zelf: als we even naar de winkel in Sandane komen, kan hij bekijken of hij gerepareerd of vervangen moet worden. Het wordt het laatste, dus dat betekent bestellen en afwachten of de wisselaar nog geleverd wordt voor we naar Nederland gaan.

Het is intussen werkelijk spectaculair weer: regen, zon, sneeuw, dreigende donkere wolken en knalblauwe luchten wisselen elkaar af zo ver je kunt zien. En doordàt je hier zo ver kunt zien, kun je dus ook van dat hele scala genieten en dat doen we dan ook! Natuurlijk wordt er regelmatig gesport en maakt Johan zich op om tòch de kastdeuren op de overloop nog te behangen. Dat blijkt nog niet zo gemakkelijk (had ie ook niet verwacht gelukkig) en natuurlijk (hij zegt weleens wat van mij) moet het perfect. Voor minder doet ie het gewoon niet. Tussendoor komt Annelies (een van de geëmigreerde Nederlanders hier in het dorp) gezellig een bakkie doen en kunnen we heerlijk nog een keer buiten op het terras zitten. Uit de wind en in de zon is het zelfs bij 5°C genieten!

Ook woensdag is dat het geval: opnieuw stralend weer en voor een keer, dus buiten lunchen en toch ook nog maar de auto in de was zetten. Dat zat er sinds eind augustus eigenlijk niet meer in, maar nu we een paar mooie dagen achter elkaar hebben, deinst Johan er niet voor terug om 's morgens de auto te wassen èn nog te sporten en 's middags de auto nog in de was te zetten ook. Stel je voor dat het morgen weer voor een week of wat gaat regenen... Daar gaan we niet van uit, maar als het wèl zo is, is de auto lekker gedaan!

Het zit weer eens (bijna allemaal) mee!

We kunnen in elk geval zeggen dat 'het weer' van de laatste zes weken een constante factor is: het regent, regent en regent nog meer. Da's niet leuk (en tussen de buien door is het af en toe ook wel eens een uurtje droog), maar het geeft ons wèl de gelegenheid de kelderkamer helemaal af te maken en daar vervolgens tijdens het sporten heerlijk van te genieten. Het is een kamer geworden om trots op te zijn en we zijn meteen ook zò weg van de tegels dat we ideeën krijgen om volgend jaar de openhaardkamer aan te pakken…

Een van de dingen die we hier ook nog willen regelen, is de aanschaf van de winterbanden en dat betekent een rit naar de garage in Ørsta. Daar hebben we een set winterbanden op velgen besteld, zodat we ze volgend voorjaar gewoon zelf weer terug kunnen wisselen voor de zomerbanden. Het hele grote voordeel zit hem in de BTW, die hier 25% is en die wij als buitenlanders terug kunnen vragen.
We hebben de afspraak gemaakt voor vrijdag 9 oktober, omdat we binnen vier of vijf weken na aanschaf de factuur door de douane moeten laten afstempelen op het moment dat we klaar staan om aan boord te gaan (en dus het land uit). Voor het eerst in weken is het mooi weer. Dat zit mee en dat we met de winterbanden niets te vroeg zijn, kun je aan de foto wel zien.

We rijden via Stryn en halen daar bij de Byggmakker (plaatselijke bouwmarkt) een emmertje voegspecie en een paar muizenvallen (als je een muis in een rattenval probeert te vangen, heb je grote kans dat je alleen zijn staart vindt!). Ook dàt zit mee en als we bij de pont in Folkestad aankomen, komt de pont er zelf ook net aan en hij vertrekt ook weer zodra iedereen ingescheept is. Nòg een meevaller!

We zijn ruimschoots op tijd voor onze afspraak bij de garage, wippen nog even bij de Jernia (ijzerwaren en huishoudelijke artikelen) binnen en slagen voor een Langpanne-bakvorm. Dàt is een echte meevaller, want daarvoor zijn we al bij heel wat winkels geweest. Het lijkt al met al dus een hele geslaagde dag te worden.

