Driemaal is scheepsrecht!

Zondag 23 augustus doen we een tweede poging om appelstroop te maken. We brengen een paar belangrijke verbeteringen aan, o.a. door het sap eerst door een zeef en vervolgens nog door een theedoek te zeven. Daardoor raak je al het schuim kwijt en wordt het sap dus helderder. Maar hoewel het al een stuk beter gaat dan de eerste keer, ook deze poging eindigt bij het afval. Gelukkig is de boom nog niet leeg, er hangt zéker nog een portie appelstroop aan de boom, dus we proberen het volgende week zondag gewoon weer!

Maandag rijden we naar Sandane voor wat boodschappen en om meteen even te informeren hoe het staat met onze grasmaaier. Die van Tim doet het prima, maar die van ons blijkt redelijk eenvoudig te repareren: kwestie van het gietijzeren hoofd waar het mes op gemonteerd zit vervangen (is vorig jaar vlak voor vertrek naar Nederland gebroken). In tegenstelling tot het steigergebeuren gaat deze reparatie wèl heel Noors en dus heeeel traag. Héél toevallig zijn de nieuwe onderdelen nèt binnen gekomen, dus als we over een klein uurtje terugkomen, is ie klaar. Dat klopt. Het mes is vervangen, zit goed vast en de machine start en loopt als een zonnetje. Nieuw probleem: hij stòpt niet meer vanzelf. Wel als je dan weer de bougie loshaalt en weer terugzet, maar dat lijkt me niet echt een fijne oplossing. En dus laten we hem toch maar wéér achter, voor een vervolgreparatie. Het wordt een vervelend verhaal! Maar we hebben weer lekker geluncht en er zit niets anders op dan maar weer af te wachten.

De dagen daarna is het af en toe droog, zodat Johan aan de gevel verder kan, terwijl Corry wat in de tuin rommelt. Johan schiet zo hard op, dat er eigenlijk nog maar één goede dag voor nodig is om de gevel helemaal af te maken. Misschien zaterdag?

Maar zaterdag regent het, dus wordt er niet aan de buitenkant 'gewerkt'. Geen punt, dan is er weer tijd voor het restauratiewerk aan de kozijnen in de kelder en wit Corry alvast het plafond in de sportkamer. Dàt ziet er meteen heel anders uit en omdat ze nog bijna een hele emmer over heeft, begint ze ook maar meteen aan het plafond in de gang van de kelder. Je moet toch wat, niet waar?

Want intussen is wel degelijk de Grote Regenperiode aangebroken! Af en toe pakken we nog wat zonnige momenten en het mooie van die regen is dat je maar een beetje zon nodig hebt om schitterende regenbogen te zien, dus genieten doen we toch wel (al hebben we heel eerlijk natuurlijk ook liever een zonnetje, of in elk geval wat meer afwisseling!).

Zondag 30 augustus is een dag van een H E L E B O E L regen, maar ook van de derde poging om appelstroop te maken… en die SLAAGT!!!!!!!

De ruim zes kilo valappeltjes die we ervoor gebruiken, hebben we zaterdag al geperst en gezeefd, zodat we zondag al onze aandacht kunnen richten op het inkoken van het sap. Daar hebben we bijna drie uur voor nodig, maar dàn is het inderdaad zo ver ingekookt dat een druppel op een schoteltje als een bolletje blijft liggen. Dàt is het moment dat we de pan van het ‘vuur’ halen en de suiker er door roeren.

Als het eenmaal afgekoeld is, is het wel wat aan de dunne kant, maar het is in elk geval geen teerstroop en dat is al heel wat. Met nog een volle boom in onze eigen tuin en een aantal bomen bij de buren, hebben we bovendien nog genoeg appels in voorraad om de stroop verder te verfijnen! Maandag lunchen we thuis (het is toch geen "soft-ijs-weer") en proeven we voor het eerst de appelstroop op brood en eerlijk is eerlijk, het is echte RINSE appelstroop. Vooral een beetje rins, maar wel degelijk een lekkere frisse appelsmaak en dus zijn we meteen al weer aan het nadenken over mogelijkheden om de volgende portie verder te perfectioneren!

Een "regenachtige" zaterdag ??

Van dat gemopper in Nederland over een zgn onterecht afgegeven weeralarm kunnen we ons hier niets voorstellen, al slaan ze hier bij Meteo Norge ook regelmatig de plank mis, maar daarover straks meer.

Eerst nog even een aanvulling op het bericht "En steeds meer fuit..." van 18 augustus. Het idee dat we Førde voorlopig niet meer zouden zien, werd verstoord door een 'geintje' van Johan. Nadat hij die zaterdag de kans om te schilderen niet aan zich voorbij laat gaan en weer een flink stuk geschilderd heeft aan de laatste zijgevel, gaan we lunchen in Byrkjelo. Tot en met het ijs gaat het prima, maar dan gaat het mis: Johan krijgt (waarschijnlijk) een tia. De Nederlandse campagne van “Hangt een mondhoek scheef” etc. is bij ons goed aangekomen en dus roep ik direct om een ambulance. Voor die er is, zijn we een kwartier verder en is Johan eigenlijk al weer opgeknapt, maar ze nemen geen enkel risico en dus wordt hij per ambulance afgevoerd naar het ziekenhuis in Førde. Daar wordt de voorlopige diagnose van een tia gesteld en moet Johan blijven voor nader onderzoek.

Voor de MRI van het hart moeten we contact opnemen met de arts in Enschede omdat sommige kunstkleppen problemen geven bij een MRI. Dat blijkt bij die van Johan niet het geval en dus kan een MRI aangevraagd worden (intussen hebben we een oproep voor 3 september). Bij het doppleronderzoek (ivm kwaliteit van de bloedvaten in hals en hoofd) worden geen verontrustende afwijkingen gevonden en ook bij een 24-uurs-hartritme-onderzoek is alles goed en dus mag Johan in afwachting van de MRI naar huis. We eten een soft-is in het ziekenhuis om het lange wachten een beetje te breken, lunchen op de afdeling voor lopende patiënten (daarvoor is op een andere afdeling een ziekenhuiskamer ingericht als ‘lunchroom’ waar je bij een lopend buffet zelf je eten en drinken kunt pakken) en laten het ziekenhuis en Førde weer achter ons zodra we toestemming krijgen om te vertrekken.