Nu nog de auto bij de garage afleveren en dan een kop warme chocolademelk met een heerlijke versgebakken wafel met rømme en jam bij onze 'stamkroeg' in Ørsta en wat rondlopen terwijl ze bij de garage de nieuwe banden er onder zetten. Ze beloven zelfs de zomerbanden schoon te spuiten en in zakken ingepakt in de achterbak te leggen!

Na anderhalf uur gaan we terug naar de garage. De auto staat al weer voor de deur geparkeerd, dus nemen we eerst even een kijkje voor we naar binnen gaan om te betalen. De velgen lijken heel erg op onze oude velgen, maar dat vinden we alleen maar fijn. Maar ze lijken niet nieuw… en ook de banden lijken niet nieuw… Sterker nog, ze zìjn niet nieuw, het zijn gewoon onze oude velgen en zomerbanden… Binnen krijgen we te horen hoe dat zit: De garage heeft aan Chrysler Noorwegen gevraagd welke banden en velgen voor onze auto besteld moesten worden en dat hebben ze (volgens zeggen) keurig gedaan. Maar toen ze de nieuwe velgen wilden monteren, bleek de diameter van de ”kern” niet te passen! Die van de nieuwe velgen was 67 millimeter en van onze auto 73 (of zoiets, maar in elk geval passen ze niet!!!). Dàt is een fikse tegenvaller! Er zit niets anders op dan ze opnieuw te bestellen in de juiste maat en dan worden ze gestuurd naar de Esso garage in Byrkjelo, zodat we in elk geval niet nòg een keer naar Ørsta hoeven rijden (dat zit weer mee!).

Gelukkig bedenkt Johan vlak voor we wegrijden dat we nog wèl een stempel nodig hebben op het formulier voor de douane en dat kan niet meer geregeld worden als we de factuur via de post krijgen, dus stap ik weer uit en regel een stempel en een handtekening (op een verder blanco formulier, dus hoe dat allemaal gaat aflopen, zullen we nog moeten afwachten…!).

De volgende dag is de lucht bijna strakblauw als we opstaan, draai ik dùs een was (die we gaan proberen te vriesdrogen) en hebben we al met al weer niets te mopperen!

De winter is in aantocht

Een week later is het alleen maar ‘winterser’ geworden. Behalve op de hoge bergen bij Innvik, ligt sinds een paar dagen ook sneeuw op de bergen rond Utvik en daarmee is de sneeuwgrens gedaald tot zo’n 600 meter. We hebben bijna elke dag de kachel aan en profiteren nog lekker van de voorraad die Olav Bjørn heeft achergelaten. Denken we af en toe ook nog eens positief terug aan hem…
In de douche en de kelderkamer zijn het vooral de details die nu het verschil maken: wat extra tegeltjes hier, een nieuw plankje voor de toiletspullen op de plaats waar de tandenborstels hingen, de tandenborstels op hun beurt verhuisd naar de ruimte tussen de spiegels en ga zo maar door. Wat Corry heeft met lapjes e.d. heeft Johan met steentjes, hout e.d.: niets weggooien, van alles kan nog wel iets gemaakt worden. Dus als we steentjes over hebben van de douche, gebruiken we die in de kelderkamer om de ondermuren ‘op te pimpen’. Het wachten is nog op de nieuwe tapijttegels. En verder kijken we met dit weer uit naar ons dagelijkse uurtje sporten, want daar worden we door en door warm van!

Afgelopen zaterdag zijn we naar Skei geweest om de jassen te halen die we bij de souveniershop voor Johan hebben gekocht. Omdat we daar vaste klant zijn, kunnen we altijd rekenen op een goede prijs, zelfs als de eigenares er zelf niet is. Dan wordt ze gewoon even opgebeld om te vragen hoe of wat. Ook voor mij vinden we een heerlijk winterjack en bovendien kopen we een nieuwe rendiervacht. Degene die nu in de kamer ligt, heeft van meet af aan verschrikkelijk verhaard en dat zijn we een beetje zat. Dus komt er een nieuwe in de woonkamer bij de kachel en gaat de oude aan de muur in de kelder. Isoleert en dempt het geluid en staat nog sfeervol ook.

Natuurlijk wordt er nu we meer binnen zitten ook weer meer gequilt. Uiteindelijk is de quilt van ons eigen bed in Nederland een paar jaar geleden gestolen, dus daar moet nog een nieuwe voor in de plaats komen. Het wordt er één van nog kleiner stukjes stof dan de vorige, een stuk minder vrolijk (de andere was in alle kleuren van de regenboog) maar deze past weer beter in de slaapkamer in BB.

Hoewel we het fruitseizoen eigenlijk (al twee keer!) afgesloten hebben en alle toebehoren voor het verwerken weer schoon opgeborgen liggen voor volgend jaar, hebben we van oma (de oude buurvrouw) nog een emmer appels gekregen. Dus halen we de sapmachine maar weer tevoorschijn en wagen nog een laatste poging om een mooie pot appelstroop te koken. Een emmer vol is een kleinere hoeveelheid dan we meestal verwerken, dus het persen van de appels is in een vloek en een zucht gedaan.

Er is een hoop sap uit gekomen en terwijl dat verder door de theedoek zakt, wassen we de boel weer af en ruimen het netjes terug in de doos weer in de kelder op. Tot volgend jaar! Het is prachtig helder sap en het kookt heel mooi èn snel in. Zo snel dat we er niet op tijd bij zijn om te voorkomen dat het te ver inkookt. Het is nog net geen teerstroop, maar wel te ver gekaramelliseerd om het stroop te kunnen noemen. Veel te laat bedenken we dat we het gewoon op een tefal bakvel hadden moeten uitsmeren en er kandijsnoepjes of stokjes van moeten snijden zo lang het nog taai was. Maar dat bedenken we pas als het al lang en breed in het zakje voor ‘nat huishoudelijk afval’ ligt…

Maandag breng ik de emmer terug naar oma en een potje zelfgemaakte jam als dank voor de appels. Ik vertel maar niet dat het niet gelukt is. De jam valt in heel goede aarde en omdat ze zo veel appels heeft, krijgen we dinsdag nòg weer een emmer vol…Geen punt, halen we gewoon de sapmachine wéér tevoorschijn en doen we nog een laatste poging om het appelstroopseizoen met succes af te ronden! We zijn intussen zo ervaren en de taken zijn zo duidelijk verdeeld, dat we binnen een half uur de hele emmer appels hebben schoongemaakt en geperst en de machine alweer schoon is ook. Met meer aandacht dan ooit volgen we het inkoken van het sap en dat werpt vruchten af (!). Het resultaat is een prachtige, donkere appelstroop, heerlijk van smaak en uitstekend smeerbaar. Meteen het stappenplan voor volgend jaar aanpassen, printen en in de doos van de sapmachine opbergen!

We hebben nù al zin in volgend jaar!

De eerste sneeuw

En terwijl Nederland zich koestert in het warme najaarszonnetje, valt bij ons de eerste sneeuw...

Een onbehoorlijk drukke week

Dinsdag is het feest: de gevel is AF!!! Dat wil dus zeggen, ALLE GEVELS van ALLE KANTEN (en als je ons huis kent, weet je dat dat er dus vier zijn!). Moet je eens indenken: een heel huis helemaal rondom helemaal 3 x geschilderd!!

En dan nog vinden we tijd om andere dingen te doen.
Bijvoorbeeld het opknappen van de kelderkamer. Nu die er zo mooi bij staat, vinden we dat we ook wel toe zijn aan nieuwe vloerbedekking daar. Er liggen (nota bene!) Heugavelttegels, maar die hebben zo te zien al heel wat lekkage en andere rotzooi moeten verdragen, dus tijd voor wat nieuws. Tegels zijn een ideale oplossing, zeker als je wel eens gasten hebt met kleine kinderen of zo, maar daar is hier in Noorwegen nog helemaal niet zo makkelijk aan te komen. Het mondt er in uit dat we naar Heugaveld Nederland mailen voor dealers in Noorwegen en vervolgens naar die dealers voor verkooppunten in de buurt van Utvik.