Intussen is Johan (onder voorbehoud van de MRI van het hart) weer helemaal fris verklaard en staat hij weer vol enthousiasme en energieker dan ooit op de ladder om ook de laatste gevel af te maken. Dat gaat dit jaar wel lukken. Zeker als het zulk lekker weer blijft als vandaag. We hebben deze zomer al heel vaak een week regen voorspeld gekregen, maar daar is maar zelden iets van uitgekomen. Voor ons is dat geen reden om te mopperen op de weermannen, maar dat terzijde. We vermaken ons dan gewoon binnen, Johan bijvoorbeeld met de kozijnen in de kelder en ik met een doosje dat ik omtover tot naaidoos. Als je geen naaidoos kunt vinden die aansluit bij wat je nodig hebt, maak je er beter zelf één! En daar had ik de afgelopen week mooi de gelegenheid voor omdat het toen wèl behoorlijk heeft geregend. Sinds dinsdag is het echter weer heerlijk zomers met temperaturen tussen 22°C en 28°C, voor ons warm genoeg!

Voor vrijdag werd weer regen voorspeld (maar we hadden alle reden om toch maar weer te gaan lunchen in Byrkjelo!) en voor zaterdag tussen 06.00 uur en 12.00 uur zelfs 42 mm!! Het eerste dat we dan ook doen als we 's morgens opstaan, is ons verbazen over het prachtige uitzicht met witte wolken en blauwe luchten en nergens de aanstormende regenbuien te zien. En dus gebruikt Johan deze "regenachtige" zaterdag om aan de nis bij de keuken verder te schilderen, terwijl ik vandaag van de catering en de interieurverzorging ben (want dat 'moet' af en toe ook bijgehouden worden).

Verder genieten we van de enorme rust die van Noorwegen en in het bijzonder onze omgeving uitgaat. Hoe anders was dat de laatste maanden in Nederland, toen we van afspraak naar afspraak reden en ons huis alleen nog tegenkwamen als we gingen slapen! Dus àls er al aanleiding was geweest voor een TIA, dan was dat in Nederland geweest en niet hier in Noorwegen. We zijn dan ook vàst van plan om te proberen het ritme waar we hier zo van genieten, straks mee te nemen als we weer naar Nederland gaan!

Appelstroop ???

Zondag 16 augustus regent het DE HELE DAG!! Een ideale situatie dus om het appelstroopproject te starten.

In een paar stappen ziet dat er als volgt uit:

1. Appels wassen en slechte plekken wegsnijden
2. appels in de ‘sapmachien’ verpulpen (pulp en sap worden automatisch gescheiden, de techniek staat voor niets)
3. sap door een zeef in een pan gieten
4. nog meegekomen schuim wegscheppen
5. sap inkoken tot stroop
6. stroop in schone potten overgieten.

Kan het eenvoudiger? Als een kind de was kan doen, zullen wij toch wel appelstroop kunnen koken?! Stap 1 t/m 4 verlopen uitermate soepel. Omdat we geen zin hebben de sapcentrifuge voor een paar kilo appels schoon te moeten maken, hebben we gewacht tot we 15 kilo appels hadden i.p.v. 5, zoals in het recept staat. Het principe blijft hetzelfde, toch? Het sap doen we in de mooie pan van IKEA en al is het ‘maar’ 7,5 liter i.p.v. de verwachtte 9 liter, het gaat om het idee.

Als al het schuim is weggeschept, zetten we de pan op. Het duurt even voor zo’n hoeveelheid kookt, en op elektrisch is het een beetje lastig om het laag door te laten sudderen en dan stuiten we op het eerste ‘probleem’: moet het deksel òp of vàn de pan? En moet het borrelend doorkoken of zacht sudderen? Ook hebben we ons een beetje verkeken op de hoeveelheid: voor 3 liter sap, moet je op 2 uur inkoken rekenen, dus voor 7,5 liter sap minstens 5 uur! Geen probleem, we zijn om 16.30 uur begonnen, dus net voor we naar bed gaan moet het klaar zijn. Maar dat is het niet!! Er verdampt wel degelijk een boel water, maar verder gebeurt er niets dat op ‘indikken of verstropen’ lijkt. We roeren het regelmatig door en durven ook niet goed halverwege op te geven en morgen weer verder te gaan, maar om 01.30 uur is het gedaan met ons uithoudingsvermogen. De stekker gaat eruit en morgen zien we wel verder.

De volgende dag zetten we de pan opnieuw op en brengen het sterk ingekookte vocht opnieuw aan de kook. We besluiten het nu te laten doorborrelen en ja hoor, nadat er nog maar 1 tot 1,5 liter sap over is, begint het donker te kleuren en zowaar in te dikken! Maar het is erg zuur en dus gooien we er suiker bij. En maar doorborrelen, het borrelt en bruist dat het een lieve lust is, maar echt stroperig wordt het niet. Als we echter bij wijze van proef een druppel op een bord laten vallen, is die meteen keihard: gekaramelliseerd! Dan toch maar de pan van het vuur en de inhoud in twee weckpotten. Maar als het daarin verder uithardt, krijgen we het er nooit meer uit en kunnen we de potten ook weggooien. Dus gieten we het weer over, dit keer in twee jampotten. We doen er voor de zekerheid nog een beetje water in en laten de boel dan afkoelen. In de loop van de dag wordt duidelijk dat we dit goedje misschien wèl kunnen gebruiken om een bitumen goot dicht te smeren o.i.d., maar zeker niet om op ons brood te smeren! Het is niet alleen behoorlijk smerig, maar misschien ook wel behoorlijk ongezond!