Toevallig verkopen ze de tegels bij een bouwmarkt in Stryn, zo’n 45 km verderop en omdat we dinsdag tòch al een tochtje van plan waren naar Olden, zijn we dan al een stuk op weg in de goede richting.

Als we 's morgens opstaan, is het huis (en niet alleen het onze) in nevelen gehuld: een dikke laag mist hangt boven het water. Dit fenomeen staat ook wel bekend als 'zeevlam' en lost vandaag gelukkig al snel weer op (als je een beetje pech hebt, blijft het de hele dag hangen!).

Het bezoekje aan Olden moeten we wel op dinsdag doen, want dat is de laatste dag dat er dit seizoen een cruiseschip langskomt en, geloof het of niet, dat is dus ook zo’n beetje de laatste dag van het jaar dat deze souvernierwinkel open is! We informeren er naar een rendiervacht met ‘niet-verhaar-garantie’, maar dat lukt niet. Als je zo’n vacht op de grond legt in een woonkamer o.i.d. gaat ie op den duur door droogte en wrijving altijd verharen (maar de onze heeft het van meet af aan gedaan, dus dat was achteraf waarschijnlijk niet zo’n goede).

We maken ook meteen nog maar even een foto van de Boudica die op dat moment voor anker ligt in Olden, want het is het laatste cruiseschip dat dit jaar ons fjord aandoet. Van de mist (‘zeevlam’ oid) die vanmorgen als een dikke deken vlak boven het water hing, is dan niet veel meer over en wat overblijft, is een heerlijk zonnetje.

Dan door naar Stryn, waar we (gewoontegetrouw, doordat we eerst veel oriënterend voorwerk hebben gedaan) eigenlijk meteen slagen. En nog onder ons budget ook! Helaas moeten de tegels wèl besteld worden en dat betekent hier eigenlijk altijd een behoorlijk bedrag extra aan vervoerskosten, maar omdat ze zelf in de winkel ook weer de voorraad willen aanvullen en we niet maar 1 of 2 vierkante meter bestellen, hoeven we de transportkosten niet te betalen. We moeten er natuurlijk wel een keer extra voor naar Stryn, maar aan de extra ritjes raken we ook al gewend. Førde dachten we ook niet meer te zien dit jaar, tot Johan ineens een tia kreeg met een hele sleep vervolgonderzoeken.

Als we thuis komen, is het tijd voor een lichte lunch (we hebben in Stryn koffie-mèt gedronken) en daarna hebben we tijd om zoals gezegd de laatste hand aan de gevel te leggen. Johan neem de nis onder de parabool voor zijn rekening en ik het laatste overhangende stukje van het afdak bij de voordeur. We vieren het met een Amaretto di Saronno Original en genieten met een goed gevoel van een heel tijdvak van buitenschilderwerk!

Woensdag gaan we naar Førde voor een MRI (laatste onderzoek n.a.v. de tia). We zijn keurig op tijd bij de Konditori voor koffie-mèt, doen nog even wat boodschapjes bij Biltema en rijden dan door naar het ziekenhuis, waar we ons precies een kwartier voor het onderzoek aan het loket melden. Het is hier gebruikelijk dat je voor elk onderzoek of consult de eigen bijdrage meteen in het ziekenhuis afrekent, maar door een computerstoring kon dat vorige keer niet geregeld worden. Dus melden we ons nu bij het bewuste loket om dat alsnog te regelen en te vragen waar we voor de MRI heen moeten…… niet naar een bepaalde afdeling, maar naar het ziekenhuis in NORDFJORDEID!!! Dat hebben ze expres gedaan omdat dat net wat dichterbij is voor ons! Wie rekent daar nou op, dat ze dààr over nadenken bij het inplannen van zo’n onderzoek?! Wij in elk geval niet (in het vervolg natuurlijk wèl!). Als je dan weet dat het van Førde naar Nordfjordeid 100 km èn een keer overvaren is, begrijp je dat we die afspraak nooit op tijd meer konden halen. Gelukkig komt zoiets naar het schijnt vaker voor, maar wrang is het wel:

Utvik – Nordfjordeid = 40 km + 1 keer overvaren
Utvik - Førde = 80 km
Førde – Nordfordeid = 100 km + 1 keer overvaren
Utvik – Førde – Nordfjordeid – Utvik = 220 km en 2 keer overvaren.....!