Tot zover de eerste poging. Nou geven we nooit meteen op, dus wordt er de volgende dag druk ‘gegoogled’ naar recepten om zelf appelstroop te maken. Bij alle recepten wordt duidelijk aangegeven dat het èrg veel moeite is, voor een erg pover resultaat en daar zijn wij het na dit experiment helemaal mee eens!!

Maar als je omkomt in de appels, probeer je het een andere regenachtige zondag gewoon nog een keer, toch? Wordt dus vervolgd!

En steeds meer fruit...

We laten Bergen zo snel mogelijk achter ons en kiezen de kustroute om weer richting Førde te gaan. We varen over van Leirvåg naar Sløvåg en zien onderweg langs de kust vooral ontzettend veel olieraffinaderijen en daarmee samenhangende industrie. Dan vinden we bij Byrkjeland ineens zo maar weer een leuk vrij plekje. Mét een wc-huisje èn een vissteiger èn een kampvuurplek. Alleen zitten we een beetje verlegen om goed brandhout, maar voor één nacht redden we ons wel.

Omdat het de volgende dag bewolkt is (terwijl volgens de krant de zomer in Noorwegen is aangekomen) trekken we verder. We checken een ‘oud’ plekje op houdbaarheid en al slaan we er dit keer niet ons tentje op, in geval van nood kàn het nog wel, maar vandaag houdt Johan het bij vissen en ik … ontdek een waar bosbessenparadijs. Zùlke grote bessen heb ik dit jaar nog niet gezien en ook niet zò veel bij elkaar. Die mòet ik gewoon plukken en dat houd ik langer vol dan Johan het vissen. En dus helpt ie een handje mee. Alleen jammer dat ie ipv bosbessen, rijsbessen plukt. Volgens onze bloemen- en plantengids ga je daarvan hallucineren en braken wanneer je er te veel van eet. Maar ja, wat is ‘te veel’? En dus selecteren we die er weer fijn uit voor ik er ’s avonds jam van maak. Zijn we toch even leuk bezig geweest!

We vinden bij Leirvik i Sogn een camping naar ons hart: de Birkeland Camping aan het Aksevatnet dat gekarakteriseerd wordt als één van de beste viswateren in Sogn og Fjordane. Dat is leuk! En het gebruik van boot of kano is bij de prijs inbegrepen! Maar zodra de tent staat, gaat het regenen en het wordt niet meer droog tot de volgende ochtend! Tot zo ver het gratis gebruik van de boot…

Bij Nordgulen gaan we even van weg 57 af, om de kustweg te kunnen nemen die nog niet zo lang geleden aangelegd is. Bij Gulen stuiten we op één of ander monument dat Gulatinget wordt genoemd. Het blijkt een herinneringsplek aan de oudst bekende vorm van rechtspraak en regeringssystemen in Norge en voert meer dan duizend jaar terug. Typisch Noors is het om dat dan vervolgens jaarlijks te herdenken met een speciale openlucht-toneel-voorstelling. Johan gooit een paar keer uit in de het nabijgelegen haventje en na wat boodschappen rijden we door naar de pont van Rutledal naar Rysjedalsvika. Hoe we het voor elkaar krijgen, weet ik niet, maar het is de hele tocht al: aankomen bij de pont, oprijden en vertrekken. Zo zou je het niet eens kunnen plannen!

De volgende ochtend is het opnieuw bewolkt. We pakken de boel weer in, doen boodschappen en lunch in Førde en zijn ’s avonds weer thuis, in de stellige overtuiging dat we hier voorlopig niet snel terug komen. Maar de dingen lopen wel eens anders dan verwacht... (daarover in een volgend bericht meer!)

Met de post is als we thuis komen een pakket gekomen van Møllerens (Noorse variant van Koopmans): omdat ik de Kvæfjordkake nergens kon vinden, hebben ze drie verschillende taartmixen opgestuurd!!! En dat terwijl ik ze uiteindelijk toch gevonden èn drie pakken gekocht heb in Førde! Dat wordt taart eten tot we er bij neervallen, dus nodig jezelf eens gezellig bij ons uit voor een kop koffie-mèt.

Intussen is het herfst geworden. Dat was al te merken aan de korter wordende dagen, maar met avondnevel boven de beken en meren, is het definitief geen zomer meer. De verschillende soorten fruit volgen elkaar in rap tempo op. De frambozen zijn nog niet eens allemaal tot jam verwerkt, of de aalbessen komen. En terwijl die nog lang niet allemaal zijn geplukt, vallen de eerste rijpe pruimen van de boom en laat ook de ene appelboom al appeltjes vallen. Die moeten natuurlijk wel verzameld worden, want voor je vijf kilo appeltjes hebt om tot twee liter sap te persen dat dan weer ingekookt kan worden tot één liter appelstroop. Uiteindelijk blijkt dat mee te vallen: er liggen elke dag nieuwe appeltjes onder de boom. Het "appelstroopproject" komt dichterbij!

Ik vind eindelijk tijd om de uitgezaaide stekkies goudsbloemen, reuze afrikanen en Japanse speerdistel een definitieve plaats te geven en ruim ook meteen weer wat onkruid weg terwijl Johan de binnenkant van de kelderkozijnen grondig aanpakt. Eens kijken of we op die manier de houtworm oid kunnen bestrijden! Zodra het droog is gaat hij verder op de ladder aan de zijkant van het huis. Ik pluk een halve emmer aalbessen bij de buurvrouw aan de andere kant van ‘het bos’ aan het eind van onze helling en ontdek ook nog een bosbessenveldje met zùlke grote bessen, dat ik ze in weerwil van mezelf tòch maar weer pluk. Een uurtje plukken betekent 3 à 4 potten jam en “Alles waar de natuur je van voorziet, moet je in dank aanvaarden”, aldus één van onze gasten en daar zìt wat in! Het is gelukkig (!) nog even wachten op de bramen, want het is druk genoeg met de rest! De planken in de voorraadkamer blijken die enorme hoeveelheid jam, sappie, frisdrank etc. toch niet zo goed aan te kunnen als we dachten. Om te voorkomen dat we de jam binnenkort van de vloer kunnen eten, maakt Johan van een oude deur (die hebben we intussen immers allemaal vervangen) twee mooie stevige planken in één van de nissen in de kelder. Als alles daarheen verplaatst is, is er gelukkig nog wel genoeg ruimte voor de ruim 6 kilo jam die er nog aan zit te komen!