Maar ach, Beekbergen – Rotterdam – Beekbergen = 280 km, dus waar hebben we het over. We zijn al blij dat ze regelen dat we ’s middags nog alsnog in Nordfjordeid terecht kunnen, rijden ons rondje en komen, dat wel, behoorlijk afgedraaid aan het eind van de middag weer thuis!

De volgende dag komt MISSCHIEN Eivind-de-Loodgieter om de wastafel uit de logeerbadkamer te verplaatsen naar de onze (zodat we ’s morgens niet op elkaar hoeven wachten, winnen we weer wat tijd mee en daar hebben we nog niet zo veel van!). Het is altijd een beetje afwachten of hij echt wel komt, maar intussen vermaken we ons toch wel, met het voorbereiden van vloer in de kelderkamer voor de nieuwe tegels.

De oude laten we als isolatie liggen, maar we willen natuurlijk niet dat de naden van de oude en nieuwe precies op elkaar komen. Er liggen negen tegels en een beetje in de lengte en 7 tegels en een beetje in de breedte en net als wij willen doen, zijn ze bij de inloop begonnen met hele tegels zodat je in de verste hoek de halve tegels krijgt. Als we nou die halve tegels omleggen naar de inloop van de kamer, kunnen wij met hele tegels bij de inloop beginnen en liggen er dus geen naden boven elkaar.

De samenwerking loopt voortreffelijk en de klus is dan ook redelijk snel geklaard. Nu kunnen de plinten definitief vastgezet worden en dat is typisch een klusje voor Johan. Intussen is het zes uur, tijd voor een fruithapje en wie komt daar het pad oprijden: Eivind-de-loodgieter.

Daar horen we blij mee te zijn, maar om deze tijd is het eerder een beetje een tegenvaller, vooral voor Johan, want die moet nu aan de (was)bak om de verhuizing van de wastafels mogelijk te maken.

Terwijl Eivind de ene wastafel verwijdert en de nieuwe installeert (mooi hoor, je moet eigenlijk eens komen kijken!), heeft Johan handenvol werk aan het zagen van een gat in onze ‘wastafelbank’ zodat de tweede wastafel naast de eerste kan komen. Natuurlijk sta je dan altijd weer voor verrassingen, of (zoals Eivind zegt) voor interessante oplossingen, waar je wel weer direct een antwoord op moet vinden, want Eivind is er nù en niemand weet zeker wanneer hij wéér tijd heeft.

Voor mij is de rol van ‘cateraar’ weggelegd, want in zo’n kleine ruimte als een badkamer is het al snel te vol en er moet tenslotte ook gegeten worden!

Het is bijna kwart over tien voor Eivind de boel weer aangesloten en gecontroleerd heeft en dan zitten we er alle drie wel een beetje doorheen. Als we rond half vijf klaar zijn, hebben we dan ook nergens anders meer zin in dan een lange, warme douche en alleen nog maar op de bank hangen. Maar dan wacht vrijdag wel een behoorlijke klus om de boel weer netjes op orde te krijgen en schoon te maken. De randjes langs de wastafels moeten natuurlijk afgekit worden en dat is volgens Eivind (en natuurlijk zijn we dat met hem eens) een stuk voordeliger als wij dat zelf doen.