De klusjes thuis onderbreken we af en toe even voor bijvoorbeeld een kraamvisite. Yurdan en Annelies zijn beiden bevallen, van respectievelijk een zoon en een dochter en daar moeten we natuurlijk even feliciteren en een zelfgemaakt kraamcadeautje achterlaten. Met Yurdan en Marco hebben we bovendien afgesproken dat ik van het pak Kwæfjordkake dat zij nog hadden staan een taart zou bakken als zij de satellietontvanger komen brengen waarmee wij de Noorse zenders kunnen ontvangen.

De taart lukt nog steeds niet, de bodem wil gewoon niet gaar worden in dezelfde tijd als de meringue nodig heeft om op te stijven. En dus maak ik van een pak muffinmix in een handomdraai weer een nieuwe bodem. Zo hebben we een muffinbodem met kvæfjord-bovenkant en dat smaakt prima! De halfgare kvæfjordbodem bak ik nog even verder door, smeer er eigengemaakte jam op en dek dat af met de muffin-bovenkant, zodat we de hele week iets extra lekkers bij de koffie hebben.

Misschien moet dan ook het sporten maar weer opgepakt worden van lieverlee, maar zo lang we nog in de tuin en aan de gevel bezig zijn, krijgen we genoeg beweging om wat we eten er weer af te zweten!

Een bekend probleem: de dagen zijn te kort!!

Bijna drie weken geleden dat we voor het laatst iets van ons hebben laten horen via de weblog. Niet dat er in de tussentijd niets gebeurd is, in tegendeel! Maar de dagen zijn (zelfs zo noordelijk als hier) toch nog te kort om alles te doen waar we zin in hebben. Over het algemeen worden we ook niet in toom gehouden door een gebrek aan energie en bovendien is het over het algemeen te lekker weer om binnen te gaan zitten en dan kan het zo maar gebeuren dat je drie weken verder bent voor je weer tijd vindt om de weblog aan te vullen. Als je daar erg mee zit, weten we nog wel een leuk cadeautje: een lapptop!

De dag dat de laatste gasten van dit jaar vertrekken, pakken wij wat kampeerspullen bij elkaar om een nachtje te bivakkeren op een camping in de buurt van Bergen. Daar halen we namelijk voor een keer Dien af van het vliegtuig. Het is al de tweede keer dat Dien ons bezoekt en dan probeer je wat te variëren op een thema! We zetten ons tentje neer op een camping vlakbij Bergen en gaan daarna gezellig boodschappen doen, o.a. bij Ikea. 's Nachts regent het behoorlijk maar de volgende ochtend is het weer heerlijk weer en lost de bewolking al heel snel weer op. We hebben wel héél weinig spullen ingepakt en zo ontdekken we al snel dat we wel het keteltje, maar niet het dekseltje bij ons hebben (dan duurt het heeeel lang voor het water kookt!) en ook dat we geen handdoeken oid bij ons hebben, maar voor beide 'problemen' vinden we een redelijke oplossing.

Het KLM-vliegtuig waar Dien mee arriveert is keurig op tijd en omdat Bergen maar een klein vliegveld is, zijn we ook weer snel op weg. Na de nodige koffie- en lunchpauzes onderweg zijn we aan het eind van de middag weer thuis.
Het wordt een week met afwisselend rij- en rustdagen en op één dag na is het lekker weer. Boodschappen in Førde combineren we met een terugtocht via Hyen.

We maken een tocht naar de gletsjers en het gletsjermuseum in Stølaholmen aan het Fjærlandsfjord. Het is redelijk helder weer en het zicht op de diverse gletsjeruitlopers is indrukwekkend. Ook het museum en de film daar (alsof je in een helikopter over de gletsjers vliegt) zijn een tweede bezoek zeker de moeite waard. Op de terugweg doen we de souvenirwinkel in Skei aan en we sluiten de dag af met een etentje in het Best Western Hotel van Skei.
Het is er behoorlijk druk (hadden we niet op gerekend!) maar er is nog een tafel vrij bij het raam en het eten blijkt werkelijk UITSTEKEND en zeker de moeite waard om nog eens terug te komen!

Zondag en maandag doen we het dan weer rustig aan omdat we dinsdag weer de reis naar Bergen maken om Dien weer weg te brengen. ’s Middags pakken we de auto in, omdat we nadat we Dien hebben weggebracht een paar dagen willen kamperen. We bereiden ons iets beter voor dan op de heenweg, zodat we nu in elk geval ook het dekseltje van het keteltje bij ons hebben en een handdoek en washand.

Het is dinsdag heerlijk weer, het vliegtuig vertrekt pas aan het eind van de middag en daarom vinden we het leuk om ook nog even een indruk van Bergen mee te geven. De zon schijnt uitbundig, we vinden een geweldige plek voor de auto en we lunchen zoals dat past bij een warme zonnige dag! Daarna struinen we op ons gemak de markt over, die steeds meer souvenirkramen omvat en steeds minder vis, maar toch gezellig is en vervolgens hebben we ook nog even tijd voor Bryggen. Dien heeft meer belangstelling voor de souvenirwinkeltjes dan voor de oude pakhuizen, maar ze heeft ook zo veel mensen voor wie ze iets mee wil nemen!

En dan is het tijd om naar het vliegveld te gaan, waar we nog mooi tijd hebben om een kop koffie te drinken voor we echt afscheid moeten nemen. De beveiliging bij het inchecken is het er niet mee eens dat we dan nog een laatste foto nemen, dus komt iemand ons vertellen dat we die foto moeten wissen, maar dat maakt immers ook niet zo veel uit.

En dan zijn we (na ruim twee maanden!!) voorlopig weer met ons tweetjes! Kijken of dat nog weer wil wennen...

Nieuw schip en nieuwe gasten

Eerst nog even terug naar een uitstapje dat we vorige week maakten naar Geiranger, om een aanleiding te hebben onderstaande foto te plaatsen:

Ik vond hem te mooi om niet te gebruiken! Hij is gemaakt tijdens een tocht naar Geiranger, waarbij we via Grotli en de oude weg over het Strynfjell weer terug naar huis reden. Op de één of andere manier kun je bij dit huisje altijd wel een mooie foto maken, die ook steeds weer anders is dan de andere die we daarvan al hebben, dus nemen we er maar weer één!

Dinsdag maken onze gasten toevallig ook een tocht naar Geiranger, maar zij varen over naar Hellesylt en komen via Nordjfordeid en met de pont Lote - Anda via Sandane weer terug naar (ons) huis. Het weer is helaas niet super, Dalsnibba ligt in de wolken en is daardoor niet zo spectaculair, maar het is in elk geval droog.

Wij vermaken ons door in de middag bosbessen te plukken voor de vier-vruchten-jam (nieuw in ons assortiment): aalbessen, bosbessen, frambozen en 1 of 2 aardbeien (of misschien nog een paar). Het heeft 's morgens geregend, maar aan het begin van de middag wordt het droog. We trekken lange broeken aan (bah!) en laarzen en beiden gewapend met een beslagkom trekken we de bergen in. Na ruim een uur plukken, op twee verschillende plekken, hebben we voldoende. Dat laat zich ook eenvoudig omschrijven als: we hebben geen zin meer!
Thuis wacht ons dan de "leukste" klus: bessen lezen. Je staat er versteld van wat een troep je dan nog tussen die bessen vandaan plukt! Maar het resultaat is ruim een kilo bosbessen en als we dat combineren met al het fruit dat we al schoongemaakt en ingevroren hebben liggen, levert dat toch minimaal acht potten jam op (hopen we).

Terwijl we bezig zijn, komen onze gasten terug. Ze hebben twee hele leuke piramide-vormige kaarsen, versierd met roze en rode bloemen (helemaal mijn kleur!) als aardigheidje voor bij het afscheid meegenomen. Ze krijgen een mooi plaatsje in de hal.
Als de jongens die avond naar bed zijn, genieten we nog even met elkaar van een goed glas wijn en een al even goed gesprek. Jammer dat we daar tot de laatste avond mee gewacht hebben, maar zo gaan die dingen. Je wilt ook niet eerder inbreken in hun avondprogramma met de jongens.

We draaien een was en maaien het gras, maken het huis weer aan kant voor de volgende gasten die vanmiddag arriveren en Johan trimt het landje bij het fjord. Na een uitgebreide "koffiestop" (met de nieuwe gasten) en een verlate lunch, maken we het grasmaaien af en hang ik de was op. Het weer was, toen ik de was in de machine stopte veelbelovend, maar daar is nu weinig van over. Dan maar een keer noodgedwongen op de traditioneel Noorse manier de was drogen: net zo lang laten hangen tot het na een dag (of dagen) regen weer droog wordt! In Vlaardingen was dat een ramp, want dan zat er zo veel vuiligheid en stank in van de Botlek, dat je net zo goed opnieuw kon wassen. Hier zal dat wel meevallen….

En verder spotten we een nieuwe ster aan het 'cruise-firmament', de Costa Luminosa. Het blijft indrukwekkend om zo'n groot schip gewoon voor je huis langs te zien varen, als is ze met een lengte van 294 m dan ook lang niet zo groot als de Queen Mary 2, die met 350 meter het grootste transatlantische cruiseschip ter wereld is!

Het regent, het regent, de pannetjes worden nat!

Zondagavond begint het te regenen en dat houdt niet op voordat het maandag halverwege de middag is. Een mooie gelegenheid om de weblog bij te werken...

De bijna anderhalve week die we daarna tot het volgende bezoek hebben, worden vooral buiten doorgebracht. Johan verdraagt de warmte beter en hooit en maait waar hij maar denkt dat het nodig is, terwijl ik het lekker rustig aan doe onder het zonnescherm. En natuurlijk lunchen we regelmatig in Byrkjelo!

Woensdag 8 juli arriveert het eerste bezoek van dit jaar. We hebben het trouwens over ‘gasten’ als ze bij ons huren en over ‘bezoek’ als het gaat over familie of vrienden die bij ons komen logeren. In dit geval is het Ida Nap die een kleine week komt logeren en bijpraten. We wisselen de ‘praatsessies’ regelmatig af met uitstapjes, zoals naar Ørsta en Geiranger, omdat het anders de ene of de andere kant uit wel heel vermoeiend wordt en zo vliegt de week om. En op de dag van het uitstapje naar Ørsta na, is het weer al die tijd mooi weer en zijn we blij dat we het zonnescherm hebben!

Als Ida weg is, hebben we één dag om het huis weer in orde te maken voor de volgende gasten: een gezin met drie kinderen in de leeftijd van 4 tot 10 jaar. Dat is weer heel wat anders dan de eerste gasten (een ouder echtpaar zonder kinderen). Af en toe lach je je gek om wat die jongens zeggen of doen en andere momenten verbaas je je vooral over de grote verscheidenheid aan mensen en hun instelling, maar het is overwegend erg leuk om mee te maken.
Ze arriveren op een regendag (uniek moment!), maar kunnen zich de volgende dag meteen al koesteren in de warmte van een uitbundig schijnende zon. Een ideale gelegenheid dus ook om nog diezelfde middag de boot uit te proberen, want je weet nooit wanneer het weer omslaat.