Zaterdag volgt ineens een ongewoon stralende en warme dag en dan voelen we ons toch een beetje gedwongen om de boot winterklaar te maken. Deze hele week heeft een beetje in het teken gestaan van dingen die allemaal nog moesten gebeuren en ook allemaal in deze ene week moesten (behalve het uitstapje naar Stryn voor de vloerbedekking, maar dat koppelden we weer aan het ritje naar Olden… We zijn dus gewoon een beetje moe en futloos, maar als vandaag de laatste mooie dag van dit najaar is, krijgen we spijt als we de boot niet ingepakt hebben, dus vandaag nog maar even doorzetten. We doen het weer heel anders dan vorige jaren, met een nieuw zeil, tentpennen en een heleboel grote stenen en het eindresultaat bevalt ons wel.

Het zat ook niet echt tegen en dus wast Johan de auto nog even en pluk ik een kilo of zeven à acht appels van onze eigen (tweede) boom, omdat die nu ook rijp zijn. Hoewel we het appelmoes-sap-compote-verhaal wel een beetje zat waren, voelt het gewoon niet goed om de appels te laten verrotten, dus laat ik nog een stuk of twintig hele grote appels hangen om nog even door te rijpen voor handappels en de rest verwerk ik zondag in appelmoes.

En dan hebben we er al met al een (on)behoorlijk drukke week op zitten!! Volgende week maar weer wat rustiger aan...

Twee weken regen

Na twee weken regen zijn de tweede en derde portie appelstroop een feit en kunnen we dat experiment geslaagd noemen. Voor de tweede serie appelstroop hebben we het met de nieuwe buurman op een akkoordje gegooid: wat hèm betreft kunnen we de boom in, zij hebben het veel te druk met het huis op te knappen omdat ze er voor de winter nog in willen trekken. En met elke volgende portie hebben we weer wat bijgeleerd en dat wordt natuuuuurlijk allemaal opgeslagen, zodat we volgend jaar meteen bij de eerste voorraad goed van start kunnen. Eén van de reacties op onze appelstroopberichtjes leert dat we dankzij ons experiment iemand anders (een 'totall stranger') hebben kunnen behoeden voor dezelfde beginnnersfouten en dat is wel grappig om te horen (zie reactie op 'Appelstroop???').

Natuurlijk hebben we tijdens die twee weken regen niet stil gezeten. Het buitenwerk lag wel even stil, waardoor Johan nog steeds niet de laatste hand heeft kunnen leggen aan de buitengevel, maar binnen zijn we intussen wel druk bezig geweest.

De kelderkamer heeft een zodanige metamorfose ondergaan dat het nu bijna leuk is om te gaan sporten. We hebben hem in elk geval een heel stuk lichter gemaakt, zodat het niet meer zo'n deprimerende ruimte is. Het fietsen en roeien doen we vooral als het geen weer is om buiten aan de slag te gaan en als het dan al somber weer is en je zit ook nog in een sombere kamer, dat schiet niet op.

De dokters in het ziekenhuis hebben ons nòg weer eens op het hart gedrukt hoe belangrijk een goede basisconditie is om zulke gekkigheid als tia’s e.d. zo goed mogelijk te doorstaan, dus geheel vrijblijvend is dat sporten niet meer, maar er zijn ergere dingen. En gelukkig heeft de ene keer de één niet zo veel zin en de andere keer de ander, maar we krijgen elkaar zo toch steeds weer aan de gang.

En met al die regen ben je weer extra blij als zondag 13 september de zon weer eens uitbundig schijnt. Volgens de voorspellingen wordt het ook maandag 14 september goed weer en als dat meezit, halen we de boot uit het water èn kan Johan het buitenschilderwerk definitie afronden!

Voor de boot zorgen we samen en terwijl Johan schildert, kan ik het gras weer eens maaien. De finishing touch van het schilderwerk moet tot dinsdag wachten, maar dàn is de hele buitengevel ook echt helemaal gedaan!

Ook beginnen de appels van onze eigen ‘tweede’ boom aardig te rijpen. Dat zijn gelukkig heerlijke handappels (het compote-, appelmoes- en appelstroopverhaal hebben we nu wel een beetje gehad!) en daar kunnen we zeker een week of twee à drie mee toe voor ons dagelijkse fruithapje!

Driemaal is scheepsrecht!