Vrijdag komen Yurdan en Marco een tas vol kersen brengen (‘deze hebben we alvast voor jullie geplukt en als je meer wilt, ga je ze maar halen’) en trakteert de buurman ons op een bakje kersen uit eigen tuin. Stella heeft nog niet veel gepresteerd, dus de kersen zijn bijzonder welkom. We hebben zo veel dat we ook een flinke schaal neer kunnen zetten voor onze gasten en proberen ons door de dag en de kersen heen te eten voor ze gaan schimmelen. Dat lukt maar ten dele, zodat we toch ook een kleine hoeveelheid weg moeten gooien, maar het is niet anders.
Zaterdagmiddag zijn we bij Yurdan en Marco in Tistam uitgenodigd voor een tuinfeest. We gaar er voor de verandering met de boot ipv de auto naar toe. Eigenlijk zijn we niet echt van die feestnummers, maar het is prachtig weer, er zijn volop lekkere hapjes (door iedereen iets meegebracht) en het is erg gezellig. Terwijl Johan de ‘Nederlandse tafel’ opzoekt, raak ik gezellig aan de praat met wat Noorse dames. Heerlijk om zo mijn Noors weer wat op te halen en wat bij te leren!
Tegen het eind van de middag gaan we weer op huis aan en omdat we ons de hele middag tegoed hebben kunnen doen aan een grote variatie aan hapjes, kunnen we het avondeten simpel houden.

Zondag is het bewolkt, maar nog steeds een heerlijke temperatuur. Aan het eind van de middag trekt de wind ineens aan en draait naar het noordwesten, het begin van een regenperiode? Voor de tuin is het nog steeds bijzonder welkom en zo kunnen we ook meteen controleren of alle goten goed liggen. Voor de afloop aan de tuinkant heeft Johan de geul wat uitgegraven en een keurige goot neergelegd om het water af te laten wateren naast ipv over de toppbark. Langs die goot hebben we een paadje afgestoken, zoals we dat op de helling al overal gedaan hebben en de rest hebben we opgevuld met stenen. Je staat er van te kijken hoeveel emmers stenen je kwijt kunt op zo’n klein driehoekje land!! Maar die hoeven we niet te kopen, je kunt ze hier overal vandaan halen: uit het omgeploegde land van de boer of van een enorme berg waar we op weg naar Byrkjelo langs rijden.
Intussen zijn we ook al weer volop bezig met zaad verzamelen. Dit keer van grote witte pluimen (maar geen idee of we ook echt het zaad verzameld hebben of de vliesjes van de uitgebloeide bloemen) en van papaver. Ook van verse paprika drogen we het zaad, wie weet komt het nog gewoon op ook...

Het is hier fantastisch!

Met excuses voor de vaste lezers van onze weblog, maar er is weinig nieuws en het is bovendien veel te lekker weer om binnen te gaan zitten.

We hebben intussen bezoek gehad (waarmee we een paar van de bekende highlights bezocht hebben) en gasten. Volgende week komen er nieuwe gasten, de week daarop weer andere gasten en daarna weer bezoek. En al die tijd is het uitzonderlijk mooi weer. De 'regenweek' die al tijden aangekondigd wordt, laat nog steeds op zich wachten. Wel hebben we na een flink onweer de afgelopen week twee of drie lekker stevige buien gehad, maar die vielen 's avonds en dus hadden we daar geen last van. En bovendien waren die buien ontzettend hard nodig om te voorkomen dat de tuin helemaal verdorde. Sproeien is dan een druppel op een gloeiende plaat, maar een flinke bui doet wonderen!

De aardbeien groeien goed. We hebben al twee keer een maaltje voor het ontbijt kunnen oogsten (= in totaal 16 aardbeien!) en nu zijn we aan het verzamelen voor de nieuwe voorraad frambozen-bosbessenjam. Ook het gras achter de schuur komt aardig op, al is het onkruid nog fanatieker, dus dat heeft af en toe wat extra aandacht nodig.

En verder kijken we uit naar de appel-en pruimenoogst, want we hebben intussen een 'sapmachine', dus straks in elk geval genoeg sap om een paar potten appel- en/of pruimenstroop te maken!

Tot zover het laatste nieuws, volgende keer weer wat plaatjes!

Buiten te warm!

Dat kan òòk nog: dat het buiten zo warm is, dat je het lekkerder vindt om binnen wat te rommelen! En dùs natuurlijk ook een stukje voor de weblog.

Dinsdag trekken we naar Aure. Voor de statistieken: 308 km, vier overtochten, zes bruggen (waarvan één met tol) en twaalf tunnels in zeven uur reistijd. Omdat bij alle overtochten de pont al kwam aanvaren en praktisch meteen vertrok, kun je Aure dus niet sneller bereiken.
Het is koud, regenachtig en wordt gaande de reis alleen maar kouder en regenachtiger. Wat hebben we gedaan?!

Maar woensdag schijnt de zon en is de lucht strakblauw en wordt het 25°C! We lunchen dan ook in Aure. Qua omvang valt die lunch een beetje tegen, maar onder het mom van ‘wat er niet aankomt, hoeft er niet af ook’ leggen we ons daar soepel bij neer.

We vangen geen makreel maar wel een koolvis en een knots van een kabeljauw, die we voor de verandering maar eens roken ipv in alufoil in het kampvuur stomen en dat blijkt een enorm succes. Wat een lekkere vis! De kabeljauw is bovendien zo groot dat we daar op donderdag gewoon een hele avondmaaltijd aan hebben met zijn tweeën. Donderdag is het nog een graadje warmer en lunchen we dus opnieuw in Aure, maar opnieuw geen makreel. Wel zien we ze vrolijk springen in het fjord, maar wel ver buiten het bereik van onze hengeltjes.

Vrijdag doet het weer er nog een schepje bovenop en wordt het 27°C. Opnieuw lunchen we in Aure en helaas opnieuw geen makreel. Het mag zelfs een beetje een wonder heten dat Corry het vissen nog steeds volhoudt, want ze vangt na de eerste dag helemaal niets meer. O ja, toch: iets dat op een zeester lijkt, maar het niet is. Of toch wel? Wie het weet mag het zeggen (graag!!).

Maar ja, of je nou wat vangt of niet, er gaat toch niets boven gezellig samen vissen? Zaterdag zetten we de wekker op 05.15 uur!!! Zondag gaan onze gasten namelijk weg en we willen niet pas laat zaterdagavond thuiskomen als zij de volgende dag om 9.00 uur vertrekken. En nu we weten dat we gerust acht uur kunnen uittrekken voor de reis, zetten we dus de wekker. We hebben op de heenweg (o, wat slim!) al nagevraagd hoe vroeg de eerst afvaart op zaterdag is, en dat blijkt om 06.50 uur te zijn. We rekenen er op dat we een half uur nodig hebben voor wassen, aankleden, inpakken er wegwezen zodat we daarna rustig naar de pont kunnen rijden. Dat doen we en onder het motto ‘liever een half uur te vroeg, dan een minuut te laat’, bereiken we tien voor half zeven Aresvika, vertrekplaats van de eerste pont. Daar hebben we dan lekker de tijd om nog te ontbijten voor we als enige passagiers om exact tien voor zeven overgezet worden naar Hendset.

De rest van de reis verloopt supersoepel. Wat ziet alles er toch bij 25°en een zonnetje compleet anders uit dan bij 12°C en regen! We genieten van de terugweg dan ook meer dan van de heenweg en zijn rond 14.00 uur in Stryn. Daar doen we nog even wat weekendboodschappen bij de Bunnpris (=bodemprijs, dus goedkope winkel, maar had je anders verwacht?!) en rijden dan door naar huis. Daar constateren we dat we er (inclusief deze ca 600 km van de 'vakantie')nu in twee maanden Noorwegen precies 2000 km hebben gereden. Daar hadden we in Nederland soms maar twee weken voor nodig!

De gasten zitten heerlijk op het terras aan de voorkant, in de schaduw nog even van het uitzicht te genieten. Volgens hen komen steevast om 16.00 uur de bruinvissen langs, maar wij kunnen dat tot op heden niet bevestigen…
En zo hebben we vanaf zondag weer het rijk alleen. Ook deze gasten hebben de boel weer keurig schoongemaakt achtergelaten, dus we hoeven helemaal niets te doen!
Hoewel er al weken door meteo Norge aangekondigd wordt dat en regen op komst is, is die nog steeds nauwelijks gevallen. Het beetje dat zondagavond tijdens het onweer de grond bereikt is een druppel op een gloeiende plaat en omdat het de week daarop ook weer elke dag boven de 25°C is, besluiten we om donderdag toch maar te gaan sproeien. We hebben het grasveld opnieuw behandeld tegen mos en onkruid en dat heeft al heel wat mos losgemaakt, maar er zit nog veel meer en deze behandeling schijn je officieel tot 1 juli te kunnen herhalen, dus we zijn al twee dagen over tijd, maar wagen het er toch maar op.

Tussen de bedrijven door laten we woensdagmiddag de boot in het water (alles zit mee, de 'noodlijn' ligt er nog en we kunnen met niet al te veel moeite de ankerlijn weer boven water trekken om de boei aan te haken), wordt de heg op zomerstand gesnoeid (niet te kort), het gras gemaaid, de grond aan beide kanten langs het hek met de boer getrimd, de helling getrimd en gehooid, de schuur aangeveegd en natuurlijk weer het e.e.a. ‘opgepimpt’. Een haakwerkje dat als proeflapje begint, eindigt in een leuk hempje, waar dan weer van een oud T-shirt een bijpassend hempje bij genaaid wordt omdat het anders wel erg doorkijkt en zo besluiten we vanaf nu helemaal niets meer weg te gooien, want voor àlles verzinnen wij uiteindelijk wel een tweede leven! Stukken plank die we nog hadden staan, gebruiken we om een mooi ‘hekje’ om de aardbeien te plaatsen, zodat we met trimmen en maaien makkelijk om de aardbeien heen kunnen en stukken goot die we nog over hadden, worden ingezet om het regenwater (àls het nog weer eens gaat regenen) beter af te laten lopen langs het terras aan de voorkant. Van de stekjes van struikjes die we twee jaar geleden uit BB meegenomen hebben, knippen we opnieuw stekjes en zetten zo de toppbark bovenaan de helling helemaal af (moet je zien om te kunnen begrijpen, denk ik) en zo wordt alles elke keer weer mooier.

Ook met de kieviten gaat het goed, al blijven de jongen wel heel wat langer 'onder moeders vleugels' dan wij hadden gedacht. We hebben tot nu toe drie grote en drie kleintjes gezien. De grote lijken de kleintjes (die nu ongeveer een decimeter groot zijn) in een soort co-ouderschap te verzorgen, bewaken en beschermen tegen al te opdringerige meeuwen, maar vooral tegen kraaien. Spreeuwen en kwikstaartjes laten ze daarentegen ongemoeid.

De rozen die tegen het hek met de boer staan heb ik vorig jaar ontzettend uitgedund (zou goed zijn tegen de luis, omdat ze dan meer kunnen ademen). De luizen tieren nog even welig, maar datzelfde kan gezegd worden van de roos, dus nemen we dat eerste op de koop toe. Aan de voorkant bloeien de duizenschoon, 'onrust' en de margrieten, komen de wilgenroosjes sterk op en blijken ook de goudsbloemen het goed te doen (direct in de 'volle grond' gezaaid), dus al met al hebben alleen de stokrozen en de reuzenbalsemien het dit jaar af laten weten. Een aardige score!