Zondag 23 augustus doen we een tweede poging om appelstroop te maken. We brengen een paar belangrijke verbeteringen aan, o.a. door het sap eerst door een zeef en vervolgens nog door een theedoek te zeven. Daardoor raak je al het schuim kwijt en wordt het sap dus helderder. Maar hoewel het al een stuk beter gaat dan de eerste keer, ook deze poging eindigt bij het afval. Gelukkig is de boom nog niet leeg, er hangt zéker nog een portie appelstroop aan de boom, dus we proberen het volgende week zondag gewoon weer!

Maandag rijden we naar Sandane voor wat boodschappen en om meteen even te informeren hoe het staat met onze grasmaaier. Die van Tim doet het prima, maar die van ons blijkt redelijk eenvoudig te repareren: kwestie van het gietijzeren hoofd waar het mes op gemonteerd zit vervangen (is vorig jaar vlak voor vertrek naar Nederland gebroken). In tegenstelling tot het steigergebeuren gaat deze reparatie wèl heel Noors en dus heeeel traag. Héél toevallig zijn de nieuwe onderdelen nèt binnen gekomen, dus als we over een klein uurtje terugkomen, is ie klaar. Dat klopt. Het mes is vervangen, zit goed vast en de machine start en loopt als een zonnetje. Nieuw probleem: hij stòpt niet meer vanzelf. Wel als je dan weer de bougie loshaalt en weer terugzet, maar dat lijkt me niet echt een fijne oplossing. En dus laten we hem toch maar wéér achter, voor een vervolgreparatie. Het wordt een vervelend verhaal! Maar we hebben weer lekker geluncht en er zit niets anders op dan maar weer af te wachten.

De dagen daarna is het af en toe droog, zodat Johan aan de gevel verder kan, terwijl Corry wat in de tuin rommelt. Johan schiet zo hard op, dat er eigenlijk nog maar één goede dag voor nodig is om de gevel helemaal af te maken. Misschien zaterdag?

Maar zaterdag regent het, dus wordt er niet aan de buitenkant 'gewerkt'. Geen punt, dan is er weer tijd voor het restauratiewerk aan de kozijnen in de kelder en wit Corry alvast het plafond in de sportkamer. Dàt ziet er meteen heel anders uit en omdat ze nog bijna een hele emmer over heeft, begint ze ook maar meteen aan het plafond in de gang van de kelder. Je moet toch wat, niet waar?

Want intussen is wel degelijk de Grote Regenperiode aangebroken! Af en toe pakken we nog wat zonnige momenten en het mooie van die regen is dat je maar een beetje zon nodig hebt om schitterende regenbogen te zien, dus genieten doen we toch wel (al hebben we heel eerlijk natuurlijk ook liever een zonnetje, of in elk geval wat meer afwisseling!).

Zondag 30 augustus is een dag van een H E L E B O E L regen, maar ook van de derde poging om appelstroop te maken… en die SLAAGT!!!!!!!

De ruim zes kilo valappeltjes die we ervoor gebruiken, hebben we zaterdag al geperst en gezeefd, zodat we zondag al onze aandacht kunnen richten op het inkoken van het sap. Daar hebben we bijna drie uur voor nodig, maar dàn is het inderdaad zo ver ingekookt dat een druppel op een schoteltje als een bolletje blijft liggen. Dàt is het moment dat we de pan van het ‘vuur’ halen en de suiker er door roeren.

Als het eenmaal afgekoeld is, is het wel wat aan de dunne kant, maar het is in elk geval geen teerstroop en dat is al heel wat. Met nog een volle boom in onze eigen tuin en een aantal bomen bij de buren, hebben we bovendien nog genoeg appels in voorraad om de stroop verder te verfijnen! Maandag lunchen we thuis (het is toch geen "soft-ijs-weer") en proeven we voor het eerst de appelstroop op brood en eerlijk is eerlijk, het is echte RINSE appelstroop. Vooral een beetje rins, maar wel degelijk een lekkere frisse appelsmaak en dus zijn we meteen al weer aan het nadenken over mogelijkheden om de volgende portie verder te perfectioneren!