En terwijl ik de koelte van de woonkamer (22°C t.o.v. 29°C buiten) opzoek en rustig aan het verslag werkt, zoekt Johan buiten in het zonnetje een activiteit waarbij je het alleen maar warmer krijgt! Maar het ruìkt wel lekker!

Weer thuis.

We zijn weer thuis, Aure was heerlijk, maar het weer hier nog te lekker om binnen achter de computer te gaan zitten. Binnenkort meer nieuws, maar nu nog even lekker buiten genieten!

Kikker gaat vissen...

Omdat het de komende dagen prachtig weer belooft te worden, besluiten we ons boeltje bij elkaar te zoeken en lekker een paar dagen op Aure te gaan vissen!


Maar niet voordat we maandag eerst nog even het gras maaien en een nieuw project opstarten: aardbeien telen. We doen dat natuurlijk (zeker in eerste instantie) op zeer bescheiden schaal en starten daarom met tien plantjes Korona en tien plantjes Polka.

Volgens het advies van de 'plantenboerin' kun je die Korona zo plukken en eten, terwijl de Polka-aardbeien ook geschikt zijn om in te vriezen of jam van te maken. Na het onkruidvrij maken van de grond achter de schuur, is het een fluitje van een cent om voor de aardbeien twee bedjes klaar te maken en nu maar hopen dat ze willen aanslaan.

Voor de appels en pruimen hebben we dit jaar ook een nieuw project op het oog: Stroop koken! We hebben over het algemeen meer fruit dan we kunnen wegeten en als ik het recept goed begrepen heb, heb je voor één kilo stroop maar liefst vijf kilo fruit nodig. Kijk, dàt zet zoden aan de dijk. We houden je op de hoogte!

Een rustige week

Nu de schuur aan de achterkant geschilderd is, moet het stuk grond daar ook maar eens rigoureus aangepakt worden. We hadden het al een keer ‘een beetje’ gedaan, maar dat heeft geen indruk gemaakt op de brandnetels en ander onkruid. Nu doen we het serieuzer. Dat levert kruiwagens vol onkruid en stenen op en zelfs zulke grote stenen dat we die op de snuplass naast het huis neerleggen (om te voorkomen dat bezoekers bij het achteruitsteken tegen onze gevel aanrijden).

Het laatste stukje ligt er wel aardig bij, maar als je het goed aan wilt pakken, moet je ook de stukken doen die ‘er wel aardig bij liggen’, dus ook dat gaat op de schop en in de kruiwagen en pas als ik heel zeker weet dat er de eerste dertig centimeter diep geen onkruid- wortelvertakkingen meer liggen of stenen, hark ik de boel aan en strooi graszaad.
De regen die voor de hele week voorspeld is (maar niet gekomen) begint vlak daarna als op verzoek te vallen en houdt pas de volgende ochtend weer op. Dan breekt de zon door en wordt mijn ingezaaide veldje dus lekker verwarmd. Het kàn haast niet anders of dat moet een mooi stuk gras worden!

De rest van de week passeert zonder echt bijzondere ‘high-lights’. Er komen bijna geen cruiseschepen voorbij, we rommelen wat in huis en in de tuin en Johan werkt uren achtereen aan de website, die nu weer toegankelijk is. Onze gasten staan over het algemeen op voor wij wakker zijn, vertrekken voor wij ontbijten en pas aan het eind van de dag (soms zelfs van de avond) zien we ze ‘moe maar voldaan’ weer terug.

Donderdag besluiten we om ook maar weer eens een dagtocht te maken. We rijden ruwweg richting Bremanger en hopen een plekje aan de kust te vinden waar we èn in het zonnetje kunnen zitten èn een poosje kunnen vissen, maar die combinatie blijkt lastig te vinden.

Wel vinden we bij Mulen een schitterende vrije plek. Dat we die niet ontdekt hebben toen we hier (jaren geleden) al eens waren! Het moet wel zijn dat we op dat moment slecht weer hadden of net even ergens anders naar keken, want de plek is eigenlijk niet te missen. Hij ligt aan een fjordbotn en helaas ligt de aanvoer van zoet water bijna droog, maar dat kan een ander jaar best weer beter zijn. We noteren hem in elk geval op de kaart en in het ‘Vrije Plekken Register’, want je weet nooit.

We lunchen bij Svelgen, heerlijk in het zonnetje en drinken koffie op weg naar Ålfot. Daar willen we ook nog even lekker onderuit in het zonnetje, maar daar werkt het zonnetje niet aan mee. Wel vinden we zo’n lekker volle pol madeliefjes dat we die niet kunnen laten staan. Johan snijdt een pak melk open en de pol madeliefjes uit en transplanteert ze vrolijk verdeeld in onze eigen tuin. We rijden door naar Isane, nemen daar de pont naar Stårheim en rijden via Stryn weer naar huis. Onderweg eten we in Stryn (komen wij ook eens laat thuis, maar juist die dag komen onze gasten èxtra laat thuis).

Zaterdag begint bewolkt, maar zodra de gasten weg zijn, draai ik toch maar een was, want anders moet ik volgende week twee wassen draaien en dat is natuurlijk veel te veel werk ineens. Geloof het of niet, maar zodra de was klaar is, breekt de zon door. En al regent het links en rechts van ons en kunnen we de berg achter ons huis af en toe bijna niet zien door de regen, bij òns blijft de zon schijnen tot de was droog is!

En met een zonnige week in het vooruitzicht, met temperaturen tussen 25°C en 28°C, mogen we natuurlijk niet klagen als het zondag een wat minder uitbundig zondag is! Dat geeft mij ook weer de gelegenheid om tòch weer een stukje voor de weblog bij elkaar te fantaseren